โอ้โอ๋โอ โอ้ละเห่ เอิ่งเอิงเอย....
สงสารเจ้าลูกน้อยรอคอยพ่อ
หัวอกหนอใครจะรู้ผู้ห่างหาย
เล่านิทานทุกค่ำคืนมิห่างกาย
ดาวเรียงรายในความฝันราตรีกาล
กาลนี้กลับทรยศหรือหักหลัง
พรากชีพยั้งอย่าคงอยู่ให้รู้หมาย
ที่นอนพ่อหนานเกียรติยังเดียวดาว
ตะวันฉายพ่อของหนูมิคืนคอน
กัมปนาทฟาดสะบั้นหักโค่นล้ม
พ่อลงก้มจูบผืนดินโอบท้องฟ้า
ใบไม้ร่วงปลิวละล่องจบเจรจา
ผู้นำพารากไม้ใหญ่ให้คืนดง
โอ้โอโอ้..โอละเห่..เอิ่งเอิงเอย...
เจ้านิ่งเฉยยามพ่ออุ้มกอดกล่อมน้อย
ใจคือลูกลูกคือกายที่เฝ้าคอย
พ่อครูดอย..พ่อจ๋าพ่อ...พ่อเฌวา
ยิ่งได้อ่านจากกัลยาณมิตรที่ไหนสักแห่งที่เล่าในทำนองว่า หลังจากที่พ่อหนานเกียรติเสียชีวิตจากไปหลายวัน
เธอคงคิดถึงพ่อ จึงพูดด้วยความสงสัย แล้วมีคนใกล้ชิดได้ยิน เฌวาพูดว่านี่ก็ตั้งหลายวันแล้ว ทำไมพ่อไม่โทรศัพท์มาเลย
อ่านข้อความนี้แล้ว สางสารเฌวาจับใจ
เชื่อว่า หนานเกียรติคงกำลังส่งใจมาโอบอุ้มเฌวาอยู่บนท้องฟ้า
ท่ามกลางดวงดาวแห่งความรักความศรัทธา
กาลเวลาคงทำให้หนูน้อยค่อยๆ เรียนรู้ว่า แม้พ่อจะไม่สามารถสัมผัสได้ด้วยกาย แต่พ่อก็ยังอยู่ในใจลูกเสมอ
กราบนมัสการพระคุณเจ้า พระมหาแล อาสโย ขำสุข
.....
กระผมขอกราบขอบพระคุณมากครับ ที่พระคุณเจ้าเมตตาโปรดจิตวิญญาณ กระผมไม่มีสิ่งอันใดที่จะเอ่ย นอกจากคำว่าสงสารอย่างมากครับ หัวอกคนเป็นพ่อ เฌวาเคยมาบ้านกระผมพร้อมกับพี่หนานเกียรติ คุณครูคิม มาเล่นกับลูกสาวลูกชายกระผม
....
หัวอกความเป็นพ่อ กระผมเห็นพี่หนานเกียรติโอบอุ้มเฌวาด้วยความเป็นพ่อ ยิ่งใหญ่ครับ ความรักของพ่อสู่ลูกน้อย
....
สงสารเธอครับ ลูกรัก..
ท่ามกลางดวงดาวแห่งความรักความศรัทธา....
เป็นคำสื่อสารของคุณกระติก ขอขอบคุณมากครับที่เข้ามาให้กำลังใจเด็กน้อยเฌวา สงสารครับ แต่ท่ามกลางดวงดาวต่อไปนี้มีความหมาย เพราะเราต่างก็เป็นผู้เฝ้าดูดวงดาวกันตลอดไป กระผมเช่อว่า พี่น้องผู้มีเกียรติในบ้านหลังนี้ มีความรักให้แด่กันด้วยใจจริง และความรักเช่นนี้ จะช่วยกันค้ำจุนให้เธอเดินทางไปสู่โลกกว้าง แทนพี่ชายของเรา ...