ฉันได้ยินผู้ใหญ่คนหนึ่ง กล่าวถึงการวางแผนการมีบุตร 
ซึ่งสำหรับหญิงโสดอย่างฉันไม่รีรอที่จะรับฟังเรื่องเหล่านี้ โดยหวังว่าวันหนึ่งฉันก็ต้องได้ทำเหมือนกัน 
สิ่งที่ผู้ใหญ่ท่านนี้พูดถึง ก็คือ การฝากครรภ์กับโรงพยาบาล หรือคลีนิค ที่มีสูตินารีแพทย์ดูแล
และการหมั่นไปตรวจครรภ์เป็นประจำตามที่แพทย์สั่ง ... เหล่านี้เป็นสิ่งที่ถูกต้องในสายตาคนทั่วไป
แต่มีมุมมองหนึ่งที่ฉันสะดุด และเกิดความสงสัยเกี่ยวกับ คำแนะนำของแพทย์ที่ผู้ใหญ่คนนั้นกล่าวถึง คือ
"แพทย์จะแนะนำให้ผู้หญิงที่ตั้งครรภ์ทำแท้ง ในกรณีที่ตรวจครรภ์พบความผิดปกติของทารกในครรภ์
โดยมีเหตุผลว่า สงสารเด็ก ไม่อยากให้เด็กที่เกิดมาเป็นภาระให้กับครอบครัวและสังคม"
ทีแรกฉันก็เห็นด้วยกับคำแนะนำนี้
แต่ขณะเดียวกันฉันก็ไม่แน่ใจว่าเป็นสิ่งที่ถูกต้องหรือไม่
เพราะฉันได้มีโอกาสชมวีดีทัศน์
เกี่ยวกับครอบครัวหนึ่งในชนบทที่มีลูกชายร่างกายพิการแต่กำเนิด
(โดยขนาดลำตัวสั้น มีขาสั้นกว่าปกติ มีเท้าที่ไม่สมบูรณ์ และไม่มีแขนทั้งสองข้าง  )
พวกเขาเลี้ยงดู และให้การศึกษาแก่เด็กชายคนนั้นเช่นเดียวกับเด็กทั่วไป
พอเด็กคนนั้นโตขึ้น เขามีความฝัน มีความคิดที่จะเป็นศิลปินวาดรูป
แม้เขาจะพิการ แต่เขาก็ไม่ท้อแท้ ไม่เคยน้อยเนื้อต่ำใจในสภาพร่างกายของตนเอ
ยังคงบากบั่น ต่อสู้กับความจนด้วยการรับจ้างวาดรูป การดูแลตนเองเพียงลำพังในหอพัก
ชายผู้นี้พิสูจน์ให้ฉันเห็นว่า "คนพิการก็สามารถทำในสิ่งที่คนปกติทำไม่ได้
ความสามรถของเขาคนมีอวัยวะครบอย่างเรายังอาย เขาไม่ได้ทำตัวให้เป็นภาระของสังคมเลยแม้แต่น้อย"
แล้วท่านมีมุมมองอย่างไรในเรื่องนี้ ?
..........................................