เป็นประเด็นพูดคุยกันมาในสังคมอย่างต่อเนื่องว่าพระควรจะรับปัจจัย (เงิน) หรือไม่ ก็เลยถือโอกาสนำมาคุยในที่นี้ด้วยเพื่อชี้มุมให้มอง เพื่อช่วยกันรักษาพระศาสนาเอาไว้ให้ดีที่สุด
ถ้าว่าโดยหลักการตามพระวินัย พระก็ไม่ควรรับเงิน ไม่ควรใช้เงินจับจ่ายใช้สอย แต่ท่านก็ไม่ถึงกับห้ามไม่ให้มีทรัพย์ เพราะท่านมีการพูดถึงการได้ของบางอย่างว่า "หากได้มาโดยทรัพย์ของตน" จะไม่อาบัติ แต่ถ้าขอจากผู้ที่ไม่ใช่ญาติไม่ใช่ผู้ที่ปวารณาไว้จะอาบัติ ก็แสดงว่าพระมีทรัพย์ได้เช่นกันแต่อาจต้องมีผู้เก็บไว้ให้และไปจัดการซื้อหามาถวายไม่ใช่ไปเดินซื้อหาเอง
ส่วน "ความเห็น" โดยส่วนตัวเห็นด้วยอย่างยิ่งที่พระไม่ควรรับ ไม่ควรมี ไม่ควรใช้เงิน เพราะเมื่อไม่มีเงินจะช่วยลดปัญหา (ที่สืบเนื่องจากการมีเงิน) ลงไปได้มาก ชีวิตดูโปร่ง โล่ง เบา หมดภาระไปเยอะ รวมทั้งคณะสงฆ์ก็จะมีความบริสุทธิ์ขึ้นมาก เพราะผู้ที่กะจะเข้ามาหาลาภผลจากการบวชก็จะลดลงด้วย
แต่ในอีกด้านหนึ่งก็ต้องยอมรับว่าเมื่อไม่มีปัจจัยพระอาจทำอะไรที่เป็นการพัฒนาตนหรือสร้างสรรค์กิจกรรมเพื่อเผยแผ่พระพุทธศาสนาได้จำกัดลง เช่น การศึกษาต่อ การเดินทางไปหาความรู้ ไปเผยแผ่พระศาสนา ความสามารถในการใช้คอมพิวเตอร์อินเตอร์เน็ตอาจน้อยมาก หรือแม้แต่ติดต่อท่านทางโทรศัพท์มือถือก็อาจทำได้ยาก (เพราะการใช้เทคโนโลยีเหล่านี้ต้องมีเงินเข้ามาเกี่ยวข้องทั้งสิ้น)
จุดร่วมที่จะช่วยให้เกิดประโยชน์ทั้งสองฝ่าย คือสังคมต้องมาจัดการเอื้ออำนวยสิ่งที่จำเป็นต่อความเป็นอยู่ ต่อการเรียนรู้พัฒนาตนของพระ ต่อการเผยแผ่ศาสนา ให้พระสามารถมีหรือทำได้โดยไม่ต้องกังวลอยู่กับเงินทอง และ ฯลฯ แต่ก็คงทำได้ไม่ง่ายนักที่จะให้ทั่วถึง เป็นธรรม และให้ความคล่องตัวกับพระ ที่สำคัญไม่เกิดปัญหาตุกติกคอรัปชั่นกับเรื่องเหล่านี้
เรื่องเล็กๆ ในพุทธศาสนาอย่างนี้ ชาวพุทธเราต้องมองให้กว้างไกลและมองให้ทะลุ ไม่ใช่มารณรงค์กันแค่ไม่ให้พระรับเงิน ไม่ให้โยมถวายเงิน แล้วก็มัวโจมตีผู้ที่ไม่เห็นด้วย
ในขณะที่เราจัดการเรื่องนี้ยังไม่ลงตัวพระเองก็ต้องรับเงินหรือใช้เงินให้อยู่ในขอบเขตที่จำกัดเฉพาะสิ่งที่จำเป็นจริงๆ หรือเพื่อประโยชน์ในด้านที่จะพัฒนาตนหรือพระศาสนาเท่านั้น ญาติโยมเมื่อลดการถวายเงินแก่พระก็ต้องเพิ่มการดูแลความเป็นอยู่และช่วยเหลืออำนวยความสะดวกในการทำงานเผยแผ่ศาสนาของท่านให้มากขึ้นด้วย
หรือท่านเห็นอย่างไร...
