บ้านเรามีสถานที่ท่องเที่ยวที่สวยงาม ถ้ามีการบริหารจัดการและประชาสัมพันธ์ รวมทั้งการตลาดที่ดี ทำให้มีนักท่องเที่ยวมาเพิ่มขึ้นได้

 หลังจากหายดีจากการเป็นงูสวัดที่หน้าแล้้วยังมีรอยแดงๆ ที่หน้าด้านซ้าย โชคดีที่ตาซ้ายของสุขใจไม่มีผลจากงูสวัด แต่สุขใจก็ยังรู้สึกแปล๊บๆ ที่ใบหน้าด้านซ้าย บางครั้งอาการนี้มากจนเจ็บบริเวณดังกล่าว  สุขใจปรึกษากับสมสุขว่าอยากไปเที่ยวภาคเหนือสักที หลังจากที่ไม่ได้ไปมานานมากแล้ว  สมสุขได้ยินมาว่าในเมืองนครเชียงใหม่ เริ่มมีรถรามากมายกว่าแต่ก่อน มีอุโมงถนน และมีรถติดคล้ายๆ กรุงเทพ แต่ธรรมชาติตามป่าเขายังสวยงามน่าไปกัน

 แต่สมสุขกล่าวเตือน "มีคนเคยไปและถ่ายรูปมา บอกว่าอุณหภูมิประมาณห้าองศานะ เพื่อนจะทนหนาวได้หรือเปล่า เดี๋ยวจะปวดที่หน้านะ" สมสุขกล่าวพลางนำรูปที่ได้มาจากเพื่อนแสดงความหนาวที่อุทยานแห่งชาติ

จากในรูปจะเห็นระบบบันทึกอุณหภูมิแบบง่ายๆ ด้านขวาเป็นตัวหนังสือ แน่นอนว่าทั้งวันที่และระดับความหนาวเย็นต่ำสุดถูกเขียนด้วยลายมือ แต่ระดับอุณหภูมิสูงสุดไม่ได้เขียนบอกเอาไว้  แต่ก็... ไม่รู้ว่าที่เขียน เขียนไว้ตอนกี่โมง  ด้านซ้ายมีระบบวัดอันทันสมัย เป็นปรอทวัดหนึ่งอัน ระดับอุณหภูมิก็มองได้เห็นชัดเจนคือระดับแดงถึงตรงไหน ก็อ่านกันเอาเอง อดทำให้นึกเปรียบเทียบกับระบบวัดอุณหภูมิอันทันสมัยเป็นแบบดิจิตอล ตามที่ต่างๆ ในกรุงเทพฯ ไม่ได้ แต่ก็นึกในใจว่า จะเอาระบบนั้นมาใช้ในป่าก็จะดูไม่เข้ากับธรรมชาติหรือเปล่านะ 

 

 

 สุขใจ "เอาน่า  เย็นแค่นี้พอไหว  หมอสุขบอกว่าให้พักผ่อนบ้าง ให้เพลาๆ เรื่องน้องตาโต  ก็เห็นด้วยกับหมอนะ ไปกันเถอะ ไปเชียงใหม่นะ"

 ทั้งสองตกลงกันว่า จะไปเชียงใหม่ และอยากขึ้นดอยอินทนนท์สักครั้ง หลังจากเดินทางไปเชี่ยงใหม่และเช็คอินโรงแรมแล้ว ก็จองรถเพื่อเดินทาง ซึ่งก็สะดวกมาก เพราะเดี๋ยวนี้ที่เชียงใหม่มีแทกซี่มิเตอร์ คล้ายในกรุงเทพฯ 

 พอถึงดอยอิทนนท์ ก็อยากดูถังขยะประลองปัญญาที่หมอสุขเคยไปดูและกล่าวถึงในตอนก่อน แต่ก็ตัดสินใจว่าจะขึ้นดอยเลยทีเดียว โดยไม่แวะบริเวณที่พักกลางทาง

 สมสุขเห็นท้องฟ้า เป็นสีฟ้าเข้มสดใสมีเมฆเล็กน้อย พอให้มองดูแล้วเกิดจินตนาการ ว่าเป็นโน่นเป็นนี่ได้เหมือนกัน

 นอกจากฟ้าที่สวยงามแล้ว ยังมีป่าที่มีต้นไม้อยู่มากมาย ทำให้เข้าใจได้ว่า ทำไมคนเราถึงชอบดูอะไรเขียวๆ ในรูปจะเห็นป่าที่มองเห็นไปได้ไกล ลึกลงไปมากพอดู

 ต้นไม้สูงใหญ่เห็นได้ทั่วไป อากาศเย็นสบายโดยเฉพาะในร่มยิ่งหนาวเย็น งานนี้สุขใจไม่บ่นเลยว่าเจ็บที่ใบหน้า คงจะดูต้นไม้จนเพลิน

พอเดินไปซักระยะ ทั้งสองคนก็เห็นป้ายที่แสดงข้างล่าง อ่านป้ายแล้วก็นึกในใจว่า จะไปนอกเส้นทางได้ยังไง ท่าทางจะมีคนเคยออกนอกเส้นทางแล้วคงจะหลงได้

 

 เดินไปสักพักก็เห็นอีกป้ายทำด้วยไม้งานนี้มีการปรับเงินด้วย ไม่มีคำห้ามภาษาอังกฤษ มีแต่รูปที่น่าจะเดาออกได้ยาก ว่าห้ามทำอะไรกันแน่ ชาวต่างประเทศดูภาพแล้วอาจนะดูเหมือนห้ามรดน้ำต้นไม้ หรือห้ามเด็ดดอกไม้ประมาณนั้น เพราะปกติจะเห็นเส้นพุ่งออกไปเส้นเดียว แต่ถ้าอ่านภาษาไทยก่อน แล้วก็คงเข้าใจรูปได้ว่าต้องการสื่ออะไร ถ้าไม่อ่านหนังสือก่อนดูรูปก็เข้าใจยากสักหน่อย

 มีอีกป้ายหนึ่งที่ทำด้วยไม้ ที่ป้ายเขียนด้วยหนังสือตัวลีบๆ สีออกเหลืองๆทองๆว่า "...กรุณาอย่าเหยียบหญ้าหอม เอามือลูบแล้วดม..." งานนี้ไม่มีตัวหนังสืออังกฤษ ลองแต่งประโยคดูก็ยากอยู่เหมือนกัน โชคดีที่บริเวณนี้อยู่ห่างจากป้ายห้ามก่อนหน้านี้ ไม่อย่างนั้น คงไม่มีใครกล้าลูบหญ้าหรอกนะ

 ทั้งสองเดินไปสักพักผ่านจุดที่มีอนุสรณ์ และพอได้เหงื่อก็มาถึงทางออก หลังจากทำธุระส่วนตัวแล้ว ก็ให้รถพากลับโรงแรม

 สมสุข "นี่เพื่อนคิดเหมือนกันไหมว่า บ้านเรามีสถานที่ท่องเที่ยวที่สวยงาม ถ้ามีการบริหารจัดการและประชาสัมพันธ์ รวมทั้งการตลาดที่ดี อาจทำให้มีนักท่องเที่ยวมาเพิ่มขึ้นได้นะ"

 สุขใจ "ก็เห็นคล้ายๆ กันนะ เท่าที่เคยไปมา สังเกตว่าในต่างประเทศ เขาจะมีการจัดการครบวงจรกว่าบ้านเรา เขาคิดตั้งแต่ว่าจะทำอะไรบ้างเมื่อมีนักท่องเที่ยวมาถึง นักท่องเที่ยวจะกินอะไรที่ไหน จะเข้าห้องน้ำจุดไหน จะแนะนำอะไรบ้าง จะห้ามอะไรบ้าง จนนักท่องเที่ยวจะเดินทางกลับก็จะมีของที่ระลึกขาย"

 สมสุข "ก็ใช่นะ เท่าที่เห็นตามน้ำตกต่างๆ ก็จะมีส้มตำ น้ำตก ไก่ย่าง และน้ำอัดลมใส่ถุงใส่น้ำแข็ง แบบไทยๆ ดูแล้วนึกภาพออกว่าคล้ายๆ กันเกือบทุกที่"

 สำหรับวันนี้ทั้งสมสุขและสุขใจ ขอไปพักก่อนหลังจากการเดินทางก่อนละครับ 

แล้วท่านผู้อ่านละครับมีความคิดอย่างไร เห็นด้วยกับสมสุขและสุขใจไหมครับ

 

 หมอสุข