กว่าจะรู้หน้าที่ "นักศึกษาฝึกหัดครู"

 

 

...

ฉันเข้ามา เรียนเป็นครู อยู่ที่นี่
หลายขวบปี ผ่านพ้น หนทางหวัง
ศึกษาเรียน พากเพียรไป ไม่น่าชัง
ไม่หยุดยั้ง รับความรู้ เชิดชูตน

บางทีฉัน ก็ท้อ ไม่อยากเรียน
ถึงพากเพียร ไปมาก คงไม่ไหว
เรียนทุกวัน ฉันเหนื่อย เบื่อจะตาย
แต่ฉันคิด ถึงใจ ใครบางคน

...

ความขี้เกียจ ของฉัน เป็นที่หนึ่ง
มาสายซึ่ง ดูปกติ เป็นนิสัย
ครูก็เบื่อ อิดหนา ระอาใจ
จึงไล่ไป ดร็อปวิชา ให้บ้าบอ

งานที่สั่ง การบ้าน ก็ไม่สน
อยากจะทำ แต่ไม่ทน ก็ไม่เห็น
ถูกครูหัก คะแนน ทำหน้าเป็น
ไม่อยากเห็น ไม่อยากรู้ ดูตามกรรม

...

แล้วพอถึง ขึ้นไป ในปีสี่
เหลืออีกปี ที่ต้อง ไปฝึกสอน
แล้วจะเอา อะไร สอนละอ่อน
ไปสอนสอน สั่งสั่ง นั้นคงตาย

กว่าจะรู้ หน้าที่ ที่เป็นครู
คงต้องอยู่ โรงเรียน หนึ่งปีผ่าน
จบไม่จบ ไม่รู้ ดูนานนาน
คงหัวบาน เรียนอีกปี หน้าที่ครู

...

นี่ถ้าฉัน ตั้งใจเรียน ตั้งแต่แรก
คงไม่แบก ความทุกข์ ไร้สุขสม
คิดถึงพ่อ กับแม่ ไม่ทุกข์ตรม
ฝืนใจข่ม เพียงสู้ เพื่อชูธง

การจะเรียน เป็นคนเก่ง นั้นไม่ยาก
แต่จะฝาก เป็นคนดี ไว้ทื่ไหน
พ่อแม่สอน ลูกรัก สลักใจ
อยู่ที่ลูก นั้นไซร้ เลือกทางเอง

...

 

 

 

มหาวิทยาลัยแห่งเวียงบัว

ณ เชียงใหม่

๑๑ สิงหาคม ๒๕๕๔

๑๘.๓๖ น.

 

 

......................................................................................................................................................................

อารมณ์ครู ...

เมื่อเข้ามาเป็นนักศึกษาฝึกหัดครู หลักสูตร ๕ ปี

ก็ย่อมต้องอาศัยความอดทน ความเพียรพยายาม และความสม่ำเสมอมาก

ไม่หลงมัวเมาไปกับกิเลส ตัณหา สิ่งยั่วยวนรอบตัว

ต้องรู้ให้ได้ว่า เราเรียนเพื่อใคร และเรียนเป็นครูไปเพื่ออะไร

และใครกันหนอที่รออยู่เบื้องหลังของเรา

กว่าจะเรียนจบครู ... หนักไม่ใช่เล่น

ยิ่งเป็นครูที่ดีด้วยแล้ว ยิ่งยากใหญ่

เป็นครูใคร ๆ ก็เป็นได้ แต่เป็นครูที่ดีเป็นยากกว่า

......................................................................................................................................................................