"ถ้าเป็นไปได้ เราน่าจะหวังให้ไกล ต่อให้คนที่หวังไกลแล้วผิดหวัง ก็ยังอาจจะไปได้ไกลกว่าคนหวังใกล้ๆ แต่ทำสำเร็จ"

"ตัวตน" ... ในอดีตหลาย ๆ คนคงเคยพยายามที่จะค้นหามันมาแล้ว บางคนค้นเจอ ในขณะที่อีกหลายคนยังคงค้นหากันต่อไป

ฉันก็เป็นคนหนึ่งที่เคยจมอยู่กับการค้นหาตัวตน ก้มหน้าก้มตาตามหา และกลุ้มใจกับการไม่เจอตัวตน

หลายปีที่ผ่านมา ฉันใช้เวลาในการเรียนค่อนข้างมาก เปลี่ยนคณะ เปลี่ยนสาขาเรียน แถมยังเปลี่ยนที่ทำงานเป็นว่าเล่นอีกด้วย นั่นเพราะฉันรู้สึกว่า สิ่งที่ฉันทำอยู่มันไม่ใช่ตัวตนของฉัน และฉันไม่มีความสุข

ฉันเรียนไปด้วย ทำงานไปด้วย ตั้งแต่ฉันเริ่มเข้ามหาวิทยาลัยปี 1 (เมื่อประมาณ 10 กว่าปีที่ผ่านมา) ประสบการณ์ทำงานของฉันเรียกได้ว่าโชกโชนและหลากหลายเลยทีเดียว 

มาในวันนี้ ฉันหยุดที่จะค้นหามันแล้ว "เจ้าตัวตน" การที่ฉันได้ปล่อยชีวิตให้ไหลไปตามวิถีของมัน ทำให้ฉันได้พบกับอะไรบางอย่าง อะไรที่ทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงอยู่เสมอ ไม่ว่าจะต้องพบกับอุปสรรคปัญหาใด ๆ ฉันก็ยังคงมีความสุขที่จะหาทางออกของปัญหาเหล่านั้น

บางที "ตัวตน" มันอาจไม่มี "ตัวตน" ก็เป็นได้ และสิ่งที่ฉันค้นพบก็อาจเป็นแค่ "ที่ทาง" ทางของตัวเอง เส้นทางที่เหมาะกับตัวเรา ทุกคนอาจต้องใช้เวลาในการหาสักหน่อย แต่ถ้าได้เจอก็เรียกได้ว่า "คุ้มค่า"

ความฝัน ความหวัง และอนาคต สำหรับฉันแล้ว ฉันชอบที่จะ "หวังไกล" อยู่เสมอ คงเพราะฉันเคยอ่านเจอบทความในหนังสือเล่มนึงว่า "ถ้าเป็นไปได้ เราน่าจะหวังให้ไกล ต่อให้คนที่หวังไกลแล้วผิดหวัง ก็ยังอาจจะไปได้ไกลกว่าคนหวังใกล้ ๆ แต่ทำสำเร็จ"

ฉันตระหนักดีว่า ฉันไม่มีสิ่งไหนทำได้ดีเลยจริงๆ แค่ได้มีชื่อติดเป็นตัวสำรองในโครงการ สควค. มันก็มหัศจรรย์สุด ๆ สำหรับฉันแล้ว

แม้ว่าการก้าวเดินของฉันจะเชื่องช้ากว่าคนอื่น ๆ แต่ฉันก็ไม่เคยยอมแพ้ ฉันจะทำทุกอย่างให้ถึงจุดมุ่งหมายที่หวังไว้ ไม่ต่างอะไรกับ "เจ้าหอยทาก"

แม้ "หอยทาก" จะเดินอืดอาด เชื่องช้า แต่ฉันก็ได้ข้อคิดดีๆ จากเจ้าหอยทากคือ "ความอุตสาหะ" ดังคำกล่าวของชาร์ลส์ สเปอร์เจี้ยนว่า "ด้วยความอุตสาหะ หอยทากจึงได้ขึ้นเรือโนอาห์"

วันนี้ หอยทากจิ๋วตัวนี้ กำลังใช้ความอุตสาหะของมัน แบกกระดองเดินต้วมเตี้ยม หวังที่จะได้ขึ้นเรือโนอาห์อีกครั้ง

มาช่วยกันให้กำลังใจ"หอยทาก"ตัวนี้ด้วยนะคะ