พ่ออาจารย์

หลาย ๆ คนเรียกพ่อว่า อาจารย์ภิญโญ..

พ่อชอบเล่าเรื่องตลก ๆ ให้ฟังว่า..เด็ก ๆ ในหมู่บ้านเห็นพ่อเดินมา ก็จะถามว่า "อาจารย์ ไปใหน.." พ่อก็จะตอบว่า "ไปตามดวง.!!" เด็ก ๆ ก็จะหัวเราะกัน..เป็นที่สนุกสนาน..

พ่อเป็นอาจารย์สอนภาษาอังกฤษ..จบปริญญาตรีอักษรศาสตร์ และครุศาสตร์บัณฑิต จาก จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย..หลังจากจบการศึกษา ก็กลับมาสอนที่โรงเรียนเปี่ยมเมธีวิทยาลัย..ซึ่งเป็นโรงเรียนของแม่

ในระยะนั้น เป็นช่วงที่โรงเรียนกำลังเติบโต..มีอาจารย์ที่จบระดับปริญญาตรีมาสอน ถึง 3 คน ซึ่งพ่อเป็นหนึ่งในนั้นด้วย ทำให้โรงเรียนเปิดสอนในระดับเตรียมอุดมศึกษาได้เป็นโรงเรียนแรกในจังหวัดอุตรดิตถ์..

       พ่อเป็นคนสร้างห้องสมุดของโรงเรียน ให้ทันสมัยเป็นแหล่งศึกษาค้นคว้า เรียนรู้ มีเครื่องฉายภาพยนตร์ที่ทันสมัยที่สุด สร้างโอกาสให้เด็ก และเยาวชนของจังหวัดอุตรดิตถ์... ปีที่พ่อเกิด..เป็นปีเดียวกับปีที่ก่อตั้งโรงเรียน คือ พ.ศ.๒๔๘๐ มีรูปถ่ายเก่า ๆ ของโรงเรียน..พ่อนั่งตักคุณย่า ถ่ายรูปร่วมกับนักเรียนอยู่ด้วย.. ลูกศิษย์ที่พ่อสอน..หลายคนประสพความสำเร็จเป็นครูสอนภาษาอังกฤษ..ที่มีชื่อเสียง ชีวิตของพ่อ เป็นชีวิต เป็นจิตวิญญาณ เป็นครูที่แท้จริง... พ่อเป็นคนที่ขยัน อดทนต่อความลำบาก ใช้ชีวิตที่สมถะ มัธยัส ไม่ฟุ้งเฟ้อ ไม่เห่อเหิม..ใส่เสื้อผ้าชุดเก่า สวมรองเท้าแตะ นั่งรถไฟชั้นสาม มีความสุขกับการอ่านหนังสือนิยายภาษาอังกฤษ..เล่มเล็ก ของหลุยส์ ลามัวร์... พ่อไม่เคยเอาวิชาที่ร่ำเรียนมา..ไปประกอบอาชีพหากินที่อื่นเลย..นอกจากที่โรงเรียนของแม่.. ชีวิต และจิตวิญญาณของพ่อ คือโรงเรียนที่แม่และพ่อของท่านก่อตั้งขึ้นมา..เพียงแห่งเดียว..