แค่กระจกใสบางๆ ที่กั้นตรงกลางเท่านั้น ได้แค่เพียงเห็นหน้ากัน แต่ไม่มีวันได้ใจ

ผมถูกชวนมาเป็น "คุณอำนวย" การถอดบทเรียนและจัดการความรู้ ทีม สปสช.ซึ่งติดตามหนุนระบบบริการปฐมภูมิ หรือ บริการสาธารณสุขใกล้บ้าน ใกล้ใจ เป็นของประชาชน ประชาชนมีส่วนร่วม ซึ่งเป็นบริการสาธารณสุขที่มีจุดให้บริการกว่า 9 พันแห่ง กระจายทั่วทุกตำบลของประเทศไทย ชาวบ้านรู้จักในชื่อ "สถานีอนามัย" ซึ่ง ขณะนี้เปลี่ยนชื่อ เปลี่ยนป้าย เป็น รพ.สต. โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพระดับตำบล นั่นเอง

 

ในนานาอารยประเทศ เช่น อังกฤษ สวีเดน เบลเยี่ยม ฝรั่งเศส ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ ฯลฯ จุดบริการ (หรือ สถานีอนามัย) ซึ่งอยู่ชิดใกล้ประชาชนที่สุดนั้น มีความสำคัญที่สุด มิได้เป็นบริการชั้นสอง หรือราคาถูก หรือแบบกะดิน แต่ประการใด

 

สถานที่จัดประชุมอยู่ที่ โรงแรมรามาดา พลาซ่า ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ผู้เข้าร่วมมาจากสำนักงาน สปสช.ส่วนกลาง (ซึ่งดูแลงบประมาณแสนล้าน!!!) ทีมจาก สปสช. เขตต่างๆ ทั่วประเทศ ซึ่งเป๋นตัวจริงเสียงจริงทุกท่าน

ทิวทัศน์ริมแม่น้ำนั้นสวยงาม และมีชีวิต

แต่ก็ท้าทายคุณอำนวยมาก เพราะเรือแล่นไปมาตลอดเวลา สมาธิของผู้เข้าร่วมนั้นไปจรดจ้องที่ภาพการสัญจรในแม่น้ำ...นอกกระจกกั้น

ผมปิ๊งไอเดีย นำวิกฤติเป็นโอกาส เริ่ม check-in โดยเชื้อเชิญผู้เข้าร่วมทุกท่าน

มองไปทางแม่น้ำ แล้วเปิดเพลง "แค่กระจกกั้น" โดยคุณบี น้ำทิพย์

ซึ่งมีสร้อยว่า


* แค่กระจกใสบางๆ ที่กั้นตรงกลางเท่านั้น
ได้แค่เพียงเห็นหน้ากัน แต่ไม่มีวันได้ใจ
อยากเดินเข้าไปกอด และบอกว่ารักมากมาย
แต่แล้วที่ฉันทำได้ ก็เพียงแค่มอง

 

แล้วเสริมว่า ในชีวิตจริงนั้น ผู้เข้าร่วมแต่ละท่านและผู้อื่นต่างมี"กระจกกั้น" โดยไม่รู้ตัว เป็นเช่นนี้เนินนานจนเราคุ้นชิน

วันนี้เราต่างเอากระจกซึ่งเคยกั้นออก นำใจมาสัมผัสใจผู้อื่นจะดีไม่น้อย

ผู้เข้าร่วมคล้อย และใจ+อารมณ์น้อมไปทางนี้ ทางที่นำกระจกซึ่งกั้นใจตนออก

ต่างสนใจบุคคลที่สนทนาเบื้องหน้าในกลุ่มตน

และแล้วความวุ่นวายของเรือในแม่น้ำ ก็มิได้เป็นอุปสรรคลดทอนสมาธิ อีกต่อไป