แลกพันได้พันร้อย
-วันที่ผู้เขียนเดินทางกลับบ้านหลังจากไปงานสงกรานต์บ้านเรา......พอมาถึงอ.คอนสาร....เขตติดต่อ อ.น้ำหนาว นึกขึ้นได้ว่าลุงข้างบ้านฝากให้ซื้อหม่ำ (คล้ายไส้กรอก) มาฝากด้วย
-รถจ้าวตุ๊ดตู่กำลังจะขึ้นเขามุ่งสู่ อ.น้ำหนาว.....ไอหย่า...คงจะไม่มีแล้ว...........มองสองข้างทางเห็นเพิงขายข้าวโพดต้มและแตงไทยที่มียายสามคนขายอยู่....จอดถามดีกว่า....ยายบอกว่ามีอยู่ข้างหน้า....เป็นร้านสุดท้าย...เลยจากนั้นขึ้นเขาจะไม่มี.....
-ผู้เขียนเห็นว่าน่าจะตอบแทนน้ำใจแกเลยซื้อแตงไทยอุดหนุนยาย.....(กิโลกรัมละ10 บาทซื้อ100 บาท) ขณะที่จะจ่ายเงินควักแบ็งค์พันออกมาจะจ่าย....(กระตังค์ย่อยในกระเป๋าไม่มี..ขาดการวางแผน 555)....ยายพูดว่า “พ่อเอ๋ยยายขายทั้งวันก็ไม่ได้เท่าในมือพ่อดอก”.....
-ผู้เขียนเลยบอกว่า “ถ้าอย่างนั้นผมก็ไม่ได้อุดหนุนยายซิ” ยายบอกว่าที่ขนำ(เถียงนา) มีตาปลูกข้าวโพดอยู่อาจจะมีแลกนะ.........ผู้เขียนเดินไปที่ขนำพบตากำลังรดน้ำข้าวโพด...จึงขอแลกแบ็งค์ย่อยกับแก...แกเดินเข้าไปหยิบถุงพลาสติกที่ซ่อนเงินไว้ออกมา..(ผู้เขียนคำนวณว่าน่าจะมีสองพัน...มีอยู่สองมัด) แกนับก่อน 1,000 บาท แล้วยื่นให้ผู้เขียน
-ผู้เขียนเดินมาพร้อมลองนับดูจะจ่ายค่าแตงไทย...เฮ้ยแกให้มาเกิน 100 บาท (ถึงตอนนี้ระหว่างธรรมกับอธรรมก็ต่อสู้กัน...)ถ้าเราเอาเงินที่เกินมาของตามาซื้อแตงไทย..ตาก็ไม่รู้..เราก็ได้แตงไทยฟรีๆ 555...ฝ่ายธรรมบอกว่าอย่าเลย....กว่าแกจะได้ 100 บาทคงขายข้าวโพดหลายมัด..สงสารแก..เอาไปคืนแกดีกว่า...พลันก็เดินกลับไปคืนเงิน 100 บาทให้ตา....ตาขอบคุณเราใหญ่.....
-จ่ายค่าแตงไทยให้ยาย.....ยายบอกว่า “เป็นบางคนเขาไม่คืนดอกพ่อ” พร้อมกับแถมแตงไทยให้ผู้เขียนอีก 3 ใบ.....ขับรถมาอีกซักพักก็พบเพิงขายหม่ำ....ซื้อมา 200 บาท เพื่อฝากลุงและพรรคพวกพร้อมตนเองไว้กินกับข้าวเหนียว 555
-ใช้เวลาในการเดินทางอีกหลายชั่วโมงก็ถึงที่หมายคือบ้านเวลาประมาณ 18.30 น. ทำความสะอาดบ้าน...นั่งคิดถึงอะไรร้อยแปดพันประการ...สุดท้าย ก็เข้านอนหลับอย่างสบาย...แต่ถ้าผู้เขียนแลกเงินพันได้พันร้อย...ผู้เขียนจะนอนหลับสบายได้เชียวหรือ................
