ก็เมื่อรักนั้นหนาคือ...การให้ รักคือความห่วงใยด้วยใจหมาย รักคือความเข้าใจและไว้ใจ รักคือการให้สิ่งดีต่อกัน...
หนึ่งมีนาร้อยวาจาเป็นอักษร
ถ้อยคำกลอนวอนเธอด้วยห่วงหา
ยี่สิบแปดกุมพาที่ผ่านมา
ในใจเธอคงปวดร้าวระกำ...
ที่ทำไปใช่ฉันคิดกลั่นแกล้ง
ใช่เสแสร้งทำนะงามขำ
ที่ทำไปใช่เป็นเพราะใจดำ
ที่ฉันทำเช่นนั้นเพราะรักเธอ...
อยากให้เธอเข้าใจในชีวิต
ทั้งผิดหวังสมหวังพร้อมเสมอ
พร้อมเผชิญกับทุกสิ่งที่เจอะเจอ
ไม่เผลอเลอสติคิดแยบยล...
ที่เขียนมาใช่ว่าฉันนี้สอน
ลิขิตกลอนหวังให้เธอรู้เหตุ – ผล
ฉันไตร่ตรองก่อนทำนะกมล
ว่าถ้าคนเขารักจริงต้องเข้าใจ...
เขาไม่โกรธเธอแน่เพียงแค่นี้
ถ้ารักที่ให้ออกจากฤทัยหมาย
หากความรักที่เขาให้นั้นจริงใจ
เขาจะโกรธเธอไปเพื่ออะไร...
ก็เมื่อรักนั้นหนาคือ...การให้
รักคือความห่วงใยด้วยใจหมาย
รักคือความเข้าใจและไว้ใจ
รักคือการให้สิ่งดีต่อกัน...
