เรียนรู้ท้องถิ่น

ครูกับหลักสูตรท้องถิ่น

      วันนี้มีโอกาสได้พูดคุยกับเพื่อนวงการครูด้วยกัน ต่างคนต่างแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงหลักสูตรแกนกลางกันยกใหญ่ เพราะต้องศึกษาหลักสูตรท้องถิ่น ดูมาตรฐานตัวชี้วัดที่กำหนดมาเป็นเป้าหมายหลัก ในการจัดทำสาระการเรียนรู้ท้องถิ่น และเพิ่มเนื้อหาที่จะสอนให้สอดคล้องกับหลักสูตรท้องถิ่นของตนเอง ซึ่งในกลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ ก็มีความสนใจที่จะทำเรื่องระบบนิเวศ ซึ่งตรงกับตัวชี้วัด ทำให้ครูในกลุ่มวิทยาศาสตร์ต่างให้ความสนใจในเรื่องของการศึกษาค้นคว้าหาเนื้อหาสาระการเรียนรู้ท้องถิ่น โดยบางคนให้ความเห็นว่าควรจะอยู่รอบๆบริเวณในเมือง แต่บางคนก็บอกว่าควรจะครอบคลุมทั้งจังหวัดเพราะเป็นโรงเรียนที่อยู่ในเมือง และมาแบ่งออกเป็นหน่วยการเรียนรู้เป็นเรื่องๆไป ทำให้ได้ความคิดใหม่ว่าครูแต่ละกลุ่มสาระการเรียนรู้จะทำอย่างไรไม่ให้ซ้ำกัน และก็ได้คำตอบคือการประชุม นำเสนอต่อผู้ตรวจสอบอีกครั้ง โดยแต่ละกลุ่มสาระการเรียนรู้นั้นได้ให้ความสำคัญที่ผู้เรียนเป็นหลัก คือ ผู้เรียนส่วนใหญ่เป็นคนในพื้นที่จังหวัดนครราชสีมา ดังนั้น ควรจะรู้ในเรื่องท้องถิ่นของตนเองให้ชัดแจ้งให้มากที่สุด และสิ่งที่จะสกัดความรู้ได้ลึกซึ้งค่อยไปเขียนกำกับไว้ในหน่วยการเรียนรู้ และแตกออกเป็นเรื่องย่อยๆทีละหน่วยๆไปโดยไม่ผิดกับตัวชี้วัด เพราะฉะนั้นเห็นได้ว่า ครูให้ความสำคัญกับผู้เรียนมากถึงแม้จะมีเสียงบ่นออกมาว่ายุ่งยาก ซับซ้อน ต้องดูหลายองค์ประกอบก็ตามที แต่สิ่งที่ได้ยินแล้วภูมิใจคือ ทุกคนทำเพื่อเด็กทั้งนั้น ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตามสิ่งที่ทุ่มเทกันมากที่สุด คือพลังความรู้ เพราะนอกจากเตรียมเนื้อหาแล้ว ครูหลายคนเป็นห่วงในเรื่องบริบทของท้องถิ่นนั้นๆ ที่อยากให้เด็กได้ศึกษาจากสถานที่จริงแต่เป็นไปไม่ได้ทุกครั้งไป เพราะความแตกต่างทางด้านสภาพความเป็นอยู่ของเด็กที่เข้ามาเรียนในตัวเมืองก็ต้องปรับเปลี่ยนพฤติกรรมในด้านการแสวงหาความรู้ การเรียนรู้ที่ต้องศึกษาจากสถานที่จริง และการเรียนรู้ที่บางคนอาจมีความชอบแตกต่างกัน นี่คือสิ่งที่ครูในกลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ต่างให้ความสำคัญในการจัดกิจกรรมให้กับผู้เรียน และสิ่งหนึ่งที่ดีใจคือ ครูคนหนึ่งพูดถึงความสำคัญของการเขียนแผนการจัดการเรียนรู้  ถึงแม้จะบ่นว่ายาก เหนื่อย คิดไม่ออก แต่ก็ยังเขียนและบางครั้งตัวเองก็ไม่มีความถนัดแต่มีความสนใจที่จะเรียนรู้เกี่ยวกับเทคนิคต่างๆ เช่น เทคนิคการเล่าเรื่อง ที่เขาสงสัยและอยากรู้ว่าเป็นอย่างไร นี่คือสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวใช้กันอยู่เป็นประจำ ซึ่งทุกคนคุ้นชินกับการเล่าเรื่อง เล่านิทาน ต่างๆ แต่เมื่อบอกว่าเป็นเทคนิคเล่าเรื่องแสดงว่าต้องมีสิงที่แตกต่างออกไป แล้วก็ไม่ละความพยายามที่จะค้นคว้าต่อไป ได้เห็นและได้ยินแบบนี้ก็แอบดีใจที่ได้รู้ว่าครูทุกคนจะแตกต่างกันทั้งด้านความรู้สึก ความคิดเห็น แต่สิ่งหนึ่งที่เป็นอยู่ไม่ต่างกัน คือความเป็นครู เพราะยังเห็นความสำคัญของผู้เรียนมาก่อนเสมอ ทำให้ได้ยินแล้วก็อยากเรียนรู้ตามไปด้วยเพราะประสบการณ์เขามากกว่าเรา อย่างน้อยก็ทำให้เกิดประโยชน์โดยการ แลกเปลี่ยนเรียนรู้งานวิชาการซึ่งกันและกัน…..