ความเห็น


ได้อ่านกลอนของคนที่ส่งเข้ามาแรกๆ ก็ขอแสดงความเห็นดังนี้ครับ

รัฐ กับ พีรณัฐ แก้คำนิดนึง คือคำว่า ไม่สุขสันต์ นะครับ ที่เหลือก็แต่งได้ดีแล้วครับ

ณัฐชา กับ อนุพงษ์ ใช้คำไพเราะ แต่สงสัยว่า จิมมี่นี่ เอ่อ .....ได้ช่วยเพื่อนบ้างหรือเปล่านะ 5555

ชวิศ กับ อาชวิศ ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสอง ได้ร่วมกันสะท้อนให้เห็นว่า เราเรียนกันหนักแค่ไหน อ่านงานของทั้งสองคนแล้ว ครูก็ไม่อยากสั่งงานเพิ่มเลย เห็นด้วยมั้ยครับ

จิดาภา กับ วันวิทู สุนัขเป็นสัตว์ที่มนุษย์เห็นว่าเป็นเพื่อน แต่ก็แปลกที่เวลาว่าคนปากเสีย เรามีสำนวนว่า ปาก... จริงๆ ยังมองไม่เห็นว่าจะเกี่ยวกันอย่างไร ทั้งสองคนลองมาแสดงความเห็นก็ได้นะครับ

แวววรรณ กับ ปาณิศา พูดถึงการเล่น ครูคิดถึงการเล่นวิ่งไปวิ่งมามาก เพราะครูรู้สึกว่า ตัวเองเรียนตรีโทเอก ไม่เคยมีชีวิตแบบเด็กวัยรุ่นคนอื่นๆ (เกิดมาก็เป็นครูคนเลยแฮะ) ไม่เคยได้เล่นอะไรมานานแล้ว ก็คิดถึงตัวเองตอนเด็กๆ มันเป็นเวลาที่สั้นและผ่านไปอย่างรวดเร็วมาก

กุสุมา กับ พาขวัญ กุสุมาครับ ขอบคุณที่ช่วยพาขวัญนะ ความดีที่คุณเขียนมา ก็คือความดีในตัวคุณ เมื่อคุณรู้จักมอบมันให้กับผู้อื่น ความนี้นั้นเองที่จะนำผลที่ดีงามกลับมาสู่ตัวคุณ

และ อุษณีย์ กับ พิมพ์ชมพู ครับ ครูเห็นใจเรื่องงานที่หนักมาก หลายครั้ง ครูทำงานหลายอย่างและอยู่ๆ ก็ถามตัวเองว่า นี่เรากำลังทำอะไรอยู่ ทำเพื่ออะไร ทำเพื่อใคร ก็เลยมีท้อมีเหนื่อยบ้าง แต่พอตอนนี้ ครูไม่ตั้งคำถาม เพราะครูเห็นว่า การทำงานก็คือการที่เราแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้น เราทำงานทุกวัน เราเจอปัญหาหรือสิ่งที่เราต้องแก้ไขหรือหาทางออก เพราะฉะนั้น เราย่อมเก่งมากขึ้น เรียนรู้และได้ประสบการณ์มากขึ้น ชีวิตของเราก็จะมีคุณค่าและมีความหมาย ให้กำลังใจทั้งสองคน และนักเรียนที่รักของครูทุกๆ คนนะครับ

อันการเรียน ต้องพากเพียร อุตสาหะ แม้ถดถอย กำลังพละ อย่าหวั่นไหว

ฟังเสียงเรียก ความสำเร็จ ที่อยู่ใกล้ และก้าวไป ด้วยหัวใจ ที่มั่นคง

ครูรู้ ครูเข้าใจ เธอเหนื่อยหน่าย เธอร้าวกาย ปวดใจ ไล่ไสส่ง

แต่วันหนึ่ง เธอจะยืน อย่างยิ่งยง ขอเพียงมี จิตจำนง ตรงหัวใจ.........

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี