อนาคต เด็กไทยเป็นพาลา อนิจจา....ชาติจะอยู่ได้อย่างไร.....

ผมเขียนบทกลอน นี้ หลังจากนึกเอนกอนาถใจกับวัยรุ่นไทย/นักศึกษาไทยสมัยนี้ และพาให้คิดห่วงไปถึงอนาคต "ชาติไทย" ในวันข้างหน้าว่าจะเป็นเช่นไร  เฮ่อ..ก็จะไม่ให้ห่วงได้ไงครับ  ในเมื่อมันเป็นขนาดนี้ แค่เขม่นกันนิด มองตากันหน่อยก็เป็นเรื่อง นี่ล่าสุดเอากันถึงตายที่เชียงใหม่ แถมยังทำรถเมล์ สาย 45 ที่เขาวิ่งอยู่ดีๆ จนกลายเป็นรถบรรทุกหิน  เห็นภาพแล้วละเหี่ยใจจริงๆๆ (จะไม่ให้ผมบ่น.. ผมว่า.. ผมคิดเหมือนคนแก่ได้ยังไง ก็ดูภาพเอาเอง

---------------------------------------- 

อ่านข่าวร้าย  รายวันหน้าสื่อ

เด็กดื้อดึง  ตีต่อยบ่อยขึ้น

ไม่เว้น  แม้วันและคืน

ยื้อแย่ง  ปืนมีดไล่ฆ่ากัน

 

บนทางเดิน  รถเมล์ไม่เว้น

มุ่งเน้น  เอาชีวีใหญ่ยิ่ง

ทุบทำลาย  ขวางหน้าทุกสิ่ง

เรื่องเกิดจริง  ในสังคมไทย

 

ศีลธรรม หายไปไหนสิ้น

ใยไทยถิ่น  เด็กใจไม่ใส

รูปนอกดี  ขุ่นเคืองข้างใน

มีร่างกาย  เพียงยั้งตั้งกายเดิน

 

จิตสำนึก  มันสมองไปไหน

คิดมุ่งร้าย  ไม่น่าสรรเสริญ

เพียงสบตา  นิดหน่อยด้วยบังเอิญ

ก็เผชิญ  หน้าทุบต่อยตี

 

เห็นก้อนหิน  เกลื่อนกราดบนรถ

ใจสลด  อดสูเหลือนี่

โถ..เมืองไทย  เมืองพุทธผู้ดี

ใยต้องมี  ภาพเช่นนี้ให้ได้ดู

 

เยื้องย่างกาย  ขึ้นไปทางเหนือ

ช่างเหลือเชื่อ  เมืองเชียงใหม่ก็อดสู

วัยรุ่นชาย  รุมสะกำอริศัตรู

ไร้ทางสู้  สิ้นชีพดับชีวี

 

ศีลธรรม  จรรยามารยาท

เด็กไทยขาด  ห่างหายหน่ายหนี

ทั้งสติ  ยั้งคิดไม่มี

อีกหิริ (ความละอายต่อบาป)  โอตัปปะ (ความเกรงกลัวต่อบาป) ก็ไม่มา

 

ขาดสิ้นแล้ว  พระธรรมคุ้มครองโลก

คงต้องโศก  ต้องเศร้าเป็นหนักหนา

อนาคต  เด็กไทยเป็นพาลา

อนิจจา....ชาติจะอยู่ได้อย่างไร.....

 

ขอบคุณภาพจากหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ ฉบับวันทึ่ 19 สิงหาคม 54

และภาพจากอินเทอร์เน็ต