คนเราต้องภูมิใจในตัวเองก่อนจึงจะทำให้คนอื่นภูมิใจในตัวเราได้

       เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2554 ไปทำธุระแถวชลบุรีมา ตอนที่เดินเทียวอยู่นั้นเห็นเด็กสองคนหยอกล้อกันถึงสีผิว เด็กคนที่ผิวขาวเรียกเพื่อนว่า "ไอ้ดำ" แต่แทนที่เด็กคนที่ผิวดำจะโกรธกลับบอกว่า "ทำไมอิจฉาเขาหละซิที่ตัวเองทำตัวดำไม่ได้  เหมือนเขานะ"

       เมื่อเราได้ยินก็ก้มมองดูที่แขนของตัวเองทันที่ เออเราก็ผิวดำเหมื่อนกันนะ แล้วพอกลับมาถึงที่ห้องพัก ก็มาคิดว่าตอนเราเป็นเด็กเพื่อนล้อเราโกรธไหม คิดไปคิดมาเออเพื่อนล้อตอนแรกเราก็โกรธเหมือนกันนะ แต่พอนานไปก็ชินกับคำว่าดำไปทันที่ เมื่อพอเพื่อนล้อก็ไม่โกรธ กับเป็นสิ่งที่ดีเสียอีก ที่เป็นจุดเด่นที่ทำให้เพื่อนรู้จักเรามาก และมากขึ้น มากขึ้นจนไม่มีใคร่ที่ไม่รู้จัก "คนตัวดำผู้น่ารักคนนี้"

        จากความโกรธจนกลายมาเป็นความภาคภูมิใจในผิวกายสีดำสีนี้ขึ้นมาทันที เพราะว่าไม่มีใครเหมือนเราและเราก็ไม่เหมือนใคร แม้แต่คนที่เป็นฝาแฝดกันก็ยังมีความแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด และเราก็เป็นคนเดียวในโลกที่ไม่มีใครสามารถที่จะเหมือนเราได้ เพราะในโลกมีเราเพียงคนเดียวเท่านั้นต่อให้มีชื่อ-สกุล เหมือนกันแต่นั้นก็ไม่สามารถทำได้เหมือนตัวเรา ดังนั้นเราต้องมีความภูมิใจในตัวเองให้มากก่อนจึงจะสามารถที่จะทำให้คนอื่นภูมิใจในตัวเราได้  ถ้าตัวเราเองยังไม่รักไม่ภูมิใจในตัวเองแล้วจะใครเขาจะมารัก มาภูมิใจกับเรา

        เคยมีคนถามว่าในอนาคต ถ้าวิทยาศาสตร์เจริญก้าวหน้าสามารถที่จะทำให้คนผิวดำกับมาขาวได้จะไปทำไหมหละ ผมสามารถตอบได้ทันทีโดยไม่ต้องคิดหรือต้องตัดสินใจเลยว่า ผมขาวอยู่แล้วครับมันขาวมาจากหัวใจ ถ้าคุณอยากที่จะเห็นมันคุณต้องใช้ใจดู