เด็กขายพวงมาลัย

เวลาเดินทางไปต่างจังหวัด…นั่งรถบัสสายยาว สิ่งที่ชอบทำมากที่สุด คือการทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างค่ะ กรอบสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่มีพื้นที่อยู่อย่างจำกัด แต่ก็ไม่น่าเชื่อว่าภาพตรงกันข้ามกับสายตาของเรานั้นกลับเป็นภาพที่ไร้ขอบเขต...เป็นภาพที่ไร้ขอบเขตทางพื้นที่ และไร้ขอบเขตทางด้านความคิด   ความเคลื่อนไหวต่างๆ ที่เกิดขึ้นภายนอกกรอบสี่เหลี่ยมนั้นมีมากมายเหลือเกิน...ภาพเพียงหนึ่งภาพ ก็สามารถสื่อความหมายได้เป็นร้อยเป็นพัน แต่นี่....ภาพที่ผ่านเข้ามาเป็นร้อยเป็นพัน มันทำให้เกิดความคิดอย่างไม่รู้จบค่ะ

 

วันนั้นเป็นการเดินทางจากขอนแก่นมายังโคราช ใช้เวลาเดินทางเพียงสองชั่วโมงกว่า ด้วยระยะเวลาของการเดินทางเพียงแค่นี้หลับสักงีบก็ถึงแล้วค่ะ.....แต่ด้วยความที่ชอบชมทัศนียภาพนอกหน้าต่างจึงทำให้หลับตาไม่ลง“วันนี้ทำไมเห็นภาพเด็กขายพวงมาลัยเยอะจัง”....ความคิดนี้เกิดขึ้นมาทันทีหลังจากเห็นภาพเด็กๆ ขายพวงมาลัยเป็นครั้งที่สี่ของการเดินทางในวันนั้น

 

เด็กๆ เดินไปเรื่อยๆค่ะ หยุดแวะขายพวงมาลัยให้กับรถคันนั้นบ้างคันนี้บ้าง เมื่อไฟจาราจรเปลี่ยนสี ความเคลื่อนไหวก็หยุดลงสักพัก เพื่อเตรียมตัวขายพวงมาลัยให้กลับลูกค้ากลุ่มต่อไปเมื่อไฟจราจรได้เปลี่ยนสีอีกครั้ง ......“ชีวิตของเด็กเหล่านี้คงจะหมุนเวียน ดำเนินไปอย่างเช่นนี้ทุกๆ วัน”

 

ในตอนนั้นเราคิดว่า “สถานภาพของเรา และสภานภาพของเด็กๆ เหล่านั้นไม่ต่างกันเลยค่ะ” เราต่างก็เป็นนักเดินทางด้วยกันทั้งคู่ พี่แอมป์กำลังเดินทางกลับไปยังภูมิลำเนา กลับไปยังบ้านหลังเล็กๆ ที่อบอุ่น เด็กๆ เหล่านั้นก็กำลังเดินทางเหมือนกันค่ะ เดินทางเพื่อการดำรงชีวิต เพื่อความอยู่รอดในสังคม แต่ความแตกต่างอีกบางประการของนักเดินทางทั้งคู่ อยู่ตรงไหนทราบไหมคะ ????

 

รถบัสคันนี้ มีจุดหมายปลายทางที่ชัดเจน มีระยะการเดินทางที่ชัดเจน ผู้โดยสารบนรถก็มีจุดหมายในการเดินทางที่ชัดเจน และแน่นอน แต่เด็กๆ เหล่านี้จะต้องเดินทางเป็นระยะทางไกลอีกสักเท่าไร และระยะเวลานานเท่าใด อีกนานไหมที่ระยะทางแห่งการเดินทางของเด็กๆ เหล่านี้จะหยุดลง ....เป็นคำถามที่ทำให้เรา คิด คิด และคิด ตั้งแต่เห็นภาพนั้นระหว่างการเดินทาง จนมาถึงโคราช คำถามเหล่านี้ ก็ยังไม่ได้รับคำตอบ...รู้แต่เพียงว่า เมื่อสัญญารณไฟจราจรเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเขียว การเดินทางแห่งการดำรงชีวิตก็ค่อยๆ เลือนหายไปจากสายตา กรอบสี่เหลี่ยมตรงหน้ายังคงมีความเคลื่อนไหวใหม่ๆ ผ่านเข้ามาให้เราได้เรียนรู้อยู่เสมอ ภาพเด็กๆ ค่อยๆ เลือนไป แต่ความชัดเจนแห่งการเดินทางของพวกเค้าเหล่านั้นจะยังคงดำเนินอยู่ต่อไปอย่างไม่รู้จบ...

 

มองแล้วคิด.....สิ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิตมีความหมายทั้งนั้น ภาพเพียงภาพเดียวสามารถใช้แทนความคิดและคำพูดได้เป็นล้านๆ คำ ต่างกันตรงที่เราจะเลือกมองมุมใดของภาพ...และสิ่งสำคัญที่สุดคือ เราจะเลือกมองมันไหม...หรือจะปล่อยให้เป็นเพียงสิ่งที่ผ่านมา แล้วก็ผ่านเลยไป....อย่างไร้ซึ่งความหมาย ?????

 

                                                            ...........................................................