"ใยต้องเผายุ้งฉางบ้านเรือนเล่า คิดแล้วเศร้าท่านทำเราน้ำตาไหล"

แผดเผา..ป่าแก่งกระจาน ทำทำไม..?

 

ถามสังคมสักนิดเพราะข้องขัด
เกิดอึดอัดในใจเป็นหนักหนา
จากบรรพบุรุษสู่ลูกหลานอยู่กันมา
อาศัยอยู่อาศัยกินไพรพนา...

 มีเพียงข้าวแลเกลือแค่น้อยนิด
ยันชีวิตให้อยู่ได้สุขหรรษา
ดำรงชีพพอเพียงเลี้ยงชีวา
มิเคยราวีถิ่นฐานผู้ใด...

ใยต้องเผายุ้งฉางบ้านเรือนเล่า
คิดแล้วเศร้าท่านทำเราน้ำตาไหล
ทั้งปู่ย่าลูกเล็กเด็กหญิงมากมาย
ใจสลายเมื่อรัฐสั่งจุดเผาไฟ

แม้จะแพ้วถางป่าไม้ไปบ้าง
ก็มิร้างลาไกลหนีไปไหน
เพียงหมุนเวียนให้ดินฟื้นคืนชีพไว
เหตุไฉนมาไล่ล่าราวีเรา...

วอนพวกอำนาจมากคนของรัฐ
อย่าขจัดพวกเราคนป่าเขา
เราอยู่ป่ารักษ์ไม้แม้หนักเบา
มิเคยเผาล่าไล่สัตว์ใดใด....