ทำไมการทำงานกับคนถึงได้วุ่นวายเยี่ยงนี้
การจัดการคุณภาพ เป็นเรื่องไม่ง่ายอย่างที่คิด แค่การทำงานร่วมกับคนอื่นก็เป็นปัญหาแล้ว ได้แต่ถามตัวเองว่า
ทักษะการสื่อสาร ทักษะการทำงาน ของเรามันไม่ได้เรื่องเลยหรือไง ทำไมเสนอแนวคิดอะไรไปก็ไม่มีใครเห็นด้วย ถ้าจะเห็น
ด้วย งานนั้นเราก็ต้องทำเอง เสนอเองต้องทำเอง หาความร่วมมือไม่ได้เลย แต่ละคนกลัวภาระ กลัวความลำบาก กลัวต้อง
รับผิดชอบ หรือว่าความกลัวเป็นอุปสรรคในการจัดการคุณภาพ จึงมีการทำงานแค่ทำไป ทำไป เท่าที่ทำได้ ไม่ใช่ต้องทำให้
ดีที่สุดเท่าที่ทำได้ ทำไมการทำงานกับคนถึงได้วุ่นวายเยี่ยงนี้ อยากจะเป็นคนอยู่เฉยๆ ไม่ต้องคิดต้องทำอะไร ไม่ต้องรับผิด
ชอบ ไม่ต้องรับรู้ปัญหา ไม่ต้องรู้สึกอะไร อะไรก็ได้ แต่ก็ทำไม่ได้ อดที่จะคิด อดที่จะรู้สึกไม่ได้ ใครเป็นอย่างนี้บ้างคะ จะมี
วิธีแก้ยังไง ต้องปรับตัว ปรับใจยังไง ขอคำแนะนำหน่อยค่ะ ….. เผื่อว่าจะได้จัดการคุณภาพความคิดของตัวเองใหม่
เคยเป็นคนหนึ่งที่มีความรู้สึกเช่นนี้คะ คุณครู
เราเจตนาดี วางแผน คิดให้อย่างสมบูรณ์
แต่เมื่อขอความร่วมมือ ไม่มีการตอบรับ จึงรู้สึกเหนื่อยฟรี..
ตอนหลัง..เล่าเรื่องคะ เล่าว่ามีหน่วยงานที่ทำเรื่องดี๊ดี
ฉายภาพ สร้างอารมณ์ แล้วปล่อยให้เขาคิดเอง..
คนมักอยากทำ ในสิ่งที่คิดริเริ่มด้วยตนเองคะ
...
คนที่รู้สึกระคายกับปัญหาอย่างคุณครู คือคนที่ไม่ดูดาย
เป็นกำลังใจให้คะ
ขอบคุณสำหรับกำลังใจ และข้อคิดดีดี อีกแล้ว
บางอย่างการปล่อยวางก็ใช้ไม่ได้ผล
การสู้รบปรบมือก็ไม่คู่ควร
การปิดหู ปิดตา ก็ใช่ที่
คงต้องลดการวุ่นวายกับคนอื่นลง
อะไร อะไร ก็คงดีขึ้น
สู้ สู้ กับ ตัวเอง ........