ทำไมเขาต้องทำงานอยู่อีกในเมื่อ ตัวเขาไม่ใช่เขา

...พระท่านสอนว่าการยึดติดในตัวตนทำให้เกิดทุกข์ ทำให้เขามาขบคิดว่าเขาจะปล่อยวางสิ่งที่ยึดติดอย่างไรดี เพื่อความทุกข์ที่รุมสุมตัวเขาจะหมดไปบ้าง

...สิ่งแรกที่เขาอยากปล่อยคือการยึดติดตัวตนเอง

...เขาไม่ใช่เขา เป็นเพียงก้อนทุกข์ที่รวมกันเพื่อรอวันสลายตัวไปเป็นธาตุอื่น

...เขาไม่ใช่เขาแล้วเขาจะทำงานไปเพื่อใคร เพื่ออะไร ในเมื่อการทำงานก็เป็นทุกข์

....ทำไมเขาถึงทุกข์กับการทำงาน

 เพราะจริงจังเกินไป

เพราะคิดว่าตัวเองต้องไปรับรู้เรื่องราววุ่นๆยุ่ง

เพราะตัวเองต้องเหนื่อยกับงานนั้นๆ

ต้องทำงานก็เพราะมีครอบครัวที่ต้องรับผิดชอบ

เพราะ.....

...มันก็วนกลับมาหาตัวเขาอีก

...เขาเริ่มคิดหาวิธีปล่อยการยึดติดตัวเอง

มีผู้รู้เคยกล่าวว่าการทำงานคือการปฏิบัติธรรม

...เขากำหนดความรู้สึกตัวขณะทำงาน โดยดึงจิตออกมาข้างนอกปล่อยให้กายมันทำงานไปตามงานนั้นๆ ไม่ว่าจะอ่านงาน สนทนา ลงมือทำ เดิน นั่ง คิด เขา พยายามกำหนดรู้ให้ตลอดเวลา

...วันนั้นเวลาหมดไปเร็วมาก เขาไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยกับการทำงานเลยในวันนั้น

และเขาก็รู้ว่าทำไมเขาต้องทำงานอยู่อีกในเมื่อ ตัวเขาไม่ใช่เขา

...เขาไม่ได้ทำงานเพื่อตัวเขา แต่ให้คิดว่างานนั้นคือการปฏิบัติธรรม เป็นการทำทานในขณะทำงาน ทำเพื่อครอบครัวและคนอื่นๆ ไม่ใช่เพื่อตัวเอง เพราะตัวเขาไม่ใช่เขา

...เขาจะทำงานในปัจจุบันขณะเพื่อให้คนอื่นๆมีความสุข โดยรู้สึกตัวทั่วพร้อม น่าจะเป็นวิธีปล่อยวางจิตที่ยึดติดตัวเองได้บ้าง

...เพราะตัวเขาไม่ใช่เขา

พระท่านสอนว่า

ไม่ใช่สัตว์บุคคลตัวตนเราเขา