วันของเราวันไหนยังไม่รู้ วันนั้นอยู่ใกล้ไกลเพียงใดแน่ วันที่เหลืออาจสั้นและผันแปร วันซึ่งสายเกินแก้มีแน่นอน

      

 

  

 

         

 

 

 

ทุกชีวิต มีความตายอยู่ภายหน้า

เมื่อถึงครา คราวใดย่อมไปถึง

ผู้เพียรสู้สร้างทำควรคำนึง

ณ จุดหนึ่ง ก็ต้องจบพบความจริง

 

 

 

บางชีวิตสิ้นลมเพราะล้มป่วย

มิอาจช่วยอุ้มชูให้อยู่นิ่ง

กายไม่อาจเป็นหลักไว้พักพิง

วิญญาณจึงว่อนวิ่งเตลิดไป

 

 

 

บางชีวิตปลิดปลิวบนทิวเขา

ยากจะเอาซากส่งลงมาได้

คนค้นหาไม่น้อยพลอยทุกข์ใจ

ต้องล้มตายตามไปไม่กลับมา

 

 

 

บางชีวิตเคยอยู่เป็นผู้สร้าง

เป็นคนนำแนวทางวางคุณค่า

แต่เพียงเสี้ยววินาทีที่ห่างตา

มัจจุราช ก็เข่นฆ่า รุมรังแก

 

 

 

วันของเราวันไหนยังไม่รู้

วันนั้นอยู่ใกล้ไกลเพียงใดแน่

วันที่เหลืออาจสั้นและผันแปร

วันซึ่งสายเกินแก้มีแน่นอน

 

 

 

ขอแค่อย่าวางตนบนความเสี่ยง

ขอแค่เพียงมีสติตริตรองก่อน

ขอยึดธรรมล้ำเลิศประเสริฐพร

ขอน้อมนำคำสอนของพุทธองค์

 

 

  

    

 

 

สันติสุข  สันติศาสนสุข  ♣♣