ลีลากลอนสุนทรภู่สู่เสรีภาพแห่งความคิด


วิเคราะห์ลีลากลอนของพระสุนทรโวหารสะท้อนผ่านสำนวนกลอนแบบเยาวกวีมือใหม่

พระสุนทรโวหาร ได้มอบมรดกความคิดและมรดกวัฒนธรรมภาษาที่สำคัญไว้กับประเทศของเรา นั่นก็คือ รูปแบบและลีลาในการประพันธ์กลอนสุภาพ หลังจากที่นักเรียนได้ศึกษาและวิเคราะห์รูปแบบและลีลาการใช้ถ้อยคำของพระสุนทรโวหารแล้ว ให้นักเรียนประพันธ์กลอนสุภาพ จำนวน 2 บท ในเรื่องหรือประเด็นที่นักเรียนสนใจ โดยพยายามดำเนินรอยตามรูปแบบและลีลาของพระสุนทรโวหาร

 

กำหนดส่งงานประพันธ์ วันอาทิตย์ที่ 28  สิงหาคม 2554 เวลา  22.00 น.
หมายเลขบันทึก: 456248เขียนเมื่อ 26 สิงหาคม 2011 10:26 น. ()แก้ไขเมื่อ 23 มิถุนายน 2012 19:33 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน


ความเห็น (15)
ชนิภา สารสิน, พุทธรักษา ทรงพงษ์

เรื่อง สาธิตจุฬาฯ

คุณธรรมนั้นมาพร้อมกับความรู้ นำำเราสู่ทางสว่าง ณ จุดหมาย

ทั้งสัมพันธ์น้องพี่ไม่มีคลาย ไม่มีลืมเลือนหายยามจากกัน

ตราพระเกี้ยวคล้องเกี่ยวสายใยรัก เห็นประจักษ์เส้นทางเดินไปสู่ฝัน

สิบสองปีมีสุขทุกคืนวัน สร้างสัมพันธ์แห่งเรานี้สีชมพู

สิรวิชญ์ เเก้วไชยะ,ภูริเดช ภูมินาถ

เรื่อง อยากจะเป็น...

อยากจะเป็นเจนิเฟอร์ให้เธอวาด อยากจะเป็นกระดาษให้ลงสี

อยากจะเป็นกระบี่ทุกนาที ให้เธอนี้เหน็บฉันไว้อยู่ข้างกาย

อยากจะเป็นกระทู้ให้เธอตอบ อยากจะเป็นคนที่ชอบไม่ห่างหาย

อยากเป็นคนที่ห่วงใยไม่เสื่อมคลาย เเม้ฟ้าดินสลายยังรักเธอ

(.....ฮิ้ววววววววว เสี่ยวซะ - -;;)

รัฐ ชัยพิพัฒน์ เเละ พีรณัฐ ภัทรมังกร

เรื่อง ม.2

ตั้งเเต่เรา เข้ามาเรียน โรงเรียนนี้ เรียนอยู่ที่ นี่มา ขึ้นม.2

เราทั้งสุข ทั้งทุข เราปรองดอง เราพวกพ้อง สาธิตจุฬา ร่วมมือกัน

ขึ้นม.2 มาเเล้ว ในปีนี้ งานมากมี มากมาย ไม่สุขสรรค์

เพราะฉะนั้น เราต้อง ร่วมมือกัน ร่วมฟ่าฟัน อุปสรรค ที่มากมี

ณัฐชา จันทร์ประภาพ , อนุพงษ์ เย็นสุขสรรค์

ชีวิตในโรงเรียน

นักเรียนเป็นเด็กดีมีความรู้ เพราะคุณครูอบรมบ่มนิสัย

สั่งสอนวิชาการจนเข้าใจ อังกฤษไทยสังคมวิทย์พิทยา

ทุกเช้ามีคุณครูประจำชั้น อบรมกันก่อนเรียนเพียรศึกษา

ฝึกพละคณิตศาสตร์หลายวิชา พัฒนาทั้งสมองและกายใจ

ชวิศ ชัยจิรวิวัฒน์ , อาชวิศ ตรีหิรัญกุล

กลอนสุภาพ(กลอน ๘)***ขอเพิ่มอีก 2 บท***

เรื่อง สาธยาย"งาน"...

อยากจะบอกว่าในทุกวันนี้ การงานที่ไม่ส่งมีหลากหลาย

ทั้งกนก เจนนิเฟอร์ มาย่างกลาย เกือบส่งสาย Abstract ก็เช่นกัน

ส่วนโปสเตอร์ประวัติศาสตร์ยังไม่ส่ง จะต้องปลงภาระให้ผ่อนผัน

ส่วนงานกลุ่มก็มีอีกอนันต์ ตัวเรานั้นเหนื่อยากลำบากกาย

อีกกระบี่ที่ยังไม่ได้สอบ ยังจะหอบวิ่งสิบ'โลให้ใจหาย

นี่กะทำให้เรานั้นจะต้องตาย เพราะส่งสายตัดคะแนนจนหมดตัว

สาธยายต่อไปก็ไม่หมด ทั้งเก็บกดกดดันจนปวดหัว

ก็เพราะงานนี้แหละทำเอากลัว แล้วจะมัวเพลิดเพลินได้อย่างไร

และเฟื่อง

บารมีไม่พอ

อยากจะลงรับสมัครเลือกสส แต่มีเงินไม่พอจะซื้อเสียง

ครอบครัวเรามันเศรษฐกิจแค่พอเพียง ไม่กล้าเสี่ยงเพราะไม่ค่อยมีบารมี

คนที่ได้เขาสมัครลงพรรคใหญ่ ก็คงได้เพราะเขานั้นเป็นเศรษฐี

มีเงินแจกทั้งฐานเสียงเขาก็ดี การเลือกตั้งคราวนี้คงนอนมา

อันคนดีมีแต่ทุนอุดหนุนน้อม คงต้องคอยต่อไปสมัยหน้า

หวังวันหนึงเมื่อเราเขาสภา จะได้หาทางถอนทุนให้เพียงพอ

แต่ช่วงนี้ทุนไม่มีหนี้บานเบอะ ดูเลอะเทอะจึงต้องอดเป็นสส

ที่เป็นได้นั้นหรือคือสว เพาะอายุเรานั้นหนอมันสูงวัย

เท่าที่ได้อ่านในเบื้องต้น ก็ทำให้รู้ว่า สิรวิชญ์ และ ภูริเดช นี่เป็นคนที่ romantic เอาเสียมากๆ สังเกตจากลีลากลอนที่อ่อนหวานไปเสียทุกวรรคนะครับ ส่วนมหาเทพดิว ช่วงนี้คงได้รับอิทธิพลจากการอภิปรายนโยบายรัฐบาล เลยแสดงความคิดเห็นกับนักการเมืองเสียเต็มที่ แต่ถ้าสังเกตดีๆ กลอนของกฤต ก็สะท้อนความจริงของการเมืองแบบไทยๆ เหมือนกัน เอาเป็นว่า คนอื่นๆ ก็ลองเขียนกันมาเพื่อแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับสิ่งต่างๆ รอบตัวนะครับ การที่เราฝึกหัดประพันธ์นั้น แม้จะต้องยอมรับว่า เราอาจจะไม่ได้ใช้ในการทำงานในอนาคต แต่นักเรียนก็คงจะเห็นว่า การแต่งคำประพันธ์ให้ได้สักบท คือ การฝึกให้เราคิด (จนอาจจะปวดหัว 555) แต่นั่นแหล่ะครับ คือการฝึกสมอง ฝึกกระบวนการให้เราเกิดปัญญา ถ้าเราไม่คิดอะไรเสียเลย เราก็จะกลายเป็นคนที่ทำอะไรใหม่ๆ ไม่ได้ และไม่กล้าเผชิญกับความเปลี่ยนแปลง เพราะฉะนั้น คติของครูมีอยู่อย่างเดียวคือ จงคิด จงขีด จงเขียนและจงแต่ง แต่ง แต่ง แต่ง มันออกมาให้ได้มากที่สุดครับ

ครู...................

จิดาภา และ วันวิทู

หมา(สุนัข)

สุนัขนี้เป็นสัตว์สุดประเสริฐ เพราะมันเกิดมาเพื่อเป็นเพื่อนฉัน

จะไปไหนมาไหนไม่ห่างกัน ทุกคืนวันฉันมีเธอไม่ห่างกาย

ยามเหน็ดเหนื่อยเบื่อหน่ายเล่นกับหมา ยามโมโหโกรธาหมาช่วยได้

ยามสนุกวิ่งด้วยกันเหนื่อยแทบตาย ไม่เสื่อมคลายมิตรภาพระหว่าเรา

แวววรรณ วงศ์สายสุวรรณ , ปาณิศา ยิ่งศักดิ์มงคล

เรื่อง ความสำคัญของการเล่น...

เรื่องวันวานนานมาแล้วในสาธิต ยังคงจำอยู่ในจิตพิศมัย

อยากย้อนวันอันสุขสันต์ครั้งเยาว์วัย เล่นกันไปหายเหนื่อยแล้วค่อยเรียน

แต่ปัจจุบันมอสองในวันนี้ ไม่มีใครคอยจ้ำจี้ให้อ่านเขียน

เราจึงควรหมั่นฝึกฝนตั้งใจเรียน ด้วยความเพียรเปิดเน็ตเล่นเฟสแทน

กุสุมา ลิ้มรุ่งเรือง , พาขวัญ กิจศิริกุล

หัวข้อ ความดี

ก่อนจะทำหรือพูดควรครุ่นคิด ไมตรีจิตควรมีอย่าให้หาย

เราควรทำความดีให้มากมาย ไม่เหน็ดหน่ายช่วยเหลือเกื่อกูลกัน

หยุดทำชั่วเสียเถิดจะเกิดมิตร ไม่อัปจนแม้ชีวิตจะเปลี่ยนผัน

ถ้าพบเห็นคนทำผิดให้เตือนพลัน สรุปแล้วเราควรหมั่นทำความดี

อุษณีย์ กาญจนจงกล , พิมพ์ชมพู ศุภเสวต

หัวข้อ " ขึ้นม.2 "

ขึ้นม.2วิชาก็เริ่มยาก แสนลำบากเหนื่อยนักทนไม่ไหว

ทั้งสังคมวิทย์เลขภาษาไทย อยากสอบได้เกรด 4 ทุกวิชา

พอสอบเสร็จไปวิ่งเก็ยระยะ ทำศิลปะที่แสนถวิลหา

ทั้งกนก abstract อีกนานา แทบเป็นบ้ากว่าจะเสร็จแต่ละงาน

ได้อ่านกลอนของคนที่ส่งเข้ามาแรกๆ ก็ขอแสดงความเห็นดังนี้ครับ

รัฐ กับ พีรณัฐ แก้คำนิดนึง คือคำว่า ไม่สุขสันต์ นะครับ ที่เหลือก็แต่งได้ดีแล้วครับ

ณัฐชา กับ อนุพงษ์ ใช้คำไพเราะ แต่สงสัยว่า จิมมี่นี่ เอ่อ .....ได้ช่วยเพื่อนบ้างหรือเปล่านะ 5555

ชวิศ กับ อาชวิศ ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสอง ได้ร่วมกันสะท้อนให้เห็นว่า เราเรียนกันหนักแค่ไหน อ่านงานของทั้งสองคนแล้ว ครูก็ไม่อยากสั่งงานเพิ่มเลย เห็นด้วยมั้ยครับ

จิดาภา กับ วันวิทู สุนัขเป็นสัตว์ที่มนุษย์เห็นว่าเป็นเพื่อน แต่ก็แปลกที่เวลาว่าคนปากเสีย เรามีสำนวนว่า ปาก... จริงๆ ยังมองไม่เห็นว่าจะเกี่ยวกันอย่างไร ทั้งสองคนลองมาแสดงความเห็นก็ได้นะครับ

แวววรรณ กับ ปาณิศา พูดถึงการเล่น ครูคิดถึงการเล่นวิ่งไปวิ่งมามาก เพราะครูรู้สึกว่า ตัวเองเรียนตรีโทเอก ไม่เคยมีชีวิตแบบเด็กวัยรุ่นคนอื่นๆ (เกิดมาก็เป็นครูคนเลยแฮะ) ไม่เคยได้เล่นอะไรมานานแล้ว ก็คิดถึงตัวเองตอนเด็กๆ มันเป็นเวลาที่สั้นและผ่านไปอย่างรวดเร็วมาก

กุสุมา กับ พาขวัญ กุสุมาครับ ขอบคุณที่ช่วยพาขวัญนะ ความดีที่คุณเขียนมา ก็คือความดีในตัวคุณ เมื่อคุณรู้จักมอบมันให้กับผู้อื่น ความนี้นั้นเองที่จะนำผลที่ดีงามกลับมาสู่ตัวคุณ

และ อุษณีย์ กับ พิมพ์ชมพู ครับ ครูเห็นใจเรื่องงานที่หนักมาก หลายครั้ง ครูทำงานหลายอย่างและอยู่ๆ ก็ถามตัวเองว่า นี่เรากำลังทำอะไรอยู่ ทำเพื่ออะไร ทำเพื่อใคร ก็เลยมีท้อมีเหนื่อยบ้าง แต่พอตอนนี้ ครูไม่ตั้งคำถาม เพราะครูเห็นว่า การทำงานก็คือการที่เราแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้น เราทำงานทุกวัน เราเจอปัญหาหรือสิ่งที่เราต้องแก้ไขหรือหาทางออก เพราะฉะนั้น เราย่อมเก่งมากขึ้น เรียนรู้และได้ประสบการณ์มากขึ้น ชีวิตของเราก็จะมีคุณค่าและมีความหมาย ให้กำลังใจทั้งสองคน และนักเรียนที่รักของครูทุกๆ คนนะครับ

อันการเรียน ต้องพากเพียร อุตสาหะ แม้ถดถอย กำลังพละ อย่าหวั่นไหว

ฟังเสียงเรียก ความสำเร็จ ที่อยู่ใกล้ และก้าวไป ด้วยหัวใจ ที่มั่นคง

ครูรู้ ครูเข้าใจ เธอเหนื่อยหน่าย เธอร้าวกาย ปวดใจ ไล่ไสส่ง

แต่วันหนึ่ง เธอจะยืน อย่างยิ่งยง ขอเพียงมี จิตจำนง ตรงหัวใจ.........

ใช่ .....................................................................ซึ่งมาก...................................................................................

เรื่อง เรียนม.2

ตั้งเเต่วันนั้นที่ขึ้นม.2 ได้เเต่มองเขียนอ่านหนังสือเลย

คณิตภาษาไทยก็เมินเฉย ความรู้ไม่เข้าหัวซะที่ไหน

คณิตศาสตร์อังกฤษเเละเลขเสริม จะเรียนเสริมก็เหมือนเเค่ทอไหม

มีขาดบ้างเน่าบ้างเป็นอย่างไร จะรู้เองเมื่อขึ้นม.2เอย~

^^~

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี