เราจำเป็นต้องพัฒนาการพึ่งพาเพื่อความเข้มแข็งของชุมชน แต่ถ้าก้าวเลยถึง "การเสพติด" กลับจะทำให้ระบบเปราะบางและล่มสลายได้

หลังจากผมนำเสนอประโยชน์ของการพึ่งพา ที่มีหลายมิติยังประโยชน์เหนือกว่าการแข่งขัน

ก็มีเสียงสะท้อนว่า

การพึ่งพาก็อันตราย ถ้าไม่ระวัง และก้าวล้ำไปถึงการ "เสพติด" อย่างที่มีการพัฒนาการเกิดขึ้นอย่างมากมาย และเป็นเครื่องมือทางการค้า การแสวงหาผลประโยชน์กันในปัจจุบัน

ไม่ว่าจะเป็น

  • ของใช้ ของประดับ
  • อาหาร เครื่องดื่ม
  • ยารักษาอาการเจ็บป่วย (ที่ไม่รักษาโรค) สมุนไพร
  • สารเสพติด
  • สันทนาการ การคบเพื่อน
  • กีฬา การออกกำลังกาย
  • เครื่องอำนวยความสะดวก
  • ฯลฯ

เพื่อความเบาของชีวิต เราจำเป็นต้องพัฒนาการพึ่งพาเพื่อความเข้มแข็งของครอบครัวและชุมชน

แต่ถ้าก้าวเลยถึง "การเสพติด" กลับจะทำให้ระบบเปราะบาง อ่อนแอ ถูกเอาเปรียบ ไม่เป็นธรรม และล่มสลายได้ง่าย

จึงต้องกลับมาพิจารณาทางสายกลาง

ว่า การพึ่งพาอย่างไร ไม่อันตราย ไม่เดือดร้อน ไม่ทุกข์

เช่น โดยการพัฒนาการพึ่งตนเองต่อเชื่อมเข้าไปในระบบของการพึ่งพา เป็นทางเลือกสำรองไว้ทันที ที่ต้องรีบเรียนรู้ให้ทันกับความเปลี่ยนแปลงที่อาจเกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้ ภายใต้กฏของ "อนิจจัง"

วันหนึ่ง ถ้าแม้ไม่มีสิ่งที่เราพึ่งพาอยู่ในวันนี้ เราก็ยังมีทางเลือกที่สามารถดำเนินชีวิตตามปกติได้

ที่ต้องอาศัย "สติ" ความรู้ ความสามารถ และ "ปัญญา" มากพอสมควร

อยู่กับการเรียนรู้ และการจัดการความรู้ ปลอดภัยกว่า แน่นอนกว่าครับ

เพิ่งได้คิด และคิดได้จึงรีบบันทึกไว้

ขอให้โชคดี มีที่พึ่งแต่ไม่ติดยึดครับ