..ยังคงเป็นราตรีที่อ้างว้าง.. ลมจางๆ..ครางแว่ว..ผะแผ่วโหย เงาพุ่มพฤกษ์..พริ้วไหว..สายลมโปรย ความมืดโรย..ครอบครอง..ท้องนภา ...ได้แต่นั่งมองดาว... ถูกความเศร้าคุกคาม...เพรียกถามหา เมื่อความรัก..แรมร้าง..ห่างอุรา เธอจากลา..ไม่เหลือ..แม้เยื่อใย ...ดวงดาวยังพราวฟ้า... รอจันทราย้อนเยือน...ไม่เลือนหาย แม้ราตรีนี้เลื่อน..คล้อยเคลื่อนไป ค่ำคืนใหม่..จะอยู่..เคียงคู่กัน ...มันจึงเป็นราตรีที่อ้างว้าง... คนไร้คู่เคียงข้าง...อย่างตัวฉัน ได้แต่นั่งมองฟ้า...อิจฉาจันทร์ หวังสักวัน...ดาวจะร่วง...สู่ดวงใจ กิ่งไผ่...ใบหลิว
สวัสดีค่ะ
กลับมาแบ่งภาษาสวยกันอีกแล้วนะคะ
อ่านแล้วเศร้าและเคลิ้มตามเลยค่ะ..
มาชื่นชม บทกลอนอันไพเราะยามค่ำคืนนะครับ
ด้วยความระลึกถึงเสมอครับ
พี่กิ่งไผ่ฯ สบายดีนะครับ
ดาวจะร่วงก้ได้แต่ไม่แน่
อาจเป็นแค่ร่วงให้เห็นก็เป็นได้
ใครจะรู้ว่าจะร่วงลงห้วงใด
อาจมิใกล้แต่ไกลไปสุดตา เอย
ดีใจที่น้องชายแวะมาเยี่ยม
พี่กิ่งไผ่ฯสบายดีค่ะ
ยังระลึกถึงอยู่เสมอ....ขอบคุณมากนะคะ