วันแรกที่ออกเยี่ยมบ้าน

วันพฤหัสที่ 1 ตุลาคม 2552 ข้าพเจ้าได้ย้ายที่ทำงานใหม่จากโรงพยาบาลพนมสารคาม จ.ฉะเชิงเทรา มาอยู่ที่สถานีอนามัยบางตีนเป็ด อ.เมือง จ.ฉะเชิงเทรา  ซึ่งตรงกับวันที่มี PCU พอดี จึงเป็นวันที่ยุ่งและวุ่นวายทั้งตัวข้าพเจ้าเอง และเพื่อนผู้ร่วมงาน เพราะไหนจะต้องแนะนำสถานที่ให้ข้าพเจ้าซึ่งย้ายมาใหม่และยังต้องดูแลคนไข้ทั้งเก่าและใหม่ซึ่งมีประมาณ50-60คน ดังนั้นข้าพเจ้าจึงได้โดดลงไปช่วยทำงานแบบงงๆ เอาเป็นงานคัดกรองผู้ป่วยนี่ก็แล้วกัน ดูจะเป็นงานที่ง่ายหน่อย

   PCU ที่นี่ มีแพทย์จาก ร.พ.เมืองฉะเชิงเทรา มาออกตรวจทุกวันพฤหัส คนไข้ก็จะเป็นคนไข้เรื้อรัง เบาหวาน-ความดัน  สูงอายุกันเป็นส่วนมาก ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะคุ้นเคยกับเจ้าหน้าที่ทุกคนดี ข้าพเจ้าย้ายมาใหม่ ก็ดูจะเป็นที่สนใจเช่นกัน

  ลุงสุนทร เป็นคนไข้ความดันโลหิตสูงคนหนึ่ง ลุงสุนทรเป็นชายไทย อายุ 63 ปี รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าสดใส ดูยิ้มแย้มแจ่มใสดี แต่ไม่ค่อยพูดมากนัก ลุงสุนทรเป็นความดันโลหิตสูงมานานประมาณ 4 ปี มารับยาสม่ำเสมอดี คุมความดันโลหิตได้ดี วันนั้นลุงสุนทรมารับยาโรคความดันโลหิตสูง วัด BP ลุงได้ 136/80 mmHg. ไม่มีอาการผิดปกติอะไร  หลังจากจ่ายยา จึงนัดให้ลุงสุนทรมารับยาในเดือนถัดไป ข้าพเจ้าจำลุงสุนทรได้ดี เพราะลุงดูเงียบ แต่ภรรยาลุงจะพูดคุยเก่ง

แต่หลังจากนั้น 1 เดือน ลุงสุนทรก็ไม่ได้มารับยาตามนัด ข้าพเจ้าจึงขี่จักรยานไปสอบถามที่บ้านของลุง  เพราะบ้านลุงอยู่ไม่ไกลจากอนามัย ขี่จักรยาน 5 นาทีก็ถึง   พบภรรรยาของลุงอยู่คนเดียว สอบถามได้ความว่าลุงสุนทรไปนอนโรงพยาบาลประมาณ1 สัปดาห์แล้ว เพราะเป็นอัมพาต เดินไม่ได้ ร่างกายด้านซ้ายไม่มีแรง ไปทำ CT แพทย์บอกว่าเป็นเส้นเลือดสมองตีบ จะให้กลับบ้านวันพรุ่งนี้ สีหน้าของป้าดูมีความกังวลไม่น้อย  ข้าพเจ้าจึงขออนุญาตเข้าไปดูในบ้านเพื่ออาจจะได้ให้คำแนะเกี่ยวกับการดูแลลุง บ้านของลุงเป็นบ้านไม้ชั้นเดียวขนาดเล็ก มีเพียง 1 ห้อง ซึ่งเป็นทั้งห้องนอน ห้องนั่งเล่น และรับประทานอาหารอยู่ในที่เดียว จะขาดก็แต่เป็นห้องน้ำไม่ได้เท่านั้น  ลุงอาศัยที่ของสนามไดร์ฟกอล์ฟอยู่ บรรยากาศจึงดีมาก ลมพัดเย็นสบาย มีต้นสนขึ้นบังแสงแดด เมื่อข้าพเจ้าเห็นสถาพบ้านลุงที่นอนกับพื้น ข้าพเจ้าคิดว่าคงจะยากสำหรับป้าที่จะดูแล จึงเสนอให้ป้ามายืมเตียงที่สถานีอนามัยมาไว้ที่บ้านให้ลุงนอน ป้ายินดี บอกว่าจะให้ลูกชายเอารถมาใส่ วันรุ่งขึ้น ข้าพเจ้าแวะไปที่บ้านลุงสุนทรอีกครั้ง แต่ไม่พบใครเลย คิดว่าคงไปรับลุงที่โรงพยาบาล หลังจากนั้นข้าพเจ้าต้องไปประขุมที่ต่างจังหวัด1 สัปดาห์ จึงได้ฝากเรื่องนี้ให้หัวหน้าดูแลต่อไป  ซึ่งข้าพเจ้าก็ได้ทราบข่าวจากหัวหน้าว่าทุกอย่างดูจะไปได้ดี ซึ่งข้าพเจ้ายังคิดว่าไม่น่าจะเป็นไปได้

  เมื่อข้าพเจ้ากลับมาจากประชุม ข้าพเจ้าจึงไปเยี่ยมลุงสุนทรที่บ้าน ซึ่งก็ได้สร้างความประหลาดใจให้กับข้าพเจ้ามาก เพราะจากเดิม บ้านที่ดูไม่ค่อยเป็นระเบียบนัก ป้ากลับปัดกวาดเสียจนสะอาดเรียบร้อย  ห้องที่เคยมีของวางไม่เป็นระเบียบกลับเป็นระเบียบดูสะอาดตา หน้าต่างเปิดโล่งสว่าง แสงแดดส่องเข้ามาสดชื่น พื้นรอบบ้านที่เคยมีใบไม้รก ป้าก็ปัดกวาดจนเรียบ ไม่น่าเชื่อ เพียง1สัปดาห์ป้าทำได้ดีมาก และที่ไม่น่าเชื่อ เพราะจากเดิมป้าจะดูหงุดหงิด ช่างพูด ชอบดุลุง กลับใจเย็นและยิ้มแย้ม  ข้าพเจ้าคิดเอาเองว่าป้าน่าจะเครียดและไม่สามารถดูแลลุงได้ดีเท่าที่ควร กลับไม่เป็นเหมือนที่คิด และที่ยิ่งน่าประหลาดใจกว่านั้นคือ ป้าสามารถสร้างห้องน้ำสำหรับลุงไว้ปัสสาวะได้บนเตียงด้วยตัวเอง ซึ่งป้าดัดแปลงโดยการนำสายยางมาต่อไว้ที่ปลายกระบวยสำหรับกรอกน้ำและนำสายยางลอดรูที่พื้นแล้วต่อลงไปที่ถังน้ำซึ่งอยู่ที่พื้นด้านล่าง เมื่อลุงสุนทรต้องการจะปัสสาวะ ลุงก็เพียงแค่หยิบกระบวยมาแล้วปัสสาวะใส่ จากนั้นปัสสาวะก็จะไหลลงด้านล่าง ไม่เลอะเตียงและไม่เหม็นอีกด้วย ไม่น่าเชื่อว่าบ้านที่มีห้องเพียงห้องเดียวจะสามารถใช้งานได้ครบถ้วนจริงๆ และหลังจากนั้นไม่นาน เมื่อข้าพเจ้ากลับไปเยี่ยมลุงอีกครั้ง ข้าพเจ้าพบว่าป้าได้นำดอกไม้หลายขนิดมาปลูกคลุมดินและออกดอกสดใสมาก  ส่วนลุงสุนทร ก็ดูไม่มีความหงุดหงิด ป้าดูแลได้ดี ไม่มีแผลกดทับเลย ข้าพเจ้าคิดว่าน่าจะเป็นเพราะป้าไม่ค่อยบ่นลุงเหมือนเมื่อก่อน และที่สำคัญ  ป้างดสูบบุหรี่ตั้งแต่ลุงป่วย เพราะข้าพเจ้าบอกป้าว่า บุหรี่ทำให้เส้นเลือดตีบ....