ความเงียบ คือ คำตอบที่ส่งมาจากปลายสายคนอยู่น่าน

ฟังเพลง "คนเก็บฝัน" ระหว่างโพสต์บันทึก ขอยืมวลี...รดน้ำ พรวนใจ...ของคุณจุ้ย ศุ บุญเลี้ยง มาใช้ เพราะโดนใจดี

ใจใดที่แห้งผาก ไร้ความชุ่มชื่น ไร้การสัมผัสผู้คน ใจนั้นย่อมแข็งกระด้าง ไร้ชีวิต ต้องการการ "พรวนใจ" ก่อนจะด้านชาไปกว่านี้

นพ.วราวุธ สุรพฤกษ์ มาชักชวนพวกเรา ที่ สปสช.เขต 2 พิษณุโลก หาสมดุลชีวิตส่วนตัว ชีวิตครอบครัว ชีวิตงาน และชีวิตสังคม ให้เจอ ก่อนที่ความ "บ้างาน" จะลากเราไปสู่จุดที่ "ไปไม่กลับ" คือ สุขภาพแย่ แบกโลกไว้ทั้งใบ ครอบครัวตั้งคำถาม หรือ ลงเอยด้วยการลาออกแบบ burnt out จำเป็นต้องสร้าง "สภาพแวดล้อม" คนกับคน โดยด่วน นี่เป็น emergency call

คุยเรื่องสัพเพเหระกันบ้าง สอบถามเรื่องลูกเมียเขาว่าสุขใจสบายกายอยู่ไหม

ยกมือไหว้ผู้ใต้บังคับบัญชาก่อน

หัดขอโทษอย่างจริงใจ หัวหน้าย่อมทำผิดพลาดได้...วันนี้ "หัวหน้า" คนไหนก็ ททท.ทำทันที ได้ครับ

ทำงานเล็กๆ อย่างมีความหมาย ผมนึกถึงคำสัมภาษณ์ของ นพ.สุภัทร ฮาสุวรรณกิจ องค์ปาฐกโกมล คีมทอง สองสามปีก่อน คุณหมอพูดจากใจว่า...การเคลื่อนไหวทางสังคมต้องการแค่การก้าวออกไปทำในสิ่งที่ตนถนัด ไม่ต้องคิดใหญ่ คิดไกล แล้วจะยั่งยืน(เอง)...หาความหมายให้พบในงานของท่านนะครับ ผมขอร้อง

ฟัง inner voice และ voiceless's voice เสียงจากหัวใจท่านเองและคนที่ท่านรักนั้น ถ้าไม่เปิดใจและ "หรี่" เรื่องราววุ่นวาย ย่อมไม่ได้ยินเสียงนั้น

ผมเพิ่งวางหูโทรถึงภรรยาว่า...เหนื่อยไหม ผมเข้าใจและอยากแบ่งเรื่องหนักใจมาบ้าง อีกสองวันจะกลับแล้ว ผมรักคุณนะ...

ความเงียบ คือ คำตอบที่ส่งมาจากปลายสายคนอยู่น่าน

เป็นความเงียบที่มีคุณค่า เป็นความเงียบที่บ่งบอกว่าได้ยินผมทุกคำ ตามมาด้วยเสียงหัวเราะ...ก่อนที่เราต่างวางสาย อย่างวางใจ