....อ้ำอึ้ง อยู่เช่นนั้น น่าหมั่นไส้

1. บ่ายวันนั้น ฟ้าหลัว.................แสงแดดกลัว ไม่กล้า ยื่นหน้าเสนอ

อึมครึม ครึ้มหม่น เหมือนคนละเมอ....ซึมซึม เซ่อเซ่อ เพ้อเลื่อนลอย

2. แสงไม่จ้า เงาไม่จัด ไม่ชัดเจน...ไม้ไม่เอน ลมไม่เอื้อ เผื่อสักหน่อย

ชมพูหมอง เขียวเหม่อ ชะเง้อคอย...แสงงามขับ เหงาหงอย ลอยลับไกล

3. คงรู้นะ คนดี ที่รำพัน......................ว่าอ้ำอึ้ง อยู่เช่นนั้น น่าหมั่นไส้

ว่าคลุมเครือ ต้องกำจัด ตัดออกไป...ขอชัดเจน ได้ไหม "รัก "ไม่รัก"

-ปณิธิ ภูศรีเทศ-

(ภาพสีน้ำ:คูเมือง พิษณุโลก-ปณิธิ)