รำพึงภาษา"ธรรม" รำพันไปใน ธรรมชาติ

"หล่อน" เดินเรียบไปตาม..ริมทางที่ปูลาดไปด้วยกลีบดอกไม้..ยังเช้า..ตะวันเริ่มโผล่ขอบเมฆมาให้เห็น..ความอึงอลบนท้องถนน..เหมือนกันทุกมุมโลก..ไม่ว่าจะเป็นที่เมืองเทพ..หรือสวรรค์.ทางตะวันตก..ที่หล่อนกำลังเดินอยู่..หล่อนสพึงความน่ากลัว..ของ"วัตถุนิยม"

"ดอกไม้" ดอกนั้นถูกเด็ดมาเชยชม(ห้ามจิตที่อยากไม่ได้)..สีมันประหลาดเขียวดุจใบไม้...ภายในกลีบดอก..มีถุงเป็นกระเปาะอยู่ในสีเขียวเช่นกันมันแตกต่างไปจากเกษรดอกไม้ทั่วไปรอบถุงเกษรนั้นแต้มแต่งด้วยสีม่วงจุดหม่นมันกลมกลืนกันทั้งๆที่เป็นสีตรงข้ามในทฤษฎี..ใบเลี้ยงสองใบขี่กลีบดอกดุจดังปีกนางฟ้าบนสวรรค์ที่กำลังบิน...

"หล่อน" รำพึงถึงภาษาธรรมที่ได้อ่าน..องค์ดาไลลามะ...หน้าที่สองร้อย..๒๗ ....มิย.

...คำคำเดียวหรือการแสดงความรู้สึกในตันตระ..อาจมีความหมายที่แตกต่างได้..สี่ความหมาย...สอดคล้องกับการตีความหมายในสี่ระดับ..เป็นที่รู้กันว่า..เป็นแบบแผนความเข้าใจในสี่ลักษณะ  อันได้แก่...หนึ่ง ความหมายในตัวอักษร.....สอง  ความหมายโดยทั่วไป ...สาม ความหมายที่ซ่อนอยู่...สี่  ความหมายอันเป็นความจริงอันสูงสุด...

"หล่อน"รำพึง รำพัน กับ ภาษาธรรมในธรรมชาติ..หาความจริงอันสูงสุด..ว่ามันซ่อนอยู่ณ ที่ใด....ท่านผู้อ่านจะช่วยหา"หล่อน"หาได้ไหมหนอ...