สนามแข่ง

ณ สนามแข่งขัน ฉันวิ่งนำ อยู่หลังสุด
หันมองด้านหลัง พบเพื่อน
คือ ฝุ่น เม็ดทราย และความว่างเปล่า
เราไม่อาจเปลี่ยนสนามแข่งขัน
ให้กลายเป็นสนามหลวง เพื่อเดินเล่นได้
สนามแข่งก็คงเป็นสนามแข่ง
ที่ต้องมีคนชนะและผู้แพ้
ฉันหยิบปืนที่แอบอยู่ด้านหลัง มอง พุ่ง เล็ง
ไปยังคงที่วิ่งอยู่หน้าสุด
"ปัง" "ปัง" เขาล้มลงหน้าขมำ ฉันกำปืนกระชับ
หวังซ้ำให้หมดโอกาสโผล่หัวขึ้นมาใหม่
ขาหน้าเริ่มแซง ศัตรูคนที่ใกล้ที่สุด
ศัตรูอีกคน อีกคน อีกคน และอีกคน
แล้วฉันก็ใกล้ถึงเส้นชัย
"ปัง" มือที่เอื้อมจับ ไม่ได้อะไร
มีแต่ความว่างเปล่า และความมืดมิดอีกครั้ง
สายตาที่มองทอดยาวไป
เห็นศัตรูมากมาย วิ่งเข้าสู่เส้นชัย
มองไม่เห็นใคร แม้แต่เพื่อนคนสุดท้าย
แม้แต่ลมหายใจ ยังไม่มี
สนามแข่ง ยังคงมีการแข่งขันเกิดขึ้นต่อไป
รุ่นแล้วรุ่นเล่า แล้วใครกันคือ "ผู้ชนะตัวจริง"
...ชนะอื่นใดไหนเล่า เท่าชนะใจตนเอง...