<<แต้ม...ขอปีนต้นประยงค์ชิดหลังบ้าน
อยากมองสูง>>


<<แต้ม...ปีนขึ้นไปอีกได้ไหมเนี่ย >>


<<แต้ม...อื่อ
มองจากที่สูงดีอย่างนี้เองเน๊อะ ได้ไกล๊ ไกล >>


<<แต้ม...แอบซุ่มมองสาว>>


<<แป...เอ๋...ใครแอบมองหว่า>>


<<แป...อยู่ไหน...ได้ยินเสียง กริ๋ง กริ๋ง ใกล้ๆ>>


<<แป...ลุกขึ้นชะเง้อมองแล้วนะ>>

<<แป ... เช๊อะ หนุ่มกรุง...คิดเร๊อะจะมาใกล้ชั้น
แต้ม...ลงมาเต๊อะ...มาชิดใกล้ ใกล้ชิดกันนะ...
ส่งสายตาจ้องมองมาหลายวันแล้ว...เงี๊ยว เงี๊ยว>>

รู้จักกันนะ (1/2)

รู้จักกันนะ (2/2)

ผ่านมา ๑ เดือน วันนี้ (๒ กันยายน ๒๕๕๓) ก็ยังเฝ้ามองกันอยู่ดี
ทั้งๆ ที่ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมาได้ขังแต้มไว้ในกรง เพราะอยากให้ แป ได้ทำความคุ้นเคยกับเพื่อนใหม่ แต่ดูท่าจะไม่สำเร็จ สงสัยชื่อเหมือนคู่แค้นเจ้าเดิมที่ได้จากไปแล้ว พอเรียก "แต้ม แต้ม" พอแปได้ยินก็คงคิดว่า "อารายเนี่ย ... ยังอยู่อีกหรือนี่"

จนแปต้องระเห็จไปอยู่บ้านหลังเล็ก กลับเข้า้บ้านหลังใหญ่ทีไรมีอันต้องเผ่นออกไปทุกที
เง้อ ... ไม่รู้จะเรียกว่า "มาทำความรู้จักกันนะ" ... กันได้หรือไม่ ... เพราะเจอกันทีไร เจ้าแต้มต้องวิ่งไล่ตะครุบเจ้าแปทุกที ... แต่พอขึ้นบ้านหลังเล็ก เจ้าแต้มต้องล่าถอย เพราะเจ้าแปเอาจริง ...

อย่านะ ... ยกบ้านหลังใหญ่ให้แล้ว... ยังจะมารังควานฉันที่บ้านหลังเล็กอีกรึ ... แป้ว แป้ว แฟ้