3. สื่อวาจาไพเราะ อีกตอนหนึ่งในพระคัมภีร์กล่าวว่า " ...จงให้วาจาของท่านประกอบด้วยเมตตาคุณเสมอ ปรุงด้วยเกลือให้มีรส เพื่อท่านจะได้รู้จักตอบให้จุใจแก่ทุกคน (โคโลสี บทที่ 4 ข้อ 6 ) ผู้นำที่ดี ต้องรู้จักใช้ปากให้เป็นพรแก่คนอื่น โดยพูดออกมาจากใจจริง กลั่นกรองแล้ว เป็นคนที่คิดก่อนพูด ไม่ได้เป็นการแสร้งพูด หรือ ปรุงแต่งให้ผิดเพี้ยนจากความเป็นจริง ในลักษณะ ปากอย่าง ใจอย่าง หรือ ปากหวานก้นเปรี้ยว แต่หมายถึงการพูดความจริงด้วยใจรัก ไม่พูดจาหยาบคาย ไม่จริงใจ หรือพูดทำร้ายใจคนอื่น
4. สงเคราะห์เอื้อเฟื้อ พระเยซูเคยกล่าวว่า " การให้เป็นเหตุให้มีความสุขยิ่งกว่าการรับ (กิจการบทที่ 20 ข้อ 35 ) " การสงเคราะห์เอื้อเฟื้อ ก็คือการดูแลคนอื่น โดยเฉพาะผู้ที่อยู่ภายใต้การปกครองดูแล การนำของผู้นำ หลายคนอาจมีปัญหา แม้จะอยากติดตาม แต่ก็ติดขัด ทำให้ตามผู้นำไม่ได้ ดังนั้น ผู้นำจึงต้องสนใจปัญหาปากท้องของลูกน้องด้วย อย่างไรก็ตาม การสงเคราะห์เอื้อเฟื้อนั้น ก็เป็นสิ่งที่ต้องระวังหลายประการ การให้อย่างไม่เหมาะสม ก็อาจก่อให้เกิดปัญหาตามมาทีหลังได้ เช่น การให้แล้วทำให้เกิดความรู้สึก ลำเอียง ให้ไม่เท่ากัน ( ทั้ง ๆ ที่มีเหตุผลในการให้ ) อาจทำให้เกิดความเคยชินจนติดเป็นนิสัยที่ไม่ดีตามมาก็ได้ ดังนั้น ผู้นำควรจะต้องใช้สติปัญญาในการสงเคราะห์เอื้อเฟื้อให้สุขุมรอบคอบ
