เนื้อแป้งเหนียวนิดๆ นุ่มหน่อยๆ หวานหอมน้ำตาลโตนด กับกลิ่นหอมของขี้มัน เป็นขนมไทยแท้ๆ ที่แสนอร่อย
ขนมขี้มันมีที่มาจาก การเคี่ยวน้ำมันมะพร้าว เพราะ “ขี้มัน” เป็นของเหลือจากการเคี่ยวน้ำมันมะพร้าวค่ะ
ขนมขี้มัน เป็น ๑ ในขนมตระกูล “ขี้” ทั้ง ๓ คือ ขี้มัน ขี้มอด ขี้หนู ขนมไทยโบราณที่ใกล้สูญพันธุ์ สมัยเด็กๆ ฉันทำขนมตระกูลนี้ขาย
ยายว่างจากทำนาก็ขายขนมจีน ก๋วยเตี๋ยวผัดไทย และทำขนมขาย เป็นรายได้เลี้ยง ๒ ปากท้อง
ยายเคี่ยวน้ำมันมะพร้าวอาทิตย์ละหน เอาน้ำมันมะพร้าวไว้ผัดก๋วยเตี๋ยว “ขี้มัน” คือ ส่วนที่เหลือจากการเคี่ยวกะทิจนแตกมัน ได้น้ำมันมะพร้าวใสๆ ลอยข้างบน และส่วนที่เหลือก้นกระทะเป็นกากคือ “ขี้มัน” เคี่ยวน้ำมันมาก ก็ได้ขี้มันมาก
งานของฉันคือใช้อีโต้เฉาะเปลือกมะพร้าว ฉีกพดพร้าวออก ขูดผิวจนเรียบ ใช้สันอีโต้ทุบมะพร้าวเป็น ๒ ซีกเท่าๆ กัน (จะได้ขูดง่าย) นั่งบนกระต่าย ขูด ๆ ๆ จนมะพร้าวกองใหญ่กลายเป็นขุยขาวๆ เต็มกะมัง
ยายคั้นกะทิเอง โดยมีมือเล็กๆ ของฉันเข้าไปแจมด้วยความสนุกกับการขยำมะพร้าวนิ่มๆ กลิ่นหอมชื่นใจของกระทิ เทกะทิใส่กระทะใบใหญ่บนเตา คราวนี้ก็ถึงเวลาที่น่าเบื่อคือ กวน กวน กวน ด้วยไม้พายไปเรื่อยๆ ไม่ให้หยุด เพราะกะทิจะไหม้ กะทิแตกมันและงวดขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้ายน้ำมันใสแจ๋วลอยอยู่บนขี้มัน กลิ่นขี้มันหอมไปทั่วบ้าน
ขี้มัน มีสีน้ำตาล ลักษณะเหมือนขุยดิน กลิ่นหอม รสชาติหวานนิด ๆ มันหน่อยๆ ตามธรรมชาติของมะพร้าว
ขี้มัน กินกับข้าวสวยร้อนๆ อร่อยมาก มื้อนั้นเราไม่ต้องทำกับข้าว
ขี้มันเหลือมาก ก็เอาไปทำขนมขี้มันขายได้
ขนมขี้มันทำจากข้าวสาร แช่ข้าวสารค้างคืนให้นุ่ม เอาไปโม่ เป็นน้ำแป้งข้นๆ ใส่กระทะเติมกะทิ น้ำตาลโตนด ใส่กระทะกวน กวน กวน จนข้นเหนียว ยกกระทะเทลงถาดเคลือบใบใหญ่ แป้งร้อนไหลลงแผ่เต็มถาด ระหว่างรอให้ขนมจับตัวแข็ง ก็ไปฉีกใบตอง เจียนขนาดพอเหมาะ เหลาก้านมะพร้าวตัดเป็นไม้กลัด ใส่ตะกร้ารอไว้
ขนมจับตัวแข็งแล้ว โรยหน้าด้วยขี้มัน เกลี่ยจนทั่ว ใช้มีดกรีดเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนขายชิ้นละ ๑ สลึง
แล้วเราสองคนก็ออกเดินขาย ขนมขี้มันอุ่นๆ ใหม่ๆ จากเตา กลิ่นขี้มันหอมฉุย เดินไม่ไกลก็ขายเกลี้ยง
เวลากิน ขนมขี้มัน เนื้อแป้งเหนียวนิดๆ นุ่มหน่อยๆ หวานหอมน้ำตาลโตนด กับกลิ่นหอมของขี้มัน เป็นขนมไทยแท้ๆ ที่แสนอร่อย
ขนมขี้มันยังเห็นมีขายอยู่บ้างในตลาดชาวบ้านทางปักษ์ใต้ แต่ไม่อร่อยเหมือนแต่ก่อน แป้งยุ่ยๆ เพราะทำจากแป้งข้าวจ้าวสำเร็จรูป ไม่มีขี้มันโรยหน้า เพราะเดี๋ยวนี้เราไม่ต้องเคี่ยวน้ำมันมะพร้าวอีกแล้ว
ศุกร์ที่ ๑๙ สิงหาคม ๒๕๕๔
ต้องกลับไปทำกินที่พังงาออกบวชนี้ ที่นั้นมีมะพร้าวเยอะ
ขอบคุณที่ทำให้นึกถึงเรื่องราวในอดีต
เพิ่งเคยได้ยินชื่อนี่แหละค่ะ แต่นึกภาพไม่ออกถ้าไปเจอจริงๆคงไม่รู้หรอกว่ามันคือ
อะไร อยากลองชิมดูจังเลยค่ะ...
krugui Chutima
ขนมใต้แท้ๆ ต้องขอให้ลุงวอญ่าทำแล้วถ่ายรูปมาอวดชาว G2K แล้วล่ะค่ะ
เพิ่งเคยได้ยินชื่อเป็นครั้งแรก....น่าสนใจดีนะครับ
สวัสดีค่ะ
แวะมากินขี้มันค่ะ
อร่อยดี ชอบค่ะ
อ๋อ ....นึกว่าขี้ใคร ที่แท้มาจากความมันของมะพร้าว ของชอบนี่เอง
อ.ธนิตย์คะ พี่คิดว่าเป็นขนมปักษ์ใต้ค่ะ ยังไม่เคนเห็นที่อื่น
สงสัยต้องหาเวลาทำ เพื่อเอามาอวดโฉมแล้วล่ะค่ะ
ว้าว หนมขี้มัน นี่ ไม่ได้กินนานแล้วคะพี่หนุ่ย
เชื่อแล้วว่าพี่หนุ่ย เคยเป็นแม่ค้าขายขนมจริงๆ
อ่านแล้ว คิดถึงแม่ หนมพวกนี้ ของโปรดแม่เลยค่ะ
แต่ปูกินแล้วติดฟันพิลึก โดยเฉพาะ ขี้มอด อิ อิ
ขอบคุณค่ะ