แม้นมากมีเมื่อมอดม้วยหมดเพียงพอ...
วันเวลาผ่านผันไปรวดเร็วนัก
สุดจะหักห้ามใจจิตคิดไฉน
วันเวลาพาโบยบินทิ้งถิ่นไป
ในฤทัยยังหวนคิดจิตอาวรณ์
ยังสนุกคลุกเคล้าดินถิ่นบ้านนอก
ยังเย้าหยอกแย้มยิ้มยวนกวนครูสอน
ยังลงเล่นรอบรั้ววัดรับศีลพร
ดินดงดอนเดินเที่ยวเล่นเย็นกายใจ
มุมชีวิตลิขิตตนคนกล้าแกร่ง
ยังมีแรงท่องเที่ยวทุ่งมุ่งเมืองใหญ่
บางกอกน้อยลอยล่องใต้ประเทศไทย
เข้าอยู่ในเมืองสงขลาปัตตานี
ได้เที่ยวไปใครลิขิตชีวิตแน่
ความเที่ยงแท้แน่นอนในใจสุขขี
ทุกอย่างต้องตัวตนเราเข้าใจดี
ทำชีวีมีมาเองเท่านั้นพอ
การเดินทางของชีวิตล้วนสั้นนัก
ไม่นานรักจักสลายกายใจหนอ
แม้นมากมีเมื่อมอดม้วยหมดเพียงพอ
ไร้รีรอพอเวลามาถึง..เอย.
ชอบกลอนอาจารย์คะ อ่านง่ายเข้าใจง่าย แฝงไปด้วยปรัชญานะคะ
สวัสดีครับ นางสาว วลัยลักษณ์ หญิง งามวิไล
เป็นไปตามอารมณ์นะครับผม
มีความสุขมาก ๆ นะครับ
ขอบคุณครับ