กษัตริย์กรีกกับนายแพทย์ดูบัน......ขั้นคอขาดบาดตาย

แกรนด์วิเซียร์คาดการผิดถนัด คิดว่าคำยุยงของตนจะได้ผล
   เที่ยงวันพอดีค่ะ  หลายท่านคงเสร็จสิ้นภารกิจกันแล้ว มีเวลาช่วงเที่ยงฟังนิทาน อาหรับราตรีกันต่อดีกว่านะคะ ผู้เขียนจะย่อความให้ฟังกัน
     หลังจากนายแพทย์ดูบัน ถวายการรักษาโรคเรื้อนให้พระราชากรีกจนหายเป็นปกติทุกประการ และได้รับปูนบำเหน็จรางวัลมากมาย ทั้งเป็นที่ยกย่องของคนทั้งเมือง ว่าเป็นหมอเทวดา พระราชาก็ทรงปลื้มคุณหมอท่านนี้มากๆ จนเกิดเหตุจนได้ ด้วยความริษยาของขุนนางตำแหน่งแกรนด์วิเซียร์ผู้ใกล้ชิดพระราชา เวลาเกิดความรู้สึกอิจฉาริษยานี้ มันมีพลังแปลกๆ ที่จะดลใจให้ผู้นั้น ทำการหักล้างผู้ที่ตนไม่ชอบให้มอดไหม้ไปต่อหน้าต่อตาได้ยิ่งดี แกรนด์วิเซียร์เอาจุดเด่นของการที่พระราชาไว้วางใจนายแพทย์ดูบันอย่างเกินขนาดนี้ มาเป็นอันตรายร้ายแรงต่อพระราชาได้ เขาถวายคำเตือนพระราชาว่า ด้วยความห่วงใยเป็นล้นพ้น และเฝ้าดูความเป็นไปของหมอเทวดาคนนี้ ที่มีความไม่น่าไว้วางใจเหลือประมาณ ต้องมีความประสงค์แอบแฝงแน่นอน ที่ปลอมตัวเข้ามาถวายการรักษาโรคแก่พระองค์ ด้วยยาขนานใด ก็ไม่มีแพทย์ผู้ใดเคยล่วงรู้มาก่อน เป็นความลึกลับที่เกรงว่าจะเป็นอันตรายต่อพระองค์ แม้นวันหนึ่งแผนการโค่นล้มพระราชามีขึ้น เขาก็ง่ายดายต่อการปลิดชีพพระองค์เพื่อแย่งราชสมบัติ เพราะทุกวันนี้ก็เข้านอกออกใน และสนิทกับพระราชาเยี่ยงสหาย ขอจงรีบกำจัดภัยใกล้ตัวคนนี้เสียเถิด
 พระราชาได้ฟังความนั้น แม้จะเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ และผู้กราบทูล ก็แสดงความจงรักภักดี ไม่มีวี่แววฉายสิ่งที่ซ่อนเร้นในใจออกมาให้เคลือบแคลงเลย แต่ด้วยความศรัทธาที่นายแพทย์ มีคุณวิเศษสามารถรักษาพระองค์ให้หายจากโรคเรื้อน ที่ใครๆก็หมดปัญญารักษาให้พระองค์ได้แล้ว เมื่อเป็นเช่นนร้ มีหรือพระองค์จะหวาดระแวงเป็นอื่น ทั้งตลอดเวลาที่อยู่ในพระราชวัง เขาก็ไม่เคยแสดงสิ่งที่ชวนให้สงสัย ในความมีอันตรายนั้นเลย พระราชา พิจารณาไตร่ตรองดูแล้ว ก็เชื่อใจหมอเทวดาไม่เสื่อมคลาย ครั้นเมื่อได้ฟังผู้มากล่าวร้าย คนที่ตนรักเช่นนี้ ก็ทรงพิโรธ และห้ามมิให้พูดให้ร้ายนายแพทย์ดูบันเช่นนี้อีก มิฉนั้น จะลงโทษอย่างเด็ดขาด
   แกรนด์วิเซียร์ผู้นี้ คาดการผิดถนัด คิดว่าคำยุยงของตนจะเป็นผล กลับเกือบต้องคอขาดบาดตายเอาเสียแล้ว จึงต้องระงับใจไว้ก่อน ไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก
   แต่คนที่มีใจคิดทำลายผู้อื่น มีหรือจะนิ่งได้นาน ไม่ช้า แผนการกล่าวร้ายนายแพทย์ผู้วิเศษ ก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ เขาอ้างถึงหน้าที่และความที่จะวางเฉยต่อการมองเห็นภัยต่อพระราชามิได้ จึงขอยอมสละชีพเพื่อทูลเตือนอีกครั้ง เพราะมิฉนั้น เขาก็คงผิดต่อหน้าที่ที่ต้องคอยอารักขาพระองค์ ซึ่งก็สมควรตายเช่นกัน
  พระราชาได้ฟัง แกรนด์วิเซียร์ยอมสละชีพเพื่อพระองค์ ด้วยความจงรักภักดีเช่นนี้ และเรื่องที่มาทูลย้ำเตือน ก็น่าจะเป็นไปได้ แต่ความที่ทรงพิจารณาถ้วนถี่แล้ว ก็ยังเชื่อมั่นว่า นายแพทย์ช่วยรักษาโรค ช่วยชีวิตพระอค์ ไหนเลยจะมาคิดฆ่าพระองค์ได้ภายหลัง เป็นไปไม่ได้ และอีกอย่างหนึ่ง พระองค์ถือว่านายแพทย์คนนี้ เป็นผู้มีพระคุณอันใหญ่หลวง หากเชื่อความทูลของเจ้าง่าย ก็จะกลายเป็นคนที่ขาดสติปัญญา และทำร้ายมิตร เหมือนนิทานโบราณ ที่กล่าวถึงการต้องฆ่าผู้หวังดี เพียงเพราะเชื่อคำยุยง ของคนใกล้ชิด (มีนิทานซ้อนนิทานอีกเรื่อง)  เมื่อแกรนด์วิเซียรฟังนิทานจบ ก็ใช้ความมานะ จะเอาชนะให้ได้ จึงเล่านิทานอีกเรื่องหนึ่งถวาย ว่าด้วยมีแกรนด์วิเซียร์คนหนึ่ง มีหน้าที่อารักขาเจ้าชาย ต่อมาเกิดพลัดจากกัน ต่างหลงเข้าป่า เจ้าชายเกือบจะถูกยักษ์กิน แต่หนีรอดปลอดภัย กลับถึงพระราชวัง ทว่าความผิดของแกรนด์วิเซียร์ ก็หาหมดไม่ ที่สุดก็ต้องถูกประหารชีวิต เปรียบเสมือนข้าพระองค์ ที่ต้องรักษาหน้าที่ไม่ให้บกพร่อง แม้บัดนี้มิใช่จะกล่าวเพียงระแวงสงสัยเท่านั้น แต่สืบทราบมาว่า นายแพทย์ดูบัน คือคนของศัตรู ที่ส่งเข้ามา เพื่อจะลอบปลงพระชนม์พระองค์ เช่นนี้จ้าพเจ้าจึงยินดีถวายชีวิตรับรอง พระราชาเริ่มเคลิบเคลิ้มในคำทูลของเสนาบดีนั้น คำยุยงนั้น มักเป็นคำที่ฟังแล้วชวนให้หวาดหวั่น มีเหตุมีผลเป็นไปได้ อีกทั้งเร่งเร้าด้วยกาลเวลา เมื่อฟังตอกย้ำบ่อยๆ ก็โอนอ่อนตามเป็นธรรมดา ประกอบกับนิสัยเดิมของคนฟัง ที่เชื่อง่าย หลงง่ายอยู่แล้ว เมื่อคนรู้อัธยาศัย ก็ใช้ความเพียรไม่นาน ก็มักจะสำเร็จโดยพลัน
  แกรนด์วิเชียร์ ล่วงรู้ผลลัพธ์ แห่งความพากเพียรประสงค์ร้ายของตน ก็กระหยิ่มยิ้มย่อง ที่จะได้เป็นไปตามแผนกำจัดนายแพทย์ ผู้สร้างแต่ความรู้สึกริษยาให้เกิดแก่ตนทุกครั้งเมื่อได้ยิน ได้เห็น มันต้องดับร้อนด้วยการดับชีพนี่แหละเหมาะสมที่สุด ดังนั้นพระราชาจึงสั่งให้นำนายแพทย์ดูบันมาเฝ้า เพื่อรับคำพิพากษาโทษประหารชีวิต
  มาถึงตรงนี้ นิทานก็ผ่านช่วงคอขาดบาดตายของแกรนด์วิเซียร์มาแล้ว แต่กลับเป็นช่วงคอขาดบาดตายของนายแพทยเทวดาผู้นี้แทน  เรื่องราวก็น่าจะจบลงหลังการตายของนายแพทญืดูบัน  แล้วสรุป นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า......
  แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น แม้ว่าทั้งหมดที่เล่ามา จะชวนให้น้ำตาตกกันหลายคน ทั้งแกรนด์วิเซียร์ที่ผิดพลาด จนเกือบต้องเสียชีวิต ทั้งนายแพทย์ดูบัน ที่กำลังเข้าตาจนเพราะพระราชาหลงผิดคิดประหาร แต่ที่จริงแล้ว ยังมีคนต้องน้ำตาตกอีกหนึ่งคน จะเป็นใคร และเพราะเหตุใด คงต้องรอตอนต่อไป จะรีบกลับมาเล่าให้ฟังนะคะ
(โปรดติดตามตอนต่อไป)

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เล่าสู่กันฟัง



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ ตันติราพันธ์

อ่านด้วยความสนุกตื่นเต้น จะรออ่านตอนต่อไปครับ

lวัสดีค่ะคุณพ.แจ่มจำรัส

ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ

นิทานในอาหรับราตรีนี้

มีความน่าสนใจและคาดเดาไม่ค่อยถูก

ดูซับซ้อนแต่ก็สนุกดีค่ะ

งั้นเดี๋ยวไปเล่าต่อให้จบก่อนนะคะ