เท่าที่ได้อ่านในเบื้องต้น ก็ทำให้รู้ว่า สิรวิชญ์ และ ภูริเดช นี่เป็นคนที่ romantic เอาเสียมากๆ สังเกตจากลีลากลอนที่อ่อนหวานไปเสียทุกวรรคนะครับ ส่วนมหาเทพดิว ช่วงนี้คงได้รับอิทธิพลจากการอภิปรายนโยบายรัฐบาล เลยแสดงความคิดเห็นกับนักการเมืองเสียเต็มที่ แต่ถ้าสังเกตดีๆ กลอนของกฤต ก็สะท้อนความจริงของการเมืองแบบไทยๆ เหมือนกัน เอาเป็นว่า คนอื่นๆ ก็ลองเขียนกันมาเพื่อแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับสิ่งต่างๆ รอบตัวนะครับ การที่เราฝึกหัดประพันธ์นั้น แม้จะต้องยอมรับว่า เราอาจจะไม่ได้ใช้ในการทำงานในอนาคต แต่นักเรียนก็คงจะเห็นว่า การแต่งคำประพันธ์ให้ได้สักบท คือ การฝึกให้เราคิด (จนอาจจะปวดหัว 555) แต่นั่นแหล่ะครับ คือการฝึกสมอง ฝึกกระบวนการให้เราเกิดปัญญา ถ้าเราไม่คิดอะไรเสียเลย เราก็จะกลายเป็นคนที่ทำอะไรใหม่ๆ ไม่ได้ และไม่กล้าเผชิญกับความเปลี่ยนแปลง เพราะฉะนั้น คติของครูมีอยู่อย่างเดียวคือ จงคิด จงขีด จงเขียนและจงแต่ง แต่ง แต่ง แต่ง มันออกมาให้ได้มากที่สุดครับ

ครู...................