การแข่งขันนำไปสู่การทำลายทุกรูปแบบ แต่การพึ่งพานำไปสู่การสร้างสรรและประสิทธิภาพการใช้ทรัพยากร

ในการพัฒนาปัจจุบันเรามักจะใช้วิธีการกระตุ้นการทำงานของคนโดยใช้คำว่า

"ความสามารถในการแข่งขัน"

โดยพยายามเอาชนะ หรือแม้แต่เอาเปรียบ "คู่แข่ง" ให้ได้ ไม่ทางหนึ่งก็ทางใด

ในขณะเดียวกัน อีกฝ่ายก็จะหาจุดเด่นของตัวเองมาต่อสู้

ที่ผมคิดว่าเป็นแนวคิดหลักๆที่มาจากโลกตะวันตก

แต่เรารับมาใช้แบบไม่ครบส่วน

ที่โดยรวมดูเหมือนจะดี และมีผลบวกต่อการพัฒนา

แต่ในความเป็นจริงนั้น การแข่งขันทำให้เกิดการพัฒนาตัวเองเพื่อเอาเปรียบผู้อื่น

  • ที่เป็นผลดีเฉพาะตน
  • เป็นผลเสียกับผู้เสียเปรียบ และ
  • นำไปสู่การทำลายตนเอง ทำลายผู้อื่นและ ทำลายสิ่งแวดล้อม

ในทางที่แตกต่างไปก็คือ การพึ่งพา ที่ทำให้คนเป็นเพื่อนกันได้ในสังคมอย่างจริงใจ

กลับไม่ได้รับความสนใจ

หรือว่า เราเกิดมาเพื่อการทำลายซึ่งกันและกัน

บางทีผมก็ไม่แน่ใจว่าเราเข้าใจตัวเอง เข้าใจสังคม หรือไม่

หรือคิดได้แค่ว่า เราจะเอาเปรียบผู้อิ่นได้อย่างไร เอาเปรียบได้ยิ่งมากยิ่งเก่ง ยิ่งดี สังคมจะเป็นสุขมากขึ้นหรืออย่างไร

ทั้งๆที่ ผลเชิงประจักษ์พบว่า

การแข่งขันนำไปสู่การทำลายทุกรูปแบบ แต่การพึ่งพานำไปสู่การสร้างสรรและประสิทธิภาพการใช้ทรัพยากร

เราก็ยังเลือก "การแข่งขัน"

แม้ในยุทธศาสตร์ชาติ ก็ยังเน้นการแข่งขัน

ไม่ต้องพูดถึงการกีฬาที่เน้นการแข่งขันแบบลงทุนเท่าไหร่ไม่ว่า แม้แต่การทำลายตัวเอง ใช้สารกระตุ้น ก็ยังทำ

ทั้งๆที่ปรัชญาของการกีฬาไม่ได้สร้างมาเพื่อการเอาชนะกัน แต่เน้นการออกกำลังกาย ให้ร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์

แต่ในทางปฏิบัตินั้น กลับเน้นเอาชนะกัน แม้แต่การยกพวกตีกัน ก็ยังทำ แบบ "กีฬาแพ้ แต่คนเชียร์ยังไม่แพ้"

นี่ก็เป็นภาพปกติในสังคมแห่ง "โมหะ" ของการแข่งขัน

เราควรจะปล่อยๆไป หรือควรจะทำอะไรไหมครับ

หรือว่าทุกอย่างก็เป็นเช่นนั้นเอง

แค่เอาตัวเองรอดก็พอ ใครจะลำบาก ทุกข์ยาก ก็เป็นเรื่องของเขา

เราเอาเปรียบได้ก็พอใจแล้ว มีความสุขแล้ว

อย่างนั้นหรือ

หรือ มีอะไรที่ดีกว่าที่เราทำได้ในชีวิตนี้ แบบไม่ต้องรอชาติหน้า

ลองคิดดูนะครับ