"ขอบคุณทุกท่านที่ให้กำลังใจ"
...เขาพิมพ์ข้อความขอบคุณสำหรับคนที่ส่งกำลังใจมาให้ในบล็อกของเขา ทั้งคอมเม้นต่างๆหลายๆคน
...เขามานั่งครุ่นคิดว่าจะบันทึกเรื่องราวอย่างไรต่อไปดี เพราะจริงๆบางอารมณ์มันก็ผ่านเลยมาแล้ว หากจะนำมาบันทึกมันก็เหมือนตอกย้ำความทรงจำที่ทำให้ความรู้สึกไม่ดีต่างๆย้อนกลับมาอีก
...เขาควรจะหยุดบันทึกเรื่องราวต่อจากนี้เสีย
...ปล่อยให้ชีวิตปัจจุบันดำเนินไปอย่างรู้ตัว ส่วนอดีตที่ผ่านมาให้เป็นเพียงบันทึกความทรงจำที่ผ่านเลยไปเท่านั้นเอง
...แต่ก่อนที่เขาจะจบบันทึก เขาก็อดไม่ได้ที่ต้องขอบคุณความทุกข์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นผ่านมาแล้วและความทุกข์ที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน
...เพราะความทุกขเวทนา เหล่านี้ทำให้เขาค้นพบกับหลักความจริงของพุทธศาสนาได้รับรู้ถึงพระปรีชาญาณของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า และเหล่าพระอริยะสงฆ์ทั้งหลาย ที่ได้ให้รับรู้ว่า พุทธศาสนา สอนให้มนุษย์พ้นทุกข์
...คำสอนทั้งมวล สอนให้เราพ้นทุกข์
...เขารู้สึกประหลาดใจว่าเขาเกิดมาอายุขนาดนี้ บัตรประชาชนระบุว่านับถือศาสนาพุทธ เคยเข้าวัด ไหว้พระ ตักบาตร และอื่นๆ ผ่านมามากมาย ตามประเพณีที่กระทำต่อๆกันมา
...แต่เพิ่งจะเข้าใจว่าหลักสำคัญของพุทธ คือ การพ้นทุกข์
...และน่าประหลาดใจมากไปกว่านั้น คนที่เป็นแรงดลบันดาลใจทำให้เขากลับเข้ามามองที่จิต ก่อนที่จะกระเจิงไปกับโลกธรรมทั้งหลายกลับเป็นผู้หญิง 2 คน ผู้เขียนหนังสือ เปลี่ยนความคิด ชีวิตเปลี่ยน และ เข็มทิศชีวิต...
...เป็นหนังสือสองเล่มแรกก่อนที่เขาจะอ่านหนังสืออีกมากมายที่เป็นหลักธรรมะ และชีวะประวัติเหล่าพระอริยะเจ้า หนังสือวิธีปฏิบัติอานาปาณสติ และอื่นๆ อีกมากมาย
...เขาอยู่กับสิ่งเหล่านี้จนภรรยาบอกในวันหนึ่งว่า "อย่าอ่านมากเลยหนังสือพวกนี้ "
...เขามองหน้าเธอ ไม่เข้าใจคำพูดที่เธอเอ่ยออกมา
หรือว่าพฤติกรรมของเขาเปลี่ยนไปจนตัวเองไม่รู้ตัว
.........
...เขาปิดหนังสือ แก่นพุทธศาสน์ ของท่านพุทธทาส แล้ววางไว้บนหัวเตียง ก่อนจะไหว้พระและล้มตัวลงนอนข้างๆภรรยา
"อย่าอ่านมากเลย หนังสือพวกนี้"...
หรือว่าเธอกลัวว่าเขาจะหนีไปบวช
............
สวัสดีค่ะ แวะมาให้กำลังค่ะ
มีข้อความคัดลอกมาฝาก...
"อย่าเอาตัวและใจไปผูกพันกับเรื่องราวเมื่อครั้งอดีตมากนะตัวเอ้ง ไม่งั้นเราคือคนที่ขุ่นข้องและหมองใจอ่ะ"
คำๆนี้เคยมีคนเขียนให้กับฉันเองจึงอยากนำมาฝากค่ะ
อ้าว!พิมพ์ตกไป อิอิ...
สวัสดีค่ะ แวะมาให้ กำลัง กำลังใจค่ะ
ขอบคุณครับ หนูรี
อย่างที่บอกน่ะครับ มันเป็นเพียงบันทึกบันทึกที่ผ่านเลย ของเขาคนนั้น
บันทึกต่อไปเถอะค่ะถ้าอย่างทำ หากทำแล้วเป็นสุขไม่เบียดเบียนตนเองและผู้อื่น
ขอบคุณครับ ธรรมทิพย์
ทุกๆอดีตที่เป็นความทรงจำ มันได้ผ่านเลยไปแล้ว
และมันเป็นเพียง บันทึกที่ผ่านเลย
สวัสดีครับ
ภรรยาคิดเหมือนๆกันเลย จนกระทั่งวันหนึ่ง
ต่อไปคือบันทึกของผมเมื่อวันที่ ๑๑ มีนาคม ๒๕๕๔
ขอบคุณ คนบ้านไกล ที่แวะมาอ่านและให้ข้อคิดด้วยครับ
ผมเหมือนกัน หลังจากที่ได้เข้าใจแล้ว มาคิดว่าเวลาที่เสียไปตั้งนานเรามัวทำอะไรอยู่
เสียดายเวลามีน้อย
ต้องรีบปฏิบัติ เพราะ
"พรุ่งนี้หรือชาติหน้าไม่รู้ว่าอะไรจะมาก่อน"