ความสุข และ ความฝันของเด็กน้อย แห่งยอดดอยอินทนนท์

dekdeeka
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

       เอ้ก อี้ เอ้ก เอ้ก เสียงไก่ขันในเช้าตรู่ต้อนรับรุ่งอรุณที่กำลังมาเยือน เด็กน้อยไม่อยากลุกจากที่นอน เนื่องจากอากาศที่บ้านดอยหนาวเกือบตลอดทั้งปี แต่ต้องฝืนตืื่่นขึ้นมาเพื่อหุงข้าว

      เด็กน้อยควานหาไม้เกี๊ยะและไฟแชตเพื่อเป็นเชื้อเพลิงในการหุงข้าวและบรรเทาลมหนาวที่มากระทบผิวของเด็กน้อยผ่านช่องไม้ไผ่ของบ้าน(ไฟฟ้ายังเข้าไม่ถึงหมู่บ้านค่ะ) หลังจากหุงข้าวเสร็จแล้วก็จะไปล้างหน้า แปรงฟัน เพื่อที่จะเตรียมตัวไปโรงเรียน ก่อนไปโรงเรียนเด็กน้อยก็ไม่ลืมที่จะไหว้พ่อ กับ แม่ และก็...ขอเงินวันละไม่เกิน5 บาทเพื่อเป็นค่าขนมระหว่างทาง

      ทุกๆ วันเด็กน้อยจะห่อข้าวเปล่าจากบ้านเพราะกับข้าวตอนกลางวันโรงเรียนมีให้อยู่แล้ว ถึงแม้ค่าอาหารจะตกวันละไม่กี่บาทต่อหัว นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรกับเด็กดอยอย่างเราเลย เพราะอาหารทุกอย่างอร่อยสำหรับพวกเราหมดค่ะ เด็กน้อยใส่ข้าวลงไปในย่ามที่แม่ทอให้เองกับมือ และในหนึ่งอาทิตย์ต้องเอาฟืนจากที่บ้านไปที่โรงเรียนเพื่อเป็นเชื้อเพลิงทำกับข้าว   

       ประมาณ7.00นาฬิกาเช้าเด็กน้อยจะรีบวิ่งลงจากบ้านซึ่งตั้งอยู่บนยอดดอยของหมู่บ้าน และแวะรับเพื่อนๆ ตามข้างทาง ในระหว่างทางก็ไม่ลืมที่จะซื้อขนมและแบ่งกันกินกับเพื่อนๆ โดยแบ่งเป็นช่วงเช้า 2 บาทและซื้อที่สหกรณ์โรงเรียนอีก3บาทที่เด็กน้อยเองก็เป็นสมาชิกและได้ส่วนแบ่งทุกๆ ปี ขนม 2 บาทอาจจะน้อยมากสำหรับเด็กบางคนหรือเด็กๆที่อื่น  แต่สำหรับเด็กน้อยและเพื่อนๆพออยู่แล้วเพราะเราเน้นปริมาณแต่ไม่เน้นคุณภาพนี่ค่ะ (ฮ่าๆๆ)

      เด็กน้อยและเพื่อนต่างรีบเดินเท้าจากหมู่บ้านลงไปที่โรงเรียน(และวัด)ซึ่งตั้งห่างจากหมู่บ้าน 1.5 กิโลเมตร และอยู่กลางทุ่งนาซึ่งเป็นที่ราบ ส่วนมากเด็กๆ จะรีบมาโรงเรียนก่อน 9 โมงเช้า(คุณครูมาจากตัวอำเภอทุกวันมาไม่ทัน 8 โมงเช้า)เพื่อที่จะมีเวลาเล่น และทำเวรที่คุณครูได้สั่งไว้

      เมื่อเสียงระฆังใต้ถุนอาคารเรียนดังขึ้นเด็กน้อยและเพื่อนๆในโรงเรียนจะวิ่งไปเข้าแถวตามลำดับชั้นเพื่อทำกิจกรรมหน้าเสาธง และเข้าห้องเรียน ในห้องเรียนแต่ละชั้นจะมีคุณครูประจำชั้นซึ่งคุณครูจะสอนทุกวิชา ชั้นไหนได้ครูสอนดี ใจดี ก็โชคดีตลอดปี

      และแล้วเวลาที่ทุกคนต่างรอคอยก็มาถึงอีกครั้งนั่นคือเสียงระฆังอาหารกลางวัน เด็กจะเตรียมช้อนและข้าวที่เตรียมจากบ้านเพื่อเข้าแถวรอรับประทานอาหารกลางวัน เด็กๆจะได้รับแจกถาดหลุมเพื่อใส่กับข้าวที่แม่ครัวจะตักให้ วันไหนโชคดีหน่อยก็กินแกงเขียวหวาน หรือ เส้นหมี่ใส่ปลากระป๋อง บางวันก็กินมาม่าต้มผักกับข้าว (อร่อยหมดค่ะ) วันไหนโชคดีเบิ้ลก็ได้กินในโรงอาหาร โชคไม่ค่อยช่วยก็กินบนดินหลังบ้านพักครู

      หลังจากอาหารกลางวันเด็กน้อยและเพื่อนๆจะมีเวลาพักกลางวัน 1 ชั่วโมง เนื่องจากโรงเรียนตั้งอยู่กลางทุ่งนา เพราะฉะนั้นเวลาพักกลางวันเด็กๆหลายคนเลือกที่จะออกนอกโรงเรียนเพื่อที่จะไปอาบน้ำที่ลำห้วย หรือหากุ้ง หอย ปู ปลาในท้องทุ่งและอีกหลายๆคนเลือกที่เล่นที่โรงเรียน แล้วก็กลับมาเรียนในตอนบ่าย

      และเมื่อตอนเย็นก่อนกลับบ้านเด็กน้อยและเพื่อนๆต้องเข้าแถวเป็นหมู่บ้าน เพื่อที่เด็กๆจะได้เกาะกลุ่มกลับบ้านเป็นหมู่บ้าน เด็กๆบางคนก็รีบกลับบ้านเลย แต่เด็กน้อยและเพื่อนบางส่วนต้องกลับไปต้อนวัว และควายให้พ่อแม่ระหว่างทางก่อน กว่าจะกลับมาถึงบ้านก็พลบค่ำพอดี และรอจนกว่าพ่อกับแม่จะกลับมาจากนาพร้อมหน้ากันก่อนแล้วค่อยกินข้าวเย็น ชีวิตเด็กน้อยและเพื่อนๆที่หมู่บ้านดำเนินไปอย่างเรียบง่ายและมีความสุขจากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี  และแล้วก็จบชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนนิยมไพรผาหมอนอินทนนท์

         ณ ตอนนั้นเด็กน้อยยังคิดอะไรไม่ค่อยได้หรอกค่ะ เพียงแต่ว่า พ่อ กับ แม่ บอกเราว่า การศึกษาเท่านั้นที่จะช่วยให้เรามีชีวิตที่ดีขึ้น ถึงแม้พวกท่านจะอ่านหนังสือไม่ออกเลยแต่พวกท่านก็เห็นความสำคัญของการศึกษาเสมอ พวกท่านสอนเสมอว่า พ่อ กับ แม่ไม่มีอะไรจะให้ มีแต่กำลังใจและความรักที่พวกท่านจะมีให้เราเสมอ เราต้องอดทน พยายามตั้งใจเรียน เป็นเด็กดีของคุณครูเมื่อต้องไปอยู่กับคุณครู เพราะหลังจากนั้นเด็กน้อยก็ไปเรียนต่อ ม.1 ที่โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 31 อ.แม่แจ่ม(โรงเรียนประจำ) ซึ่งเป็นโรงเรียนของนายหลวง ซึ่งพระองค์ท่านทรงมีพระคุณอันล้นพ้นต่อเด็กดอยและเด็กยากจนอย่างเรา

         ตลอดอีก 6 ปีเต็มในโรงเรียนราชประชานุเคราะห์ทำให้ได้เรียนรู้อะไรต่อมิอะไรมากมาย(ถ้ามีโอกาสจะร่วมแบ่งปันประสบการณ์ในโรงเรียนนี้อีกซักครั้ง) ส่วนพ่อแม่ไม่ได้คาดหวังมากมายที่จะให้ลูกต้องเรียนอะไร ที่ไหน อย่างไร หรือตามที่พ่อแม่ต้องการ เพียงแต่ให้จบออกมามีงานทำที่ดี มั่นคง เพราะพ่อกับแม่ไม่มีเงินจะส่งลูกเรียน จากเด็กน้อยยอดดอยสู่เมืองใหญ่ทำให้ได้เรียนรู้ชีวิตมากมาย เจอทั้งคนดี คนไม่ดี เลวบ้าง ร้ายบ้าง แต่นั่นก็คือธรรมดาของชีวิต แต่ถึงยังไงเด็กดอยคนนี้ก็ยังคิดถึงพ่อ แม่ พี่ น้อง และบ้านดอยเสมอ และถ้ามีโอกาสจะกลับไปพัฒนาหมู่บ้าน แน่นอนค่ะ...

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เปิดใจไปกับdekdeeka



ความเห็น (58)

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับคุณ dekdeeka สนับสนุนคนสำนึกรักบ้านเกิดครับ เป็นกำลังใจให้ครับ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ __Mr. cartoon ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ พี่ dekdeeka

เหมือนข้อความสำคัญ ๆ จะอยู่ย่อหน้าสุดท้ายนะครับ อิอิ

เห็นด้วยครับกับที่ว่าการศึกษาเท่านั้นที่จะทำให้มีชีวิตที่ดีขึ้น

เหมือนที่เราเรียน การเรียนรู้ คือการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม

ก็เปลี่ยนแปลงชีวิตให้ดีขึ้น จริงครับ การศึกษา ทำให้คนพัฒนาขึ้นครับ

ผมไม่รู้เลยนะครับว่าพี่ เป็นเด็กดอย นึกว่าเด็กในเมืองครับ

ขอให้พี่กลับไปพัฒนาหมู่บ้าน สร้างเด็กดี เด็กเก่ง ออกมา สมใจนะครับ

ขอบคุณครับ

ป.ล. ติดตาม ตอนต่อไปนะครับ โรงเรียนราชประชานุเคราะห์

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ dekdeeka

เป็นกำลังใจให้ในการกลับไปพัฒนาบ้านเกิดค่ะ

สร้างเด็กดอยให้เป็น เด็กดี-เด็กเก่งในอนาคตค่ะ

....จะติดตามตอนต่อไป โรงเรียนราชประชานุเคราะห์

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ ที่มาให้คำแนะนำ เห็นทุกคนเครียดก็เลยอยากแบ่งปันแบบสบายๆ พี่เป็นออริจินัลดอยเลยค่ะ ฟังคำพูดก็รู้ค่ะ ฮ่าๆ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณครูfragrance ขอบคุณที่มาให้กำลังใจค่ะ ติดตามตอนต่อไปน่ะค่ะ สนุกสนานพอๆกันเลยค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะน้อง dekdeeka

พี่เคยมีโอกาสไปออกค่ายที่ดอยอินทนนท์บ่อยๆ

พี่เข้าใจและเห็นภาพที่น้องได้ถ่ายทอดเล่าเรื่องราวอย่างจับใจเลยทีเดียว

พี่ขอเป็นหนึ่งกำลังใจให้น้องสู้กับชีวิตนะค่ะ การศึกษาเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างได้จริงๆค่ะ

อยู่ที่หนึ่งสมองและสองมือนะค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับน้องdekdeeka

พี่เองก็เคยอยู่โรงเรียนในชุมชนแถวบ้านครับ

พี่ไม่เคยเรียนชั้นอนุบาลนะ เข้า ป.1 เลย

มีโครงการอาหารกลางวันด้วยล่ะ

ยังงัยพี่ขอเอาใจช่วยนะครับ สู้ ๆ ไปด้วยกัน

ขอบคุณครับ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ ว่าที่คุณครู dekdeeka ;)...

ครูมีคำแนะนำครับ

๑. หากย่อหน้าใดมีเนื้อความมากเกินไป ให้ตัดขึ้นเป็นย่อหน้าใหม่ได้ครับ เพื่อจะได้อ่านง่ายขึ้น

๒. ต้องรู้จักเว้นวรรคครับ เช่น ไม้ยมก, วงเล็บ, ประโยคต่อประโยค ... ฝึกเยอะ ๆ

๓. หาข้อความเน้นด้วย "ตัวหนา" หรือ "สีของตัวอักษร" ครับ

๔. หาทางเอา [c] ออกจากชื่อของบันทึกด้วยครับ (สถานะบันทึก)

ลองแก้ไขอย่างเร่งด่วนครับ

 

"... การศึกษา คือ การตื่นขึ้นมาแล้วมองเห็นตัวเอง ..."

ขอให้กำลังใจครับ ;)

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะdekdeeka

คุณเป็นคนที่น่าชื่นชมมากๆเลยค่ะ

เป็นกำลังใจให้นะคะ :)

เขียนเมื่อ 

สวัสดีคะคุณ dekdeeka

เป็นกำลังใจให้ทำสิ่งดีดี เพื่อสังคมต่อไปนะคะ

ขอบคุณคะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ dekdeeka

เป็นกำลังใจให้นะคะ...ขอให้สำเร็จการศึกษา

แล้วกลับไปพัฒนาบ้านเกิด เหมือนที่ตั้งใจนะคะ...

ขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ คุณ dekdeeka

เรื่องราวที่ถูกบันทึกฉบับนี้ น่าสนใจมากเลยครับ

เอามาสร้างเป็นภาพยนตร์ได้เลยนะครับ

ชีวิตของคนเราต่างก็มีแง่มุมที่ต่างกันออกไป

แต่ผมเชื่อว่า คุณครูคณิตคนนี้แหละจะกลับ

พัฒนาบ้านเกิดของตัวเองได้แน่นอน

เป็นกำลังใจให้นะครับ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ dekdeeka

การศึกษาจะพัฒนาทุก ๆ อย่างคะ และขอแค่มีความตั้งใจ อะไรก็สู้ไม่ได้คะ ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ

ขอบคุณคะ

สวัสดีครับ dekdeeka

คนเราเลือกเกิไม่ได้ว่าจะเกิดมาบนดอยหรือพื้นที่ราบ ชายทะเล บนเกาะ แต่คนเราเลือกที่จะทำ และสร้างโอกาสให้กับตัวเองเมื่อมีโอกาสแล้วต้องเบ่งปันให้ผู้อื่นเป็นความคิดที่ดีมาก ๆ สู้ต่อไปไม้ใช้เพื่อใครแต่เพื่อตัวเราและประเทศ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีคะ คุณ dekdeeka

เป็นความคิดที่ดีนะคะ ที่เมื่อวันหนึ่งเรามีอนาคตที่ดีพอที่จะแบ่งปันคนอื่นได้เราก็ไม่ลืมที่จะนึกถึงบ้านเกิด

ขอให้คุณทำตามความฝัน และทำสิ่งที่คุณต้องการได้สำเร็จ นะคะ คนดียังมีอยู่ในสังคมไทย

ขอบคุณคะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ dekdeeka

สนับสนุนอย่างยิ่งในความคิดที่จะไปพัฒนาบ้านเกิด

เพราะบ้านเกิดหรือถิ่นอาศัยให้อะไรกับเราตั้งมากมาย

เมื่อมีโอกาสเราก็ควรกลับไปเป็นผู้ให้บ้าง

เป็นกำลังใจให้นะคะ

ขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ dekdeeka

เป็นกำลังใจให้ได้สร้างประสบการณ์ใหม่ ๆ ที่โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ อีกครั้งนะค่ะ

เอาใจช่วยเสมอ

ขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ พี่ dekdeeka

พี่พูดถูกคะการศึกษาเท่านั้นที่จะช่วยให้ชีวิตเราดีขึ้น

เป็นกำลังใจให้ในการกลับไปพัฒนาบ้านเกิดคะ

ขอบคุณสำหรับการแบ่งปันเรื่องราวดี ๆ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ น้องdekdeeka

การศึกษาจะทำให้ชีวิตเราดีขึ้น

ดีใจที่น้องให้ความสำคัญต่อการศึกษานะคะ

เชื่อว่าคนบนยอดดอยคงดีใจที่มีครูที่น่ารักอย่างนี้หนึ่งคน

ขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับคุณ dekdeeka

การเรียนไม่ใช้ได้มาแต่ในตำราเท่านั้น แต่ได้มาจากประสบการณ์ด้วย

การพบอุปสรรค ทำให้คนเราเข้มแข็งขึ้น สู็ๆครับ

ขอบคุณครับ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีคะคุณ dekdeeka

ขอเป็นกำลังใจในการพัฒนาบ้านเกิดนะคะ สมความตั้งใจที่คาดหวัง

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณKungnung ขอบคุณที่แวะมาให้กำลังใจและขอโอกาสนี้

ขอบคุณนักเรียนจากจอมทองวิทยาคมที่มาเยี่ยมเยียนและมีของติดไม้ติดมือมาให้พวกเราเสมอค่ะ

พวกเราไม่เคยลืมเลยค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณ Chakungrao ที่เข้ามาให้กำลังใจ อย่าลืมติดตามตอนโรงเรียนราชประชานุเคราะห์ น่ะค่ะ

ขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีอาจารย์ค่ะ ขอบคุณสำหรับคำติชมน่ะค่ะ

แก้ไขแล้วน่ะค่ะ แต่ไม่รู้ว่าใช้ได้หรือเปล่า

และขอขอบคุณคำแนะนำดีๆจากอาจารย์ค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณครู ลูน่า

ที่แวะมาให้กำลังใจและคำติชมที่น่ารักค่ะ

อย่าลืมติดตามตอนต่อไปน่ะค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณชฎาพร ขอบคุณที่เข้ามาให้กำลังใจน่ะค่ะ จะตั้งใจต่อไปค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครูนิตยาค่ะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจดีๆน่ะค่ะ อย่าลืมติดตามตอนต่อไปน่ะค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณสิธาศิณี ใช่ค่ะ การศึกษาจะช่วยพัฒนาชีวิตของเราให้ดีขึ้น

ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ คุณ dekdeeka

เป็นกำลังใจให้ครับ ขอให้เป็นดังหวังไว้

การศึกษาช่วยเพิ่มพูนความรู้

ขอบคุณสำหรับบทความ

ขอบคุณมากครับ

 

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ dekdeeka

อ่านแล้วดีมากเลยสำหรับตนเองคิดเหมือนกันค่ะ ว่าการศึกษาเป็นสิ่งที่สำคัญมากต่อเด็กทุกคนไม่ว่าจะอยู่ที่สถานที่ใดก็ตามก็ควรที่จะได้รับโอกาศในการศึกษาเท่าเทียมกันทั้งนั้น บางทีอาจมีอุปสรรคต่อการเรียนบ้างก็ไม่เป็นไรนะค่ะ สู้ ๆ ค่ะ เป็นกำลังใจให้นะค่ะ

ขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ เด็กชายเคมี ขอบคุณที่เข้ามาให้คำแนะนำที่แสนน่ารัก เรื่องเราของเด็กน้อยเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวของเด็กดอยอีกหลายๆคน ที่มีเรื่องราวน่าสนใจกว่านี้อีกเยอะ แต่เพียงแค่ว่าพวกเขาไม่มีโอกาสได้มาแบ่งบันแค่นั้นเอง แต่เด็กน้อยคนนี้ก็จะพยายามเป็นตัวแทนที่ถ่ายทอดออกมาจากประสบการณ์จริงให้เพื่อนๆได้รับรู้และเข้าใจพวกเราค่ะ อย่าลืมติดตามตอนต่อไปน่ะค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีพี่ศักดิ์นรินทร์ค่ะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจน่ะค่ะ

บางทีก็ไม่อาจปฏิเสธไปได้ว่า ถ้าเรามาจากดอย เขาจะรังเกียจเราหรือเปล่า

เป็นคำถามที่อยู่ในหัวตลอด ถึงแม้ว่าบางครั้งคนอื่นอาจจะไม่คิดก็ได้

แต่ยังไงก็ขอขอบคุณอีกครั้งน่ะค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณ moowarn ขอบคุณสำหรับกำลังใจดีๆ

จะพยายามสู้เพื่อฝันต่อไปค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณ Nooyui ขอบคุณสำหรับกำลังใจน่ะค่ะ โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณparrot อย่างแรกก็อย่าลืมติดตามตอนโรงเรียนราชประชานุเคราะห์น่ะค่ะ และก็ขอบคุณที่เข้ามาให้กำลังใจค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีคุณkonnarak ขอบคุณสำหรับกำลังใจและก็รอดูผีฟ้าอยู่น่ะค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีคุณสาวิตรี ขอบคุณสำหรับคำชมน่ารัก น่ารัก ค่ะ จะพยายามเป็นครูที่น่ารักสมคำชมต่อไปค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีคูณเวก ค่ะ ขอบคุณที่มาเยี่ยมเยือนและกำลังใจที่ฝากมาให้น่ะค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีคุณsununtaสำหรับกำลังใจดีๆน่ะค่ะ อย่าลืมติดตามตอนต่อไปปค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีคุณ พิทยา สำหรับกำลังใจดีๆ และอย่าลืมติดตามตอนต่อไปค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณ tarika ขอบคุณที่เข้ามาเยี่ยมเยียนและกำลังใจอันน่ารัก

การศึกษาเป็นสิ่งสำคัญ แต่ยังมีคนอีกจำนวนมากที่ยังไม่เห็นความสำคัญหรือไม่มีโอกาสเข้าถึงได้

โดยเฉพราะ เด็กดอย ซึ่งมีหลายปัจจัยสำหรับปัญหานี้ เราเป็นส่วนหนึ่งที่ต้องมีส่วนร่วมในการพัฒนาต่อไปค่ะ

อย่าลืมติดตามตอนต่อไปน่ะค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ dekdeeka

อ่านแล้วรู้สึกดีมีความสุขมากเลย ไม่เพียงแต่น้องที่น่าชื่นชม คุณพ่อขแม่ รวมถึงครอบครัวของน้องก็น่าชื่นชมด้วยค่ะ

ที่เลือกสิ่งที่ดีที่สุด (การศึกษา) ให้กับคนที่รักที่สุด (ลูก) การเรียนอาจมีอุปสรรคบ้างก็ไม่เป็นไรนะค่ะ สู้ ๆ ต่อไปค่ะ

เป็นกำลังใจให้นะค่ะ ขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณปาริชาติ ขอบคุณที่เข้ามาให้กำลังใจ

พ่อแม่คือสิ่งที่ประเสริฐที่สุดเสมอ

พวกท่านเลือกสิ่งที่ดีสำหรับเราเสมอ

สวัสดีครับคุณ Wanlee

ขอชื่อนชมกับความพยายนะครับ

วันนึงต้องเดินไปกลับโรงเรียนตั้ง 3 กิโลเมตร

ผมชื่อว่าผลแห่งความพยายามนั้นต้องมีสิ่งดีๆเข้ามาหสคุณแน่ ๆ ครับ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับคุณ Wanlee

"การศึกษาเท่านั้นที่จะช่วยให้เรามีชีวิตที่ดีขึ้น ถึงแม้พวกท่านจะอ่านหนังสือไม่ออกเลยแต่พวกท่านก็เห็นความสำคัญของการศึกษาเสมอ พวกท่านสอนเสมอว่า พ่อ กับ แม่ไม่มีอะไรจะให้ มีแต่กำลังใจและความรักที่พวกท่านจะมีให้เราเสมอ"

แม่พี่ก็ไม่รู้หนังสือแต่สั่งสอน และส่งที่เรียนได้ถึงขนาดนี้ก็สุดยอดมาก

สู้ไปด้วยนะครับ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณสุบิลที่เข้ามาให้กำลังใจ

เดินวันละ 3กิโลเมตรค่ะ และนี่คือเหตุผลหนึ่ง

ที่ขาของดิฉันจึงใหญ่มากไม่เคยลดเลย

ขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ Bio_Zen

พี่ภูมิใจเสมอที่พ่อ แม่ พี่ น้อง เขาเห็นความสำคัญของการศึกษา ที่สำคัญพี่สาวพี่คนหนึ่งที่ต้องยอมเสียสละ

ไม่ได้เรียนต่อเพื่อให้พี่ชายและน้องสาวได้เรียนต่อ

พี่สาวพี่ก็เรียนเก่งและอยากเรียนมาก แต่อกเลือกที่จะเสียสละค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ dekdeeka

ขอชื่นชมกับความพยายามนะค่ะ

สู้ๆ ค่ะ เป็นกำลังให้นะค่ะ

ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ miyoko ที่เข้ามาให้กำลังใจ ขอบคุณน่ะค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับคุณ dekdeeka การศึกษาช่วยพัฒนาท้องถิ่นครับ เป็นกำลังใจให้ครับ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ icando-it การศึกษาสำคัญสำหรับทุกสิ่งจริงค่ะ

ขอบคุณณที่เข้ามาให้กำลังใจค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ น้อง dekdeeka

การศึกษาจะช่วยพัฒนา

ขอเป็นกำลังใจให้ค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ พี่ dekdeeka

ขอชื่นชมกับความพยายามของพี่นะคะ

ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ต่อไปค่ะ

ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดี ๆ ที่นำมาแบ่งปันค่ะ

ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ POND ขอบคุณที่เข้ามาให้กำลังใจน่ะค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสีตอนเย็นค่ะ น้อง Bluegreenalgae

ขอบคุณสำหรับกำลังใจน่ารักๆน่ะค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ dekdeeka

ขอชื่นชมกับความเพียรพยายามนะคะ

ขอบคุณเรื่องราวประสบการณ์ดี ๆ ที่นำมาถ่ายทอดค่ะ

ขอบคุณมากค่ะ

IP: xxx.49.47.37
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ microscope

ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมเยีอนและให้กำลังใจค่ะ