สำหรับคนอื่นแล้ว อาจจะเป็นเรื่องแปลก ที่ซื้อของขวัญวันเกิดให้กับตัวเอง  แต่สำหรับฉัน มันเป็นเรื่องธรรมดามาก เพราะ.....

  • ตื่นขึ้นมายามเช้า(ประมาณตี 5 เป็นอย่างช้า) ฉันจะต้องหันมองกระจกในห้องนอน ยิ้มให้กับตัวเองก่อนการหวีผม ให้กำลังใจตัวเอง สู้  สู้

  • เมื่อทำงานสำเร็จเป็นที่พอใจของเจ้านาย ของเพื่อน หรือของตัวเอง ฉันมักจะยืนที่กระจกชมตัวเองเสมอว่า "เยี่ยมจริง ๆ นะแก" แล้วก็พาตัวเอง พาลูก ไปทานอาหารอร่อย ๆ อาจจะเป็นไอศครีมสักถ้วยก็ชื่นใจแล้ว

  • ฉันถือว่า "ฉันคือบุคคลสำคัญ"  เป็นคนสำคัญของลูก  ของแม่ ของพี่ ๆ น้อง ๆ เพราะฉะนั้นคำว่า "ฆ่าตัวตาย" จะไม่มีอยู่ในใจฉันเลยแม้แต่น้อย

  • ฉันคิดเสมอว่า คนเรามักยิ้มให้คนอื่น มักชมคนอื่น  กล่าวขอโทษคนอื่น สวัสดีคนอื่น  ไม่เห็นมีใครชมตัวเอง ขอโทษตัวเองเวลาทำให้ร่างกายบาดเจ็บ อวยพรคนอื่น สารพัดจะอวยพร ฯลฯ แล้วตัวเองหล่ะ เห็นคนอื่นสำคัญกว่าตัวเองได้ไง

ดังนั้นจึงไม่แปลกอะไรเลยที่ฉันจะซื้อของขวัญวันเกิดให้กับตัวเองทุกปี ทำไมต้องรอให้คนอื่นซื้อให้เราด้วยหล่ะ??????

       ต่างกันตรงที่ปีนี้ เป็นปีที่พิเศษ  เพราะเป็นปีเกิด คือปีกระต่าย ครบรอบการทำงาน 24 ปี (2 รอบ) ครบรอบอายุ 48 ปี (4 รอบ)  เมื่อคิดทบทวนแล้ว 24 ปีแห่งการทำงานด้วยความตรากตรำ ทุ่มเท  จึงควรให้รางวัลตัวเองเป็นพิเศษเสียที และรางวัลที่จะให้ตัวเองนั้น จะต้องเป็นสิ่งที่เผื่อแผ่ไปถึงคนรอบข้าง โดยเฉพาะลูกชายทั้งสองได้ด้วย ในที่สุดจึงจบลงที่ลูกสาวคน(ค้น)ใหม่  หลังจากสั่งจองมานาน เนื่องจากรถรุ่นนี้ขาดตลาดอันเป็นผลมาจากเกิดสึนามิที่ญี่ปุ่น

         ตอนจองตั้งใจจะให้ทันวันเกิด วันที่ 15 กรกฏาคม  แต่ได้รถจริง ๆ วันที่ 22 ก.ค. แต่หาเวลาที่เหมาะสมที่จะไปรับรถไม่ได้ ฤกษ์มีแต่ไม่มีเวลา  มิอาจทิ้งงานได้  เมื่อบอกกล่าวเจ้านาย ท่านก็พูดมาคำหนึ่งว่า

"บอกแล้ว  ว่าให้เอาฤกษ์สะดวก"

"ก็รู้ ๆ อยู่ว่าไม่มีฤกษ์สะดวกเลยนี่คะ"  ฉันพูดตามความจริง

"ก็วันหยุดเสาร์อาทิตย์ไง"  เจ้านายบอกเช่นนั้น  แต่ฉันเป็นคนถือฤกษ์ในการออกรถ  พร้อมกับถอนใจ รำพึงกับตัวเองว่า เฮ้อ....ลาก็ไม่ค่อยได้ลา  ป่วยก็ไม่ค่อยได้ป่วย ถอยรถป้ายแดง ก็ไม่ได้ถอยกันบ่อย ในชีวิตคนชนชั้นค่อนข้างต่ำอย่างเรา คงไม่ได้ลาไปถอยรถป้ายแดงกันบ่อยนักหรอกน่า  แต่ก็แค่คิดในใจ มิอาจเอ่ย ด้วย

ถือคติที่ว่า "ผู้บังคับบัญชาถูกต้องเสมอ" ในที่สุดก็....

ได้ฤกษ์ไปรับลูกสาวคนใหม่น้อง Jasmine หลังจากน้องมารออยู่ตั้งแต่วันที่ 22 ก.ค. ฤกษ์มีแต่บริหารเวลาไม่ได้ ถือฤกษ์ใกล้วันแม่ 10 สิงหาคม 2554 จากศูนย์ฮอนด้าปราณบุรี สู่กระท่อมอิงจันทร์ด้วยความปลอดภัย สดใส ไร้พันธะผูกพัน

         ต้องขออภัยด้วยนะคะ สำหรับพี่น้องผองเพื่อนที่ลุ้นให้ซื้อรถยนต์อีกค่ายหนึ่ง ที่เป็นคู่แข่งค่ายนี้  หรือที่ลุ้นให้ซื้อรุ่นโตกว่านี้ ครูอิงขออนุญาตตัดสินใจซื้อรุ่นเล็ก เพราะเงินสดมีพอสำหรับรุ่นเล็กเท่านั้น ไม่ต้องการมีพันธะผูกพันกับสถาบันการเงิน อีกประการหนึ่งก็เหมาะสำหรับครอบครัวเล็ก ๆ สามคนแม่ลูก  หากซื้อรุ่นใหญ่ก็เกินความจำเป็น ไหนจะเปลืองน้ำมัน

        ขออนุญาตลงรูปภาพให้คุณแม่ พี่ ๆ น้อง ๆ หลาน ๆ ทางสงขลา หาดใหญ่ ได้ยลโฉมนิดนึงนะคะ  ส่วนตัวจริงจะขับไปให้คุณแม่ชม สงกรานต์ปีหน้านะคะ

         ตอนจอง สั่งรุ่นท้อป สีเทาเข้ม ซึ่งจะได้รถในเดือนพฤศจิกายน แต่เดือนถัดมา ทางศูนย์โทรมาแจ้งว่า หากต้องการได้รถเร็วขึ้น ให้จองสีขาว และขอเป็นรุ่นรองท้อป ตอนแรกก็จะเปลี่ยนใจ ไปติดต่ออีกค่ายหนึ่ง ซึ่งเพิ่มเงินอีกประมาณหนึ่งแสนแปดหมื่นบาท แต่ลูกชายแซวว่า "แม่จะซื้อไปทำรถแท๊กซี่เหรอ แต่ถ้าแม่ชอบก็ไม่เป็นไร ลูกตามใจแม่"  จริง ๆ แล้วรถรุ่นนั้นดีมาก ใช้แก๊สได้ด้วย  แต่เมื่อจะตัดสินใจปรากฏว่าต้องรออีกนานเหมือนกัน จึงตัดสินใจกลับมาศูนย์เดิม  ก็คิดเสียว่า "เมื่อคันนี้เค้าจะเป็นของเรา เขาก็ต้องเป็นของเรา" และก็ถูกใจลูก ๆ  ลูก ๆ มีความสุข เราก็มีความสุข  เพราะความสุขของลูกเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตของครูอิง

        ขอบคุณพนักงานขาย "น้องบอย" แห่งศูนย์ฮอนด้าปราณบุรี ที่ดูแลเป็นอย่างดี อำนวยความสะดวกทุกอย่าง ทำให้ได้รับรถเร็วขึ้น จนเป็นที่แปลกใจของคนอื่น  ที่จองก่อนครูอิง แต่ยังไม่ได้รับรถ รวมทั้งดูแลเรื่องการเปลี่ยนเบาะผ้า เป็นเบาะหนัง  เปลี่ยนกระจังหน้า  ติดสปอยเลอร์หลัง ไฟตัดหมอก และของแถมอีกหลายรายการ ดอกไม้และพวงมาลัยในวันออกรถ และอธิบายการดูแลรถการใช้รถอย่างละเอียดยิบ  แต่ครูอิงก็ลืมไว้ที่ศูนย์หมดแล้ว อิ..อิ...อิ....จะกลับไปรับคืนตอนเปลี่ยนป้ายแดงนะคะ  ครูอิงเพียงแต่เตรียมเงินสดไปให้พอกับราคารถเท่านั้น รู้สึกขอบคุณจริง ๆ  และหวังเหลือเกินว่า คงได้ประทับใจกับการบริการหลังขายไปอีกนาน ๆ นะคะ 

        ก่อนหน้าที่จะได้น้องบอยเป็นธุระให้ ฉันไปติดต่อกับพนักงานผู้หญิงท่านหนึ่งของศูนย์  แต่ไม่ประทับใจ อาจจะเป็นเพราะเค้าเห็นสารรูปของฉันแล้ว คิดว่าคงไม่ซื้อหรอก เพราะนั่งรถทัวร์ไปลงหน้าศูนย์  เดินเดี่ยวเข้าไปติดต่อ พูดก็ตะกุกตะกัก แบบว่า ไม่เคยหน่ะ....เขาก็ไม่สนใจฉันมากนัก  กระทั่ง "น้องจ๋า" ครูที่โรงเรียนให้เบอร์โทร "น้องบอย" ต้องขอบคุณน้องจ๋ามาก ๆ   ที่ทำให้ได้เจอพนักงานขายดี ๆ มีน้ำใจ จริงใจกับลูกค้า (ไม่รู้เป็นไงดวงไม่ค่อยถูกโฉลกกับผู้หญิง เอาซะเล้ย)