รักใดๆ ไม่เท่ารักของแม่
เช้าวันศุกร์  ไปชมการแสดงของเด็กๆในวันรำลึกถึง สุนทรภู่ กวีเอกของโลก
เด็กๆต่างสนุกสนานกับกิจกรรมบนเวที  ช่วงเวลาเปลี่ยนชุดการแสดง  เปลี่ยนฉาก  พิธีกรในงานได้พูดคั่นรายการให้เด็กๆฟัง  ว่าสิ่งที่พวกครูทำให้นั้น  กว่างานจะออกมาสู่สายตา บนเวที  ต้องใช้ทั้งเวลา  ประชุมวางแผน  ความคิด  แต่ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้เหล่านั้น ด้วยความรักความปรารถนาดี   ช่วงการแสดงชุดที่๒ จบสิ้นลง พิธีกร ได้เล่าเรื่อง ที่ไปพบอาจารย์เนาวรัตน์  พงษ์ไพบูลย์  ในงานประชุม การเขียนเรื่อง เขียนบทกลอน  ที่เพิ่งผ่านมา อาจารย์ได้เล่าเรื่องความรักของแม่  และจับประเด็นมาถ่ายทอดให้ฟัง
     " ชายหนุ่มคนหนึ่งหลงรักหญิงสาวมาก   เขาสามารถหาสิ่งต่างๆมาให้หญิงสาวได้  ยกเว้น ดาว กับ เดือน หญิงสาวผู้นั้น บอกกับชายหนุ่มว่า  ถ้ารักเธอจริง ให้ไปนำดวงใจของแม่มาให้เธอให้ได้   หลังจากนั้นชายหนุ่มจึงกลับบ้านไปหาแม่ ระหว่างทางคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรจึงจะได้ดวงใจแม่มา พอไปถึง  จึงลงมือฆ่าแม่ของเขา และผ่าเอาหัวใจของแม่ออกมา   เมื่อได้มาแล้ว ก็ใช้๒ มือประคองหัวใจแม่ รีบวิ่งกลับมาเพื่อจะมาหาหญิงสาว  ระหว่างทางเกิดสะดุดล้ม  หัวใจของแม่พลัดหล่นจากมือตกลงพื้น  ขณะนั้น ชายหนุ่มได้ยินเสียงซึ่งเป็นเสียงของแม่ แว่วมาว่า  “ เจ็บไหมลูก” 
     พิธีกร เล่าจบ ก็ทิ้งท้ายไว้ให้เด็กๆ ได้คิดต่อ 
 
     เล่าถึงความประทับใจ ในตัวท่านอาจารย์เนาวรัตน์   พงษ์ไพบูลย์  แถมท้ายนิดนึงนะคะ สมัยที่ผู้เขียนทำงานอยู่กรุงเทพฯ ท่านอาจารย์ อยู่ กม.๘ คันนายาว ถนนรามอินทรา ผู้เขียนอยู่ กม.๗ รามอินทรา  เช้าๆ เวลาขึ้นรถเมล์โดยสาร(รถพัดลมธรรมดา)  เคยพบท่านอาจารย์ บนรถโดยสาร อาจารย์แต่งตัวธรรมดา เรียบง่าย เสื้อเป็นผ้าไทย สะพายย่าม  ภาพเหล่านั้นยังเป็นภาพที่ประทับใจ อยู่ในความทรงจำ