บ้านสวน ธรรมชาติ ต้นไม้ สิ่งแวดล้อม

          ยามเย็นแสงแดดอ่อนแรงแฝงตัวอยู่หลังทิวไม้ทางทิศตะวันตก เงาต้นตาลทอดยาวทาบลงบนแผ่นดิน ผืนที่ผมกำลังยืนชื่นชมความงามของบรรยากาศยามเย็น  เงยหน้าขึ้นเมื่อเสร็จจากงานพรวนดินใส่ปุ๋ยให้ต้นไม้ ความร้อนค่อยๆลดลง นกกระยางนา ที่เคยหากินปูปลาตามที่ลุ่มในท้องนา เหนื่อยล้าจากการงาน ต่างพากันบินหาที่พักหลับนอนบนยอดไม้ นกเขาใหญ่สองตัวยังส่งเสียงคูๆ โต้ตอบกันอยู่ แต่สักครู่ต่างก็บินลับหายไปเหมือนกัน
          เมื่อตะวันเคลื่อนต่ำลงความมืดเริ่มเข้ามาปกคลุม นกเอี้ยงฝูงใหญ่ที่รวมตัวกันบนต้นไทรส่งเสียงเถียงกันยังไม่หยุด พร้อมกับจักจั่น ที่เกาะอยู่ตามต้นไม้ก็เปล่งเสียงเซ็งแซ่จนฟังไม่ได้ศัพท์ ยามตะวันโพล้เพล้ที่บ้านสวนในวันนี้ เหมือนได้ฟังดนตรีวงใหญ่ที่เร่งเร้าบรรเลงกันเต็มที่ ขณะที่แสงธรรมชาติค่อยๆหรี่ลงๆ
         ตามปกติผมมาอยู่ที่สวนเฉพาะตอนกลางวัน แต่พอสักสี่โมงครึ่งหรือห้าโมงเย็น ผมก็เตรียมตัวกลับบ้านพักในตัวเมืองสงขลา ใช้เวลาเดินทางราวๆหนึ่งชั่วโมงถึงบ้านพักก็จะค่ำพอดี  เมื่อหลายเดือนก่อนผมได้สร้างที่พักไว้ในสวน เป็นบ้านหลังเล็กๆ ทำจากไม้ตาล ไม้ยูคาลิบตัสที่ปลูกทิ้งไว้นานแล้ว ให้ช่างพื้นบ้านก่อสร้างให้จนเป็นรูปเป็นร่าง พอใช้พักอาศัยยามค่ำคืนได้ และคืนนี้เป็นคืนแรกที่ผมตัดสินใจพักค้างคืนที่บ้านเล็กๆหลังนี้
           บรรยากาศที่นี่แตกต่างจากบ้านในเมืองมากมาย ความเงียบสงบมาพร้อมกับความมืด รอบๆตัวบ้านมืดไปหมด มองไปข้างนอกไกลๆเห็นแสงไฟฟ้าริบหรี่เป็นช่วงๆ จากบ้านเรือนที่ตั้งกันอยู่ห่างๆ พอให้อุ่นใจได้บ้าง ว่าเรายังพอมีเพื่อน
           เป็นเวลาหลายสิบปีแล้วที่ผมไม่ได้อยู่ในบรรยากาศแบบนี้ การใช้ชีวิตในตัวเมืองมีสิ่งอำนวยความสะดวกพร้อม ไฟฟ้าสว่างแม้ยามกลางคืน ผู้คนพลุกพล่าน ดังนั้นกลางวันกลางคืนจึงไม่ค่อยรู้สึกถึงความแตกต่างกันมากนัก แต่ที่นี่เพื่อนบ้านส่วนใหญ่เป็นเกษตรกร และมีทำงานโรงงานบ้าง ต่างก็เหน็ดเหนื่อยกับการงานมาทั้งวันค่ำลงก็จะพักเอาแรงไว้ต่อสู้กับงานในวันต่อไป
          ความเงียบที่ยังไม่คุ้นเคย ทำให้จิตเตลิดไปไกลแทนที่อยู่ในที่สงบเงียบแล้วจิตจะสงบกลับตรงกันข้าม เสียงโกรกกรากของใบตาลแห้งกระทบกันยามลมพัด เสียงจิ้งหรีดตัวเล็กร้องเบาๆ  เรียกสติผมกลับคืนมา     

          หลังจากอาหารมื้อค่ำแสนอร่อยที่บ้านสวน คืนนี้อากาศร้อนอบอ้าวมาก คิดว่าฝนน่าจะตกไม่มากก็น้อยแน่นอน ประมาณสักสามทุ่มฟ้าแลบ ฟ้าร้องนำมาก่อน หลังจากนั้นไม่นานฝนก็เทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก ขณะที่ฝนตกมีเสียงลมพัดกระโชกแรงๆอีกด้วยประกอบกับเสียงฟ้าร้องดังเป็นระยะๆ ประมาณหนึ่งชั่วโมงผ่านไป เสียงฝนเริ่มซาลง ผมมองไปข้างนอกหน้าต่างยังมืดสนิท แม้จะมีแสงไฟที่เสาด้านนอกอยู่บ้าง แต่ก็มองอะไรไม่เห็น เสียงกบ เขียด และแมลงบางชนิดร้องระงมไปหมด

          ผมล้มตัวลงนอนหลังจากขึงมุ้งกับตะปูที่ตอกไว้ข้างฝา กะว่าจะพักเหนื่อย หลับสักตื่นใหญ่ๆพรุ่งนี้จะได้สู้งานต่อไป  แต่คืนนี้กลับนอนไม่หลับ อาจเป็นเพราะเสียงรบกวนจากกบ เขียดที่มาร้องกันเสียงดังตรงชายคาที่มีน้ำขังก็เป็นได้ หรือว่าวันนี้เราทำงานมากเกินไป หรือบรรยากาศยังไม่อำนวยให้หลับ หรือไม่คุ้นเคยกับสถานที่ ขณะคิดอะไรเพลินๆพอเคลิ้มๆ เสียงดังเปรี้ยงใกล้ๆตัว ผมตกใจต้องลุกขึ้นมาส่องไฟดูว่ามีอะไรผิดปกติบ้างไหม ภายในห้องนอนแคบๆปกติดี แล้วข้างนอกละมีอะไรเกิดขึ้น ใจหนึ่งอยากจะเปิดออกไปดู แต่ใจหนึ่งบอกว่าค่อยดูพรุ่งนี้ก็ได้ ตอนนี้มืดมองอะไรไม่เห็น

          ผมดับไฟล้มตัวลงนอนอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงฝนตกพรำๆ และเสียงกบ เขียดที่ดูเหมือนว่าเสียงจะดังขึ้น ฟ้าร้องอยู่ไกลๆ ความมืด ความอ้างว้างเพราะกระท่อมที่พักอยู่โดดเดี่ยวกลางท้องนา ห่างจากบ้านอื่นไกลโข รอบๆมีแต่ต้นตาล ประกอบกับเสียงที่เราไม่ค่อยคุ้นเคย ความกลัว ความหวาดวิตก เข้ามากัดกินความรู้สึก ยิ่งทำให้นอนไม่หลับ ภาวะนี้เองที่ทำให้เราจินตนาการถึงภัยที่อาจมาถึงตัว ความกลัวจึงเกิดขึ้น เสียงต่างๆที่เราไม่รู้ว่าเป็นเสียงอะไรกันแน่ทำให้เกิดความวิตกกังวลได้เหมือนกัน กลัวอะไร ความจริงถ้าพิจารณาให้ดีมนุษย์เรามักกลัวสิ่งที่มองไม่เห็น กลัวสิ่งที่เราไม่รู้ กลัวความมืด และยังกลัวสิ่งต่างๆอีกมากมาย สาเหตุของการกลัว อาจเป็นเพราะสัญชาตญาณระแวดระวังภัยเพื่อความอยู่รอด แต่บางครั้งเรากลัวสิ่งที่เราคิดไปเอง เราจินตนาการขึ้นมา แล้วเราก็กลัว

          ผมตัดสินใจมานอนพักที่นี่ในคืนนี้ ด้วยความเชื่อว่า ผมก็เป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติที่ยิ่งใหญ่ แล้วคืนนี้ถ้าจะมีอะไรเกิดขึ้นก็ต้องยอมรับการตัดสินใจในครั้งนี้ เรียกสติกลับคืนมา หยุดจินตนาการ เฝ้าจ้องดูความคิดตามที่เคยฝึกมาบ้าง ความกลัวค่อยๆเลือนหายไป หลับไปตอนไหนยังไม่รู้ แล้วเจ้าตูบหูตั้งที่นอนอยู่ใต้ถุนมันรู้สึกกลัวเหมือนเราไหมนี่

******************