ดูละครเรื่อง “คนดีที่โลกรอหมอโฮจุน” ก็ยังชื่นชมในความเป็นหมอมืออาชีพ(หมอใจ)ของโฮจุน ไม่เสื่อมคลาย ที่ทำทุกอย่างเพื่อยึดคนไข้เป็นสำคัญ ไม่เห็นแก่ลาภ ยศ สุข ทรัพย์สินเงินทอง ซึ่งเป็นคุณลักษณะพื้นฐานที่คนเป็นหมอทุกคนยึดเป็นแบบอย่าง
           แต่เมื่อดูไปนานๆเข้าก็เริ่มรู้สึกขัดขัดใจในบางอย่าง ที่เห็นหมอโฮจุนทุ่มเททำทุกอย่างให้กับคนไข้ทุกคนอย่างไม่เห็นแก่เหน็ดเหนื่อย ถึงกับทอดทิ้งครอบครัว ที่มีแม่ มีภรรยาที่สุดประเสริฐ ซึ่งคอยช่วยเหลือเป็นกำลังใจให้เขาทุกอย่าง แม้ตัวเองจะสุขภาพไม่ดี ฐานะก็ยากจน จนบางครั้งแทบจะไม่มีอะไรจะกิน ก็ทนทำงานทุกอย่างเพื่อลูกเพื่อสามี แต่โฮจุนกลับไม่เหลียวแลเท่าที่ควร พูดแต่ปากว่าไม่อยากเห็นแม่เห็นภรรยาเดือดร้อน แต่ไม่เคยทำอะไรเพื่อแม่เพื่อภรรยาอย่างจริงจัง   
          โฮจุนดีกับคนอื่นจนชีวิตก็จะให้แก่เขาได้ แต่กับแม่กับภรรยาและลูกของตนเองกลับไม่สนใจ อย่างนี้จะเรียกว่าหมอมืออาชีพที่สมบูรณ์แบบได้อย่างไร
         ในโอกาสวันแม่เวียนมาถึง จึงอดไม่ได้ที่จะแสดงความเห็นในเรื่องนี้บ้างว่า คนดีต้องมีความกตัญญู รักดูแลครอบครัวด้วย โดยเฉพาะบุพการีของตนต้องดูแลเป็นพิเศษ จะทำอะไรก็น่าจะยึดหลักทางสายกลาง(มัชฌิมาปติปทา)ตามหลักคำสอนของพระพุทธเจ้า เพราะทุกวันนี้คนเราชอบทำอะไรที่สุดกู่ (ติดขอบ) จนผิดธรรมชาติของความเป็นคน (ซ้ายก็ซ้ายสุดกู่ ขวาก็ขวาสุดกู่) จนดูแล้วเหมือนเป็นการทำเพื่ออยากดังมากกว่า (แต่โฮจุนคงไม่ใช่)และทำให้สังคมดูเครียดไปด้วย
        ที่จริงการเป็นคนดีของหมอโฮจุนก็ไม่ต้องทำอะไรอย่างสุดกู่จนน่าสมเพช(หมั่นไส้) ถึงขนาดนี้ก็ได้ การทุ่มเทรักษาคนไข้เป็นจิตสำนึกพื้นฐานที่ควรรักษาความดีนี้ตลอดไป แต่ก็ต้องสอนคนอื่นให้รู้จักให้ ไม่ใช่เป็นฝ่ายรับอย่างเดียว
        เช่น หมอก็ต้องซื้อยา ต้องดูแลครอบครัว ใครที่พอมีเงินที่พอช่วยเหลือค่ายา ค่าเหนื่อยก็ควรเก็บค่ารักษาจากเขาบ้าง แต่ไม่ใช่ขูดรีด ก็จะได้พอมีเงินกองทุนเผื่อแผ่ช่วยคนจนจริงๆได้ยาวนาน และดูแลครอบครัวของหมอไม่ให้ลำบากด้วย สังคมจึงจะดูสงบสุข และครอบครัวของหมอก็ไม่เดือดร้อน
         ท่านที่ดูละครเรื่องนี้มีความเห็นอย่างไรช่วยบอกด้วย