สำหรับการเป็นพ่อและแม่หลายๆคนคงเคยมีประสบการณ์ในการเลี้ยงดูลูกมาต่างๆกันก่อนนั้นฉันก็เคยเป็นคนที่คาดหวังและตั้งมั่นว่าจะหาสิ่งที่ดีดีให้แก่ลูกทั้งสองคนเท่าที่คนเป็นแม่จะทำได้..อะไรที่เคยเป็นปัญหาที่เจอมาในวัยเด็กฉันจะพยายามป้องกันไม่ให้มันเกิดกับลูกเช่นตอนนั้นจำได้ว่าเรียนวิชาภาษาอังกฤษไม่รู้เรื่อง วิชาคณิตศาสตร์ก็ซ่อมแล้วซ่อมอีก...แฮ่ะๆไม่อยากบอกเลยว่าโดนครูตีทุกวันจนครูบอกว่า "ฉันห่วงเธอจริงๆนะห่วงว่าเธอจะไปสอบเรียนต่อที่ไหนกับเขา" ส่วนแม่ฉันบอกว่าจะจ้างไม่ให้สอบตกจะเอาเท่าไหร่ สุดท้ายแม่พาไปให้ครูสอนพิเศษจนสอบผ่านมาได้ ก็คนมันไม่เข้าใจเลยเรียนไม่รู้เรื่อง (ไม่ได้โง่นะ) ถ้าคนเรียนเก่งคงไม่เข้าใจว่าทำไมไม่รู้เรื่อง แต่ว่าฉันก็ผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นมาได้เพราะแม่คอยดูแล........
เชื่อไหมพอมาเป็นแม่....ลูกเรา...ก็ไม่ต่างไปจากเราเพราะเขาก็เรียนไม่เก่งตอนจะขึ้นมัธยมเห็นลูกเพื่อนคนอื่นๆเขาสอบเข้าไปเรียนโรงเรียนดังๆกันลูกฉันบอกว่าหนูอยากอยู่ใกล้แม่....หนูไม่อยากไปเรียนไหนจะอยู่โรงเรียนมัธยมในจังหวัดเรานี่แหละ ฉันก็บอกตามใจลูกแม่ไม่ได้หวังว่าลูกจะต้องเก่งมากมายเป็นลูกแม่แบบสบายๆมีความสุขไปตามที่ลูกอยากเป็น...แค่ลูกเป็นเด็กดีแม่ก็พอใจแล้วล่ะ (แม้ความจริงในใจอยากให้ลูกไปเรียนที่ดีดีกับเขาเหมือนกันนะ) จะทำไงได้ล่ะก็เราเองยังเรียนไม่เก่งแล้วจะให้ลูกเขาเก่งหรือเป็นอย่างที่เราอยากให้เป็น..คงไม่ได้
แต่กระนั้นฉันก็ยังเดินตามความคิดตัวเองอยากให้ลูกเก่งภาษาอังกฤษพาไปฟิตเรียนพิเศษ....ครูคนไหนที่ว่าดีก็พาไปเรียนเพราะรู้ว่าภาษาอังกฤษถ้าตอนเด็กเรียนไม่เข้าใจหรือพื้นฐานไม่แน่นก็ไปต่อไม่ได้ ฉันมานั่งคิดว่าจริงๆแล้วฉันคงกลัวว่าประวัติศาสตร์ลูกจะซ้ำรอยแม่น่ะแหละ....ลูกคนโตนิสัยเขาเป็นคนเฉยๆเรียนไปเรื่อยๆจนบางครั้งฉันก็เคยคิดในใจว่าเออ..แล้วอนาคตลูกฉันจะไปทำมาหากินอะไรได้บ้างนะเนี่ย วันนึงเขามาบอกฉันว่าแม่หนูอยากเรียนวิศวะคอมพิวเตอร์ ฉันบอกว่าหนูเลือกสูงไป ยากไปรึเปล่าลูก จนเมื่อถึงวันประกาศผลนั่งดูประกาศใน web ด้วยกัน ลูกก็ได้เรียนสมใจที่คณะวิศวะคอมพิเตอร์ (หลักสูตร Inter) ที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี ฉันได้เพียงนึกขำๆในใจว่าแม่ตกภาษาอังกฤษลูกเรียนอินเตอร์
" ก็นับว่าโชคดีนะที่ลูกไม้ของฉัน....หล่นไกลต้น "
ยอดเยี่ยมเลยครับ (อย่าไปไกลมากนะ พ่อแม่ไปหาลำบาก)