ขวัญกล้า

ผมเขียนไว้อาทิตย์กว่าแล้วหล่ะครับ จากคำว่า"กล้า" ที่อยากเขียน พอดีบ่ายวันนี้มีคนหนึ่งพูดเชิงให้กำลังใจผม ผมก็เลยอยากยกบทความนี้ให้แทนคำขอบคุณ สำหรับนำ้เสียงผิดคีย์และบทสนทนาที่มีคุณค่าผมจะคิดถึงวันนี้

ขวัญกล้าเจ้าเกรงกลัวฉันท์ใด เมื่อปลายฟ้าที่อยู่ข้างหน้ายังมีหนทาง อีกทั้งลึกลงไปในนาวานั้นยังมีกระแสของความอบอุ่นรอคอยกอดรัดเจ้าอยู่เบื่อ งล่าง สายลมจะบอกเจ้าขวัญเอ๋ย เสียกระซิบนั้นจะแผ่วเบาแต่จะไม่ทำให้เจ้าขลาดเขลาเบาปัญญา จงอย่าพนมสองมือขึ้นเหนือยอดอกถ้าเจ้ายังไม่ศรัทธาต่อวาทะกรรมใดๆ นั้นแล้ว ที่ปลายฟ้าสุดสายรุ้งนั้นจะมีผู้หนึ่งรอเจ้าอยู่ขวัญกล้าเอ้ย จงอย่าหวาดหวั่น หนทางของคนกล้าเพียงแค่เจ้าลงมือทำ เพียงแค่คิดก็สำเร็จแล้วนั้นจะเป็นจริงเพียงครึ่งหนึ่งหากได้ผ่านพ้นคำคารวะ จากผู้ที่เฝ้ารอยลรูปโฉมเจ้าที่ปลายสายรุ้งนั่น หนทางอีกแสนไกลนักจงอย่าหวาดหวั่นขวัญกล้าเอ๋ย ใจข้าจะดำเนินชีวิตเคียงข้างเจ้า ขอเจ้าเพียงอย่าเพิ่งแหงนมองอ้อนวรต่อทวยเทพองค์ใด ใบหน้าเจ้าจงมุ่งมองมั่นในจุดหมาย เจ้าเองจะได้พบข้าในเร็ววัน ในวันนั้นอ้อมกอดของข้าก็จะเป็นของเจ้าเช่นเดียวกับการเดินทาง

หวังว่าจะเป็นเรี่ยวแรงให้ได้บ้างนะครับมันอาจจะไม่ไม่ใช่ถ้อยคำปลุกใจที่ดี แต่อย่างน้อยมันก็ตั้งใจ