วันนี้ผมสะสางตู้หนังสือ พบกระดาษเขียนกลอน ผมเขียนไว้ เมื่อ พ.ศ. 2545 เขียนให้คุณแม่ของทิมดาบ ตอนนั้น ผมแอบรักเขาอยู่ครับ...ตอนนี้ไม่ต้องแอบรักแล้วครับ
คิดถึงมากเหลือเกิน…
มากจนประมาณค่าไม่ได้
ทะเลขอบฟ้าที่ว่าไกล
แต่เธอไกลเกินกว่าเอื้อมมาครอง
ระหว่างเดินทางก็คิดถึง…
อยากมีวันหนึ่งระหว่างเราสอง
มาเที่ยวกันอย่างนี้เหมือนใฝ่ปอง
คงเป็นเพียงหมาที่เฝ้ามองเครื่องบิน
ได้มาไหว้หลวงพ่อโสธร…
แต่ไม่รู้จะอ้อนวอนอะไรทั้งสิ้น
ไม่หวังว่าจะได้รักให้ยลยิน
แค่ได้รักในดวงจินต์ที่รักได้
เคยถามใช่ไหม...
เอาอะไรต่ออะไรมาให้
ก็อยากให้แต่ขออย่าว่าอะไร
ที่เอามาให้เพราะอยากให้ไม่หวังคืน
มาถึงพัทยา...
นึกในใจว่าใช่เมืองไทยหรือเมืองอื่น
ฝรั่งแขกมีหลายหลากนั่งและยืน
คนชื่นเล่นน้ำกันวันไหลไง
มาพักที่หาดจอมเทียน...
ไม่เห็นมีเทียนแต่หาดเหมือนเทียนไสว
อยากให้มาเดินเลียบเลาะชายหาดไป
อยากให้มองเหมือนกันแม้ต่างมุม
(ขอบคุณรูปภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ตมากครับ)
หวานซึ้ง ซึ้ง ซึ้ง เยอะ แยะนะคะคุณหมอ :)
อบอุ่น กรุ่นไอรัก สุขสันต์ทุกวี่วันค่ะ