เมื่อฉันฝึกภาวนาบทสาม

บทสามความเบิกบาน          ทางสืบสานภาวนา

หล่อเลี้ยงและรักษา            เพื่อกายจิตสู่สบาย

 

ทบทวนเชื่อมโยงฝึก           เพียรระลึกและมั่นหมาย

ห้าขั้นควรผ่อนคลาย           ให้รู้สึกสงบเบา

 

ขั้นหนึ่งฉันรู้ว่า                   พลังพาหายใจเข้า

ยามออกแบบทำเนา           ผ่อนลมยาวดุจใยไหม

 

ขั้นสองฉันพึงนิ่ง                บนความจริงที่หายใจ

สูดลึกสู่ภายใน                    ส่งออกช้าเนิบช้าลง

 

ขั้นสามฉันสงบ                  ประดุจพบโลกหยุดลง

ตรองลมหายใจส่ง              ฉันรู้สึกว่าสบาย

 

ขั้นสี่ฉันชื่นยิ้ม                    รู้เอิบอิ่มพอประปราย

หายใจออกจึงคลาย           ดั่งปลดปล่อยสิ่งสัมผัส

 

ขั้นห้าฉันได้รู้                    ในการอยู่ที่ชี้ชัด

กังวลควรขจัด                   ปัจจุบันขณะจริง

 

ทบทวนกายและจิต            ให้สนิทสงบนิ่ง

หนึ่งเดียวกลมเกลียวจริง      กลับมาสู่เวลาพลัน

 

เชื่อมโยงความเป็นอยู่          ดำรงรู้มหัศจรรย์

หายใจเพื่อชีวัน                 ชำระใจจิตวิญญาณ

 

ความสุขอันยิ่งใหญ่             เกิดที่ใจอันเบิกบาน

สงบและนิ่งนาน                 จิตและกายเลี้ยงรักษา

 

หายใจช้าและลึก               ตระหนักนึกทุกเวลา

สงบจะนำพา                    ปลอดโปร่งสบายนุ่มนวล

 

สำคัญถ้อยคำนี้                 กล่าวย้ำที่มีสมควร

หายใจเข้าออกทวน           ซ้ำซ้ำทำตามขั้นตอน

 

ฉันเพียรเขียนร้อยกรอง       คิดตรึกตรองไว้เพื่อสอน

กำหนดฝึกเป็นบทกลอน      ร้อยในคำซ้ำมากมาย

 

บันทึกนี้มิได้                     จะตั้งใจหรือมุ่งหมาย

ริสอนหรือก้าวก่าย             แต่เขียนเพื่อสอนตัวเอง