ฉันก็พลอยนึกถึง ความสุขเมื่อเล่นกับเพื่อน ตอนเด็ก ๆ ค่ะ โดยเฉพาะการเล่น ตี่จับ เมื่อแบ่งข้างกันแล้ว เราต้องดูว่าใครตัวใหญ่สุดก็ให้เขาเป็นตัวบุก เพราะตัวใหญ่ แรงเยอะ ฝ่ายตรงข้ามจะจับตัวไว้ยาก(แรงเยอะ) ส่วนคนอื่น ๆ ก็จะรีบเสนอตัวทำหน้าที่ ที่ตนถนัด แพ้บ้าง ชนะบ้าง หกล้มก็เจ็บ เมื่อเลิกเล่นในวันหนึ่ง วันต่อ ๆ มา เมื่อคนเยอะพอ เราก็เล่นแบบนี้อีก ซ้ำๆ ไม่มีเบือเลย ... เมื่อเราโตขึ้น ต้องทำงาน บริบทของงาน เราไม่อาจแพ้ ซ้ำ ๆ ได้ "ความสุข ของฉันจึงค่อย ๆหายไปอย่างไม่รู้ตัว" แม้จะกลับไปเล่นเหมือนเด็กไม่ได้ แต่ฉันก็อยากมีความสุขแบบเด็ก ๆ ค่ะ