การเขียนบันทึกในบล็อก หลายคนมีความตั้งใจในการเขียนบันทึกในบล็อกแตกต่างกันไป
    – หลายท่านค้นพบหลายสิ่งจากการเขียนบันทึก
    – หลายท่านสามารถทำให้คนอ่านได้รับสิ่งที่ดีๆจากบันทึกที่เขียน จนเกิดผลสะท้อนให้คนเขียนเกิดพลังในการเขียนอย่างต่อเนื่อง
    - หลายท่านเกิดความรัก และความผูกพัน กับการเขียนบล็อกเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเลยทีเดียว

เขียนเกินไปหรือเปล่า
โลกสี่เหลี่ยมตรงหน้าจอ ต่างกับโลกจริงๆอย่างชัดเจน

ถ้าคนที่ไม่ได้เขียนบล็อกอย่างสม่ำเสมอ หรือเป็นคนอ่านอย่างเดียว ย่อมจะไม่เข้าใจว่า ทำไมหลายคนจึงเขียนบันทึกอยู่ได้เรื่อยๆ ทั้งๆที่เขียนแล้ว

ก็ไม่เห็นผลงานที่เป็นชิ้นเป็นอันที่จับต้องได้ นอกจากตัวอักษรที่เห็นในหน้าจอเท่านั้น

การเขียนบล็อกนั้น ได้เกิดความผูกพันกับชุมชนขึ้น นายบอนจึงหยิบยก บันทึกของน้องดาว  “ศิริรัตนา ชวาลวงศ์ธวัช” หรือ

alphabet แห่ง mblog ได้กลั่นออกมาจากใจของเธอ ต่อไปนี้ ซึ่งสะท้อนหลายสิ่งที่ได้รับจากการเขียนบล็อกครับ



<div align="center">หัวใจผูกพัน
</div>
…ชุมชนแห่งนี้ทำให้หัวใจผูกพัน…

… ฉันผูกพัน… กับเพื่อนบ้าน ที่รักการอ่าน และรักการเขียน ..แวะเวียนมาทักทายกันและกัน.. แม้ว่า บางคนไม่ได้ทักทาย แต่ฉันก็

ซาบซึ้งในน้ำใจดีๆ ที่ถ่ายทอดเรื่องราวต่างๆมาแบ่งปัน..ให้ได้เรียนรู้โลก และชีวิตในอีกหลากหลายมุมมอง

… ฉันผูกพัน… กับสหายในชุมชนนี้ และไม่ลืมใครแม้แต่คนเดียว ถึงแม้ว่าจะมีบางคน หายไปนาน  .. บางคนนานๆ ครั้งจึงจะมาเขียน…

และบางคนก็ไม่ได้มาเขียนแล้ว… ทุกความทรงจำของอดีต ยังคงเป็นปัจจุบันสำหรับฉันเสมอ….

… ฉันผูกพัน..กับมิตรบางคน ที่ไม่ได้อยู่ในหมู่บ้าน แต่แวะมาทักทายกันอยู่ระยะหนึ่ง ได้พูดคุยกันตามประสาคนที่มีไมตรีที่ดีต่อกัน…ก่อน

ที่คนคนนั้นจะหายไป อย่างไร้ร่องรอย … ฉันส่งข่าวไป ติดต่อไป … ก็ไม่ได้รับสัญญาณใดๆตอบกลับมา  … ฉันหวังแต่เพียงว่ามิตรที่ดีคน

นี้จะสบายดี. . .

. . . ฉันผูก พัน..กับคนที่ผ่านมาทักทาย…ได้คุยกัน…และเขาก็เดินทางไปไกลเพื่อทำ หน้าที่ของตัวเอง… ที่ที่เขาอยู่นั้นไกลแสน

ไกล… จนไม่สามารถติดต่อได้… แต่ฉันก็ภาวนาให้เพื่อนคนนั้นสบายดี.. . และได้กลับมาพบกันในวันหนึ่งข้างหน้า….

. . . ฉันผูกพัน… ทำให้ฉันเศร้าใจทุกครั้ง ยามที่มีใครหายหน้าไป … หรือจากไปโดยไม่กลับมา ..ไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็นคนใน

หมู่บ้านหรือไม่… บางครั้งก็เศร้าเล็กน้อยเพราะเข้าใจ  … บางครั้งแม้เข้าใจ ก็ยังเศร้ามาก…มายขนาดว่าไม่มีแรงบันดาลใจในการเขียน


…แต่ เพราะผูกพัน… ทำให้ฉันยังคงเขียน… เพื่อที่จะอยู่เป็นเพื่อนกันกับคนใน ชุม ชน..เพื่อที่ว่าวันหนึ่ง  คนที่จากไปจะได้กลับมา …กลับ

มาพบกัน…และฉันก็ยังรอคนพเนจร คนที่เคยผ่านมา  …หวังว่าโลกจะหมุนให้ได้ผ่านมาทางนี้อีกครั้ง…


… ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น… ฉันก็จะเขียนต่อไป…

โดย alphabet เมื่อ 8 ตุลาคม 2548  11 .42.00 น