เรากำลังทำร้ายใครบางคนอยู่หรือเปล่าหนอ...

ได้อยู่รอบๆบรรยากาศของความซาบซึ้งในความรักของแม่กันในวันสองวันนี้มาแล้ว ก็รู้สึกอิ่มใจ แต่ก็อดคิดไม่ได้ทุกครั้งว่าเรากำลังลืมความรู้สึกของคนที่ไม่มีแม่ไปหรือเปล่า เรากำลังทำร้ายจิตใจใครบางคนอยู่หรือเปล่า ไปโรงเรียนน้องฟุง แล้วคุณครูประกาศให้เด็กๆสงบนิ่งคิดถึงแม่ ตัวเองคิดถึงลูกที่ไม่มีแม่ หรือดูเหมือนจะไม่มีแม่แล้ว ใจไม่ค่อยสบายเลย ภาวนาให้คุณครูสำรวจแล้วว่าเด็กๆทุกคนที่มาร่วมงานมีแม่ หรือถ้าไม่มี ก็มีคนชี้แจงพูดคุยกันแล้วว่า การไม่มีแม่ก็ไม่ใช่ความผิดอะไรของเค้า ไม่จำเป็นต้องเสียใจ ไม่ต้องโทษอะไรที่ทำให้เขาไม่มีแม่โดยเฉพาะในเด็กๆวัยประถม ที่อาจจะเป็นรอยแผลในใจไปเพราะงานแบบนี้

ขอบอกในฐานะแม่คนหนึ่งว่า การได้สร้างคนขึ้นมาหนึ่งคน ต้องอุ้มท้องมาเป็นเวลา 8-9 เดือน เป็นประสบการณ์ที่คนที่เป็นลูกได้"ให้"กับแม่แล้ว ให้ความเต็มกับชีวิตลูกผู้หญิง ให้ความรู้สึกที่ไม่มีอะไรเหมือน สำหรับตัวเอง สิ่งที่"ได้"จากการมีลูก ถือว่าเป็นรางวัลที่ไม่มีอะไรเทียบได้เลย

เพราะฉะนั้น ถึงหากเราจะไม่มีแม่อยู่ณ.ปัจจุบัน ด้วยเหตุอันใดก็ตาม ก็ไม่ได้ทำให้เราแตกต่างจากคนที่มีแม่ทั้งหลายเลย การได้เป็นแม่ เป็นการตอบแทนที่ผู้เป็นลูกได้ให้แก่แม่ไปเรียบร้อยแล้วตั้งแต่ตอนที่ลูกเกิด หากเราจะไม่ได้มีโอกาสทำอะไรหลังจากนั้น ก็ไม่ได้แปลว่าเราแย่กว่าใครๆ เราทุกคนสามารถทำความดีให้กับคนที่เป็นเพศ "แม่"ได้เสมอ

บอกได้ในฐานะแม่คนหนึ่งว่า ไม่ได้หวังอะไรตอบแทนจากลูก แต่หวังว่าลูกจะ สร้าง"ลูกที่ดี" ต่อๆไปในสังคมมากกว่า หากเราทำได้ก็ถือได้ว่า เราทำหน้าที่ "ลูก" ของโลกใบนี้ ซึ่งยิ่งใหญ่กว่าการเป็นเพียง "ลูกของแม่" เท่านั้น

นี่เป็นเพียงมุมมองของแม่คนหนึ่ง ซึ่งอาจไม่เหมือนใครๆ แต่รักและพร้อมจะเป็นกำลังใจให้"ลูกที่พยายามทำดี"ทุกคนค่ะ