22 มิถุนายน 2554 เขียน ณ โรงแรมภูวดล จ.เชียงราย ตีสอง
กราบสวัสดีค่ะครู
แม้คืนนี้จะดึกแล้ว แต่ถ้าละเลยการเขียนอีกก็ไม่รู้เมื่อไหร่จะว่างเขียน ก็เลยเขียนมันซะตอนนี้เลย เช้านี้ตั้งใจว่าลงรถตู้จากยโสธร ก็ให้มีเวลาจัดแจงกระเป๋ารีดเสื้อผ้า เพื่ออกเดินทางไปเชียงรายและเชียงใหม่ทันเวลา
พอลงมือทำนั่งรถตู้จากยโสธรรอบนี้เมื่อยมาก ๆค่ะ เพราะหมอนรองหัวตรงเบาะไม่มี ตลกดีที่จู่ ๆ ก็มีคนคิดถอดออกทุกเบาะแล้วเอามารับผู้โดยสาร ขนาดติ๋วตัวเล็กแค่นี้หัวยังทะลุเบาะคนอื่น ๆ อาจจะไม่ต้องพูดถึง หัวจะต้องชี้โด่ขึ้นมา จะหลับหัวก็จะไปโขกกับหัวเบาะที่เป็นบล็อกของพลาสติก ไหลลงมาก็ติดขา ระลึกสวดอิติปิโสในใจ ครูค่ะ ผิดบ้าง หยุดบ้าง ไม่ค่อยมีสติเลยเจ้าค่ะ
กว่าจะมาถึงหอพักที่นนทบุรีก็ ตีสามครึ่ง รู้สึกง่วงแต่ต้องเก็บเสื้อผ้าเพราะที่เตรียมไว้มันยับเยิน แล้วก็ต้องรีดผ้าบ้างชิ้น แล้วก็ของีบ ตั้งนาฬิกาปลุกตัวเองตลอด มารู้สึกตัวว่าต้องลุกก็ตีห้า จัดแจงโทรหาพี่ปุ๋ม ทราบว่ารถจะมารับตอนหกโมงเช้า จึงขอทำ Detox กว่าจะเรียบร้อยก็หกโมงกว่า รถมารับรอข้างล่าง แทบวิ่งลงมาค่ะ รปภ.หอพักทำหน้าแปลกใจเพราะตอนตี 3 ท่านทักว่าไปไหนมา ถึงดึกจังบอกท่านว่า “ไปยโสธรมา”
พอออกเดินทางไปกับพี่ ๆ อีกสามคนรถติดทีเดียวค่ะครู ทั้ง ๆที่หกโมงกว่า กว่าจะถึงสนามบินก็เจ็ดโมงกว่า เครื่องออกแปดโมงสิบห้าไปเชียงราย โชคดีได้งีบบนเครื่องเล็กน้อย แล้วทีมก็บึ่งไปเยี่ยม ศวก.เชียงราย เสร็จเที่ยงกว่า ผอ.พาแวะไหว้พระ แล้วก็ไปต่อแม่สาย กลับมาถึง ร.ร. ทุ่มกว่า มีงานเลี้ยงเลิกสี่ทุ่มกว่า กลับมาที่ห้องง่วงมากแต่ตั้งใจว่ายังไงก็ต้องอัพบันทึกก่อนโดยเฉพาะงานที่เป็น note taker อัพเสร็จไปสอง จึงมาเริ่มเขียนฉบับนี้ค่ะ
ศีล ช่วงนี้ใช้ร่างกายหนักค่ะ ไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย ดีที่พอได้เต้นให้เหงื่ออกบ้าง เงินไม่ขโมยใคร แต่การเดินทางทำงานแบบตรวจเยี่ยมพื้นที่ เหมือนเป็นโอกาสได้ใช้หนี้หลว เหมือนเป็นการทำงานทุกขณะเลยค่ะครู เรื่องแฟนไม่ยุ่งเรื่องแฟนชาวบ้านค่ะ ข้อสี่นี่พยายามมาก ๆ ที่จะรักษาคำพูดเพียรกับตนเอง จึงได้ตะกายมาเขียนบันทึก ที่ครูชี้ว่า “นี่แหละคือ การภาวนา” จึงพยายามค่ะ อดทน ข้อห้า ไม่ดื่มเหล้าค่ะ แต่ยังมีขาดสติ ฉบับนี้ขอแค่นี้ก่อนนะคะครู ตีสองกว่าละง่วงมาก พรุ่งนี้ต้องเดินทางไปเชียงใหม่แต่เช้าเพื่อเยี่ยม ศวก.เชียงใหม่..............รักครูค่ะ ….......กราบขอบพระคุณสำหรับโอกาสอย่างไม่มีประมาณ
ที่ต้องให้ตนเองอดทนเขียน สาระไม่ได้อยู่ที่เนื้อความแต่เป็นความตั้งใจ เขียนเสร็จได้เรียนรู้ว่า ที่ผ่านมาไม่ยอมเขียน เพราะยอมจำนนต่อความบีบคั้นเจ้าค่ะ
