หนูคิดถึงพี่ชาย

              เช้าวันใหม่ อากาศสดใส  เด็ก ๆ ต่างเดินทางมาโรงเรียน  โดยมีคุณครูเวรประจำวันยืนรอรับนักเรียนอยู่หน้าประตู   โรงเรียนแห่งนี้เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอแห่งหนึ่งในจังหวัดนครปฐม

               ขณะที่ครูเวรสองคนกำลังทำหน้าที่ดูแลเด็ก ๆ  อยู่ ๆ ก็มีเด็กผู้หญิงอายุราว ๆ ๗ - ๘ ขวบ แต่งชุดนักเรียนเดินร้องไห้สะอึกสะอื้นเข้ามาในโรงเรียน   ครูเวรต่างตกใจเดินเข้าไปปลอบเด็ก



                       "หนูร้องไห้ทำไมคะ" ครูเวรถาม

                       "หนูจะมา...หาพี่หนู ฮือ ฮือ.." เด็กตอบปนเสียงสะอื้น

                       "พี่ผู้หญิงผู้ชายคะ"
ครูเวรถาม

                       "ผู้ชายค่ะ" เด็กตอบ

                     "แล้วหนูมาหาพี่ชายทำไม มีอะไรหรือ " ครูถามด้วยความแปลกใจ

                      "หนูคิดถึงพี่หนูค่ะ"
เด็กตอบ

                      " แล้วใครมาส่งหนูละคะ"
ครูถาม

                       " พ่อมาส่ง" เด็กตอบ

                       "แล้วเมื่อเช้า หนูมากับพี่หรือเปล่าคะ ?"

                       " มาค่ะ... แต่หนูคิดถึงพี่ชาย"

                       "พี่หนูเรียนอยู่ชั้นไหนคะ ?..." คุณครูถาม

                        " ม.๑ ค่ะ" 

              ครูเวรได้ยินดังนั้นจีงสรุปได้ว่า  สองพี่น้องเคยเรียนโรงเรียนระดับประถมศีกษาด้วยกันมาโดยตลอด   พี่ชายคงคอยดูแลน้องสาว จนพี่ชายย้ายมาเรียนระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนแห่งใหม่ซึ่งอยู่ติดกันจึงทำให้เด็กทั้งสองต้องแยกกันอยู่ด้วยความจำเป็น น้องสาวคงผูกพันกับพี่ชายมากแสดงว่าพี่ชายคงรักน้องไม่น้อยเช่นกัน

               คุณครูพยายามปลอบขวัญเด็กแล้วก็พาไปหาพี่ชายโดยให้คุณครูที่ห้องประชาสัมพันธ์ช่วยประกาศก็ไม่มาสักที     คุณครูจึงต้องพาเด็กเดินหาพี่ชายของเธอซึ่งเด็ก ๆ กำลังเตรียมเข้าแถวอยู่

               จนกระทั่งไปพบคุณครูที่ปรึกษาของพี่ชายเด็กจึงทราบว่าเด็กเป็นนักดนตรีวงดุริยางค์ของโรงเรียน    คุณครูจึงพาเด็กไปที่วงดุริยางค์ต่อ

                ทันทีที่พี่ชายเห็นน้องสาวก็รีบเดินไปหาแล้วจับมือ ปลอบโยนถามว่า
"มาทำไม" สีหน้าตกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ดุน้อง ค่อย ๆ จูงมือน้องไปส่งที่โรงเรียนด้วยความห่วงใย

                คุณครูมองภาพพี่ชายและน้องสาวที่จูงมือกันเดินไปยังโรงเรียนประถมศึกษาซึ่งอยู่ใกล้กันด้วยความรู้สึกที่ประทับใจ หากทุกครอบครัวมีพี่น้องที่รักใคร่ห่วงใยกันเช่นนี้สังคมคงอบอุ่นและมีความสุขไม่น้อย...

                                                                         ธรรมทิพย์
                                                                   ๒๐ กรกฎาคม ๒๕๕๔

ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เน็ต