ไม่แปลกเลยค่ะที่รู้สึกอย่างนั้น...เพราะบางครั้ง กว่าที่เราจะทำความรู้จักกับตัวเองได้ ก็ใช้เวลาเกือบทั้งชีวิต ทั้งๆ ที่ ได้ทำความคุ้นเคยกับชีวิตตัวเองมาตั้งแต่เกิด ...เรียนแผนนู้น เปลี่ยนมาเป็นสายนี้ เริ่มคณะนี้ ไปจบคณะนั้น พอจบทำงาน จากงานนั้น เปลี่ยนมาเป็นงานนี้ ออกจากงานนี้ ไปสมัครงานนู้น...กับเหตุผลสั้นๆ คือ ... “มันไม่ใช่” ความจริงแล้วทั้งหมดเกิดจาก สองเหตุผล คือ ๑. ไม่รู้จักตัวเอง ๒. รู้จักตัวเอง แต่เอาสิ่งรอบข้างมาเป็นอิทธิพลต่อการดำรงชีวิตมากไปหน่อย... เวลาในชีวิตมีไม่มากเท่าไร และแต่ละคนก็มีเวลาไม่เท่ากัน....จงทำความรู้จักกับตัวเองให้มาก โดยใช้สติ และความถูกต้อง รักตัวเอง ก่อนที่จะคิดรักใคร ...ถ้ารักตัวเองเป็น จะไม่เรียกว่าความเห็นแก่ตัว รักที่จะทำให้ตัวเองมีความสุข และคนรอบข้างมีความสุขตามไปด้วย ค่อยๆ ศึกษาและเรียนรู้จิตใจตัวเอง เชื่อว่า ทุกๆ คนสามารถทำความรู้จักกับตัวเองได้ โดยหมั่นสังเกต และจดจำความรู้สึก ของตัวเองที่มีต่อสิ่งรอบข้าง ตั้งแต่อดีต จนถึงปัจจุบัน หากกลัวลืมก็จดบันทึกไว้ เกี่ยวกับความรู้สึกนั้นๆ สักวันก็จะค้นพบ และ รู้จักตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง... นาย ก.อาจใช้เวลาทั้งชีวิต กับการทำความรู้จักตัวเอง...นาย ข. เพียงเข้าสู่ช่วงวัยรุ่น ก็รู้จักตัวเอง และรู้แล้วว่าตัวเองต้องการอะไร...ต่างกันไหมสำหรับสองกรณี ??? ไม่ต่าง...ตรงที่...ทั้งคู่ ในที่สุดก็ได้รู้จักกับตัวเอง ต่าง......ตรงที่...นายข.จะได้อยู่กับตัวเองนานหน่อย ส่วนนาย ก. ใช้ชีวิตอยู่กับใครก็ไม่รู้ มาค่อนชีวิต มารู้จักกับตัวเองอีกที เวลาก็เหลือน้อยแล้วเคยไหมคะ ที่รู้จักใครบางคน มาเป็นสิบๆ ปีแต่มีความรู้สึกเหมือนไม่รู้จักเค้าคนนั้นเลย........
แต่นี่ ในกรณีที่ทั้งสองมีอายุไขที่เท่ากันนะคะ...แต่ความเป็นจริงเราไม่สามารถกำหนดอายุไขตัวเองได้ ดังนั้น หมั่นสังเกต และใส่ใจ ตัวเอง อยู่กับตัวเอง รักตัวเอง ค้นหาตัวเอง เพื่อจะได้อยู่กับตัวเอง ที่เป็นตัวเองอย่างแท้จริง...แล้วความสุขอย่างแท้จริงจะเกิดขึ้นกับชีวิตคุณค่ะ...
ตลอดชีวิต....?
ตลอดชีวิต
ความเห็น
ยังไม่มีความเห็น
